Η Ευρωλίγκα βάζει αλγόριθμο, η ΕΟΚ… νίπτει τας χείρας της!

Στην EuroLeague η τεχνολογία μπαίνει στην υπηρεσία των ορισμών διαιτητών της κορυφής. Στην Ελλάδα ο αλγόριθμος κατεβαίνει στα τοπικά και η GBL μένει να ψάχνει ποιος τελικά έχει την ευθύνη για τη διαιτησία.

Μάλιστα. Φτάσαμε και στην εποχή του… αλγόριθμου στο ελληνικό μπάσκετ. Τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακή επανάσταση, δεδομένα, αυτοματισμοί. Λέξεις που ακούγονται εντυπωσιακές και, αν μη τι άλλο, τραβούν την προσοχή.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: δεν χρησιμοποιούν όλοι την τεχνολογία για τον ίδιο λόγο.

Η EuroLeague πήρε την τεχνολογία και την έβαλε εκεί όπου πραγματικά υπάρχει ανάγκη να οργανωθεί η κορυφή. Οι ορισμοί των διαιτητών γίνονται με συγκεκριμένα κριτήρια, συνολικά 14, που υπολογίζουν φόρτο εργασίας, εθνικότητα, προηγούμενες παρουσίες σε παιχνίδια συγκεκριμένων ομάδων και μια σειρά ακόμη παραμέτρων. Ο αλγόριθμος δεν ήρθε για να κάνει… ντόρο. Ήρθε για να παράξει συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Και μετά κοιτάς προς Ελλάδα μεριά.

Εδώ ο αλγόριθμος ανακοινώθηκε για 30.000 ορισμούς. Μόνο που μιλάμε κυρίως για τοπικά και εθνικά πρωταθλήματα. Εκεί όπου το βασικό πρόβλημα πολλές φορές δεν είναι να βρεις τον τέλειο συνδυασμό διαιτητών, αλλά να βρεις… διαιτητές διαθέσιμους να πάνε στα γήπεδα.

Για τη μεγάλη κατηγορία, όμως; Εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον.

Και η GBL τι ακριβώς θα κάνει;

Γιατί όταν φτάνουμε στη GBL, το πράγμα αποκτά άλλη διάσταση. Εκεί που κάθε ορισμός συζητιέται, κάθε διαιτητική απόφαση μπορεί να γίνει πρώτο θέμα και κάθε λεπτομέρεια έχει το δικό της βάρος, το «μπαλάκι» φαίνεται να πηγαίνει στις ομάδες.

Δηλαδή, κάπως έτσι: βγάλτε τα μάτια σας μόνοι σας και μετά μην ψάχνετε ποιος φταίει.

Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό παράδοξο.

Από τη μία ακούμε για ανεξάρτητη και αυτόνομη διαιτησία. Από την άλλη, η ίδια η διοίκηση της ΕΟΚ υπενθυμίζει ότι η ΚΕΔ υπάγεται στην ομοσπονδία. Άρα, τελικά, ποιος αποφασίζει; Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος λογοδοτεί όταν κάτι πάει στραβά;

Δεν γίνεται η διαιτησία να είναι ανεξάρτητη όταν όλα πάνε καλά και «δεν φταίμε εμείς» όταν αρχίζουν οι ερωτήσεις.

Άλλο τεχνολογία, άλλο άλλοθι

Και εδώ είναι η ουσία της υπόθεσης.

Η τεχνολογία δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή από μόνη της. Είναι εργαλείο. Το θέμα είναι πού τη χρησιμοποιείς, για ποιον σκοπό και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη του τελικού αποτελέσματος.

Στην EuroLeague ο αλγόριθμος μπαίνει στη διαδικασία των ορισμών της κορυφαίας διοργάνωσης, με συγκεκριμένα δεδομένα και σαφείς παραμέτρους.

Στην Ελλάδα ακούμε για 30.000 ορισμούς με τεχνητή νοημοσύνη, την ώρα που στη GBL το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος κρατάει τελικά το τιμόνι;

Γιατί πολύ εύκολα μπορείς να κρυφτείς πίσω από μια λέξη όπως «τεχνητή νοημοσύνη». Πολύ πιο δύσκολο είναι να πεις καθαρά ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.

Και να μην κοροϊδευόμαστε: ο αλγόριθμος δεν μπορεί να γίνει άλλοθι.

Δεν γίνεται η τεχνολογία να παρουσιάζεται ως επανάσταση όταν αφορά τα εύκολα και, όταν φτάνει η ώρα της μεγάλης κατηγορίας, να επιστρέφουμε στην παλιά καλή μέθοδο του «βρείτε τα μεταξύ σας».

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος του μπάσκετ δεν ζητάει να ακούσει πόσο έξυπνος είναι ο αλγόριθμος.

Ζητάει να ξέρει ποιος κάνει τους ορισμούς, με ποια κριτήρια και ποιος έχει την ευθύνη όταν τα πράγματα στραβώνουν.

Κι αυτό, μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο, δεν το απαντά κανένας αλγόριθμος.