«Είμαι έτοιμος να επιστρέψω!» – Αλέξη, η Ελλάδα όμως θυμάται…
Capital controls, τρίτο Μνημόνιο, συντάξεις, Μάνδρα, Μάτι, Πρέσπες και τα εθνικά θέματα – Η δεύτερη ευκαιρία που ζητά ο Τσίπρας και το παρελθόν που δεν διαγράφεται με μια συνέντευξη στη «Le Soir».
«Είμαι έτοιμος να επιστρέψω!»
Ο Αλέξης Τσίπρας το λέει πλέον ανοιχτά. Και μάλιστα από το Παρίσι, μέσω της «Le Soir», σαν να θέλει να στείλει μήνυμα ότι η πολιτική του ιστορία δεν τελείωσε.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Η Ιστορία θυμάται.
Και δεν θυμάται μόνο όσα θέλει να θυμάται ο ίδιος.
Θυμάται τα capital controls, το δημοψήφισμα, το τρίτο Μνημόνιο, τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και τις συντάξεις, τη βαριά φορολογία, τη Μάνδρα, το Μάτι, τις Πρέσπες.
Και θυμάται και τα εθνικά θέματα.
«Η θάλασσα δεν έχει σύνορα»
Ήταν το 2019 όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για το μεταναστευτικό, χρησιμοποίησε τη φράση ότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα».
Η φράση προκάλεσε τότε έντονη πολιτική αντιπαράθεση και αποτέλεσε αντικείμενο σφοδρής κριτικής από την αντιπολίτευση.
Και εδώ χρειάζεται μια διάκριση.
Η δήλωση δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα αναγνώρισε νομικά πως δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα.
Όμως πολιτικά η συγκεκριμένη διατύπωση έμεινε.
Και έμεινε επειδή τα εθνικά θέματα δεν είναι πεδίο για χαλαρές διατυπώσεις.
Ιδιαίτερα σε μια χώρα που βρίσκεται σε μια από τις πιο ευαίσθητες γεωπολιτικές περιοχές της Ευρώπης.
Τα εθνικά δεν είναι footnote
Και μαζί με τις Πρέσπες, η συγκεκριμένη δήλωση έχει μείνει ως μέρος της πολιτικής παρακαταθήκης της περιόδου Τσίπρα.
Οι Πρέσπες αποτέλεσαν κορυφαία διπλωματική πρωτοβουλία της κυβέρνησής του και ταυτόχρονα μια από τις πιο διχαστικές πολιτικές επιλογές της εποχής.
Η «θάλασσα δεν έχει σύνορα» αποτέλεσε άλλη μια φράση που προκάλεσε έντονη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο η τότε κυβέρνηση αντιμετώπιζε τα ζητήματα συνόρων και ασφάλειας.
Και τώρα, ο ίδιος άνθρωπος λέει:
«Είμαι έτοιμος να επιστρέψω».
Ωραία.
Αλλά τότε έρχεται το ερώτημα που θα έρθει μοιραία μαζί του:
Επιστροφή με ποια πολιτική;
Με την πολιτική του 2015;
Με την πολιτική των Πρεσπών;
Με την ίδια προσέγγιση στα εθνικά;
Ή με μια διαφορετική πολιτική πρόταση;
Γιατί η επιστροφή δεν είναι απλώς θέμα προσώπου.
Είναι θέμα απολογισμού και θέσεων.
Και ο λογαριασμός δεν σταματά εκεί
Για την οικονομία, ο Τσίπρας υποστηρίζει σήμερα ότι απελευθέρωσε τη χώρα από τους περιορισμούς των Μνημονίων.
Οι εικόνες του 2015, όμως, παραμένουν: κλειστές τράπεζες, capital controls, ουρές στα ΑΤΜ και μια κοινωνία σε κατάσταση πρωτοφανούς οικονομικής αγωνίας.
Στο ασφαλιστικό, υπάρχει ο νόμος Κατρούγκαλου.
Στις συντάξεις, οι αποφάσεις της περιόδου και η μεγάλη πολιτική σύγκρουση γύρω από τις περικοπές.
Στη Μάνδρα, μια καταστροφή με 24 νεκρούς.
Στο Μάτι, η τραγωδία του 2018 και η δημόσια ανάληψη πολιτικής ευθύνης από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Στις Πρέσπες, μια συμφωνία που εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Και στα εθνικά, δηλώσεις που έμειναν ως πολιτικό αποτύπωμα της εποχής.
Αυτά δεν είναι «λεπτομέρειες».
Είναι το κυβερνητικό αρχείο.
Η δεύτερη ευκαιρία έχει και δεύτερη ερώτηση
Ο Τσίπρας λέει ότι ξέρει τη δουλειά επειδή την έχει ήδη κάνει.
Σωστά.
Ακριβώς γι' αυτό, όμως, η συζήτηση για μια πιθανή επιστροφή είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2015.
Τότε μπορούσε να εμφανίζεται ως ο πολιτικός της ρήξης και της αλλαγής.
Σήμερα εμφανίζεται ως πρώην πρωθυπουργός με κυβερνητικό παρελθόν.
Και αυτό σημαίνει ότι δεν κρίνεται μόνο για όσα υπόσχεται.
Κρίνεται και για όσα έκανε.
Για τα capital controls.
Για το τρίτο Μνημόνιο.
Για το ασφαλιστικό.
Για τις συντάξεις.
Για τη φορολογική πολιτική.
Για τη Μάνδρα.
Για το Μάτι.
Για τις Πρέσπες.
Για τις δηλώσεις στα εθνικά θέματα.
Και για όλα όσα ο ίδιος θεωρεί επιτυχίες αλλά οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούν αποτυχίες.
Η Ιστορία δεν κάνει delete
Εδώ βρίσκεται και η ουσία.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να πιστεύει ότι είναι έτοιμος να επιστρέψει.
Η τελική κρίση, όμως, δεν θα γίνει στη «Le Soir».
Θα γίνει μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Και εκεί δεν υπάρχει κουμπί delete.
Υπάρχει μνήμη.
Υπάρχει απολογισμός.
Και υπάρχει το ερώτημα που θα τον ακολουθεί σε κάθε επόμενη πολιτική του κίνηση:
Αν επιστρέψετε, τι θα κάνετε διαφορετικά από την πρώτη φορά;
Γιατί η δεύτερη ευκαιρία δεν ζητείται μόνο.
Κερδίζεται απέναντι στην πρώτη θητεία.
Του Γιάννη Παρασύρη
