Η εύνοια στο ΟΑΚΑ δεν κρύβει τη μεγάλη πληγή της Εθνικής - Κέρδος η πρόκριση, καμπανάκι το μέλλον
Η διαιτησία μπορεί να έδωσε ανάσες στην Ελλάδα, όμως η εμφάνιση απέναντι στην Ισπανία ανέδειξε το πραγματικό πρόβλημα: το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ και η παραγωγή νέων πρωταγωνιστών.
Η νίκη της Ελλάδας απέναντι στην Ισπανία στο ΟΑΚΑ ήταν πολύτιμη, όμως πίσω από το αποτέλεσμα υπάρχουν αρκετά ζητήματα που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.
Η ελληνική ομάδα πήρε αυτό που ήθελε, σε ένα παιχνίδι όπου η διαιτησία βρέθηκε στο επίκεντρο και δημιούργησε την αίσθηση ότι σε κρίσιμες φάσεις λειτούργησε υπέρ των γηπεδούχων. Και αυτό, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, δεν θα έπρεπε να αποτελεί λόγο ικανοποίησης.
Η Εθνική Ελλάδας δεν χρειάζεται «σπρώξιμο». Δεν χρειάζεται εύνοια. Χρειάζεται καθαρές διαιτησίες και παιχνίδια στα οποία ο καλύτερος θα κερδίζει μέσα στο παρκέ.
Γιατί μπορεί σήμερα η Ελλάδα να αισθάνεται ότι κέρδισε από ένα σφύριγμα, αύριο όμως μπορεί να βρεθεί στην απέναντι πλευρά. Και τότε το πρόβλημα θα είναι το ίδιο.
Η Ισπανία έδειξε τον δρόμο
Αν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει περισσότερο από τη διαιτησία, είναι η εικόνα των δύο ομάδων.
Η Ισπανία έδειξε για ακόμη μία φορά ότι διαθέτει ένα σύγχρονο μοντέλο ανάπτυξης παικτών. Νεαροί αθλητές παίρνουν σημαντικά λεπτά συμμετοχής στις ομάδες τους, αποκτούν εμπειρίες και δεν φοβούνται να βρεθούν στο υψηλότερο επίπεδο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σεντ-Σουπερί, ένας νεαρός παίκτης που έχει ήδη μάθει να αγωνίζεται με ευθύνες και απέναντι στην Ελλάδα παρουσιάστηκε απολύτως έτοιμος να ανταποκριθεί.
Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο που οι Ισπανοί τρέχουν το παιχνίδι. Ένα αμυντικό ριμπάουντ μπορεί να μετατραπεί μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σε επίθεση. Ταχύτητα, σωστές αποφάσεις και συνεχής κίνηση. Αυτό είναι το σύγχρονο μπάσκετ.
Και πίσω από τους πρωταγωνιστές, τι υπάρχει;
Εδώ βρίσκεται η πραγματική ανησυχία για το ελληνικό μπάσκετ.
Για χρόνια η Εθνική είχε τη δυνατότητα να στηρίζεται σε παίκτες τεράστιας ποιότητας και προσωπικότητας. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Κώστας Παπανικολάου αποτέλεσαν δύο από τους βασικούς πυλώνες της τελευταίας δεκαετίας.
Όμως καμία Εθνική ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται για πάντα στους ίδιους ανθρώπους.
Πίσω από τους Μήτογλου και Τολιόπουλο, το ερώτημα είναι εύλογο: πόσοι Έλληνες παίκτες παίρνουν πραγματικά σημαντικό χρόνο συμμετοχής στις ομάδες τους;
Εάν οι νεότεροι δεν αγωνίζονται, δεν εξελίσσονται. Και χωρίς αγωνιστικές παραστάσεις δεν μπορείς να απαιτείς από έναν παίκτη να παρουσιαστεί έτοιμος όταν έρθει η ώρα να φορέσει τη φανέλα της Εθνικής.
Η ευθύνη της ΕΟΚ
Εδώ μπαίνει στο κάδρο και η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Το γεγονός ότι οι κορυφαίες ελληνικές ομάδες έχουν τη δυνατότητα να στηρίζονται σε μεγάλο αριθμό ξένων παικτών δημιουργεί ένα σοβαρό ζήτημα για την παραγωγή και την εξέλιξη του ελληνικού ταλέντου.
Δεν αρκεί να διαπιστώνουμε το πρόβλημα όταν έρχεται μια μεγάλη διοργάνωση. Χρειάζεται σχέδιο, πίεση, συνεργασία με τις ομάδες και κυρίως συγκεκριμένες αποφάσεις.
Η ΕΟΚ πρέπει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους ανθρώπους της GBL και να βρεθεί ένας τρόπος ώστε οι Έλληνες παίκτες, ειδικά στα παιχνίδια που δεν κρίνουν τίτλους και ευρωπαϊκές προκρίσεις, να αποκτούν πραγματικό χρόνο συμμετοχής.
Γιατί το ταλέντο υπάρχει. Αυτό που λείπει είναι ο δρόμος για να μετατραπεί σε πρωταγωνιστή.
Το πραγματικό καμπανάκι
Η νίκη επί της Ισπανίας πρέπει να πανηγυριστεί. Η Εθνική πήρε ένα αποτέλεσμα που χρειαζόταν και έκανε ένα σημαντικό βήμα.
Όμως ταυτόχρονα πρέπει να αποτελέσει και ένα καμπανάκι.
Η διαιτησία δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι. Η νίκη δεν μπορεί να κρύβει τις αδυναμίες. Και το ελληνικό μπάσκετ δεν μπορεί να περιμένει ότι ο Γιάννης, ο Παπανικολάου ή οποιοσδήποτε άλλος μεγάλος παίκτης θα υπάρχει για πάντα για να καλύπτει τα κενά.
Το μέλλον της Εθνικής χτίζεται σήμερα. Στα γήπεδα, στα λεπτά συμμετοχής, στις ακαδημίες και στις αποφάσεις που παίρνονται τώρα.
Και αν δεν υπάρξει έγκαιρα ένα πραγματικό σχέδιο για τους Έλληνες παίκτες, η «μαύρη τρύπα» που σήμερα φαίνεται μακριά μπορεί αύριο να βρίσκεται μπροστά μας.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:



