Ρένα Δούρου: Από την Περιφέρεια στην κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ – Το βαρύ πολιτικό παρελθόν και τα ερωτήματα που παραμένουν

Η θητεία στην Περιφέρεια Αττικής, η Μάνδρα, το Μάτι, η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και τώρα η ηγετική θέση στον ΣΥΡΙΖΑ συνθέτουν μια διαδρομή που κάθε άλλο παρά απαλλάσσεται από τη δημόσια κριτική.

Η Ρένα Δούρου επιστρέφει στο προσκήνιο της πολιτικής πρώτης γραμμής. Και μάλιστα από θέση ιδιαίτερου βάρους. Η πολιτική της διαδρομή, όμως, δεν ξεκινά από σήμερα. Και κυρίως, δεν μπορεί να αποκοπεί από την περίοδο 2014-2019, όταν βρέθηκε στο τιμόνι της Περιφέρειας Αττικής.

Η ίδια έχει παρουσιάσει τη θητεία της ως μια περίοδο σημαντικών έργων και παρεμβάσεων στην Αττική, υπερασπιζόμενη το κυβερνητικό και αυτοδιοικητικό της έργο.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά της πολιτικής αποτίμησης.

Γιατί η πολιτική ιστορία μιας διοίκησης δεν γράφεται μόνο με έργα, εγκαίνια και αριθμούς. Γράφεται κυρίως στις μεγάλες κρίσεις. Και η θητεία της Δούρου συνδέθηκε με δύο τραγωδίες που σημάδεψαν βαθιά την Αττική: τη Μάνδρα και το Μάτι.

Η πλημμύρα στη Μάνδρα το 2017 άφησε πίσω της 25 νεκρούς. Η ίδια η Δούρου είχε δηλώσει ότι αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη που αντιστοιχεί στη θέση της, διαχωρίζοντάς την από την ποινική ευθύνη.

Η Δικαιοσύνη, πάντως, δεν την έκρινε ποινικά υπεύθυνη.

Ανάλογη ήταν και η εξέλιξη στην υπόθεση του Ματιού. Η Ρένα Δούρου αθωώθηκε ομόφωνα από το Εφετείο το 2025, μαζί με άλλους κατηγορουμένους, ενώ άλλοι κρίθηκαν ένοχοι.

Αυτά είναι τα δικαστικά δεδομένα και δεν μπορούν να διαστρεβλωθούν.

Όμως άλλο πράγμα η ποινική ευθύνη και άλλο η πολιτική λογοδοσία.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό ερώτημα.

Ποιος είναι ο απολογισμός της ίδιας για εκείνη την περίοδο; Τι θεωρεί σήμερα ότι πήγε λάθος; Τι θα έκανε διαφορετικά; Και ποιο είναι το πολιτικό σχέδιο με το οποίο επιστρέφει στην πρώτη γραμμή;

Γιατί η πολιτική επιστροφή δεν αποτελεί από μόνη της απάντηση. Η παρουσία σε μια κορυφαία κομματική θέση δεν διαγράφει το παρελθόν ούτε ακυρώνει τη δημόσια συζήτηση για τις επιλογές μιας προηγούμενης περιόδου.

Και εδώ το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Ρένα Δούρου.

Αφορά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα, συγκρούστηκε μετωπικά με το πολιτικό σύστημα, άφησε έντονο αποτύπωμα στην ελληνική πολιτική ζωή και σήμερα επιχειρεί να ξαναβρεί πολιτικό βηματισμό, καλείται να απαντήσει και στο ερώτημα ποιους ανθρώπους επιλέγει για την επόμενη ημέρα.

Η Δούρου αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της πολιτικής διαδρομής: ένα πρόσωπο που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Αυτοδιοίκησης, πέρασε μέσα από σκληρές πολιτικές και δικαστικές αντιπαραθέσεις και σήμερα διεκδικεί εκ νέου κεντρικό ρόλο.

Το εύκολο στην πολιτική είναι να επιστρέφεις.

Το δύσκολο είναι να επιστρέφεις και να πείθεις ότι έχεις κάτι καινούργιο να προσφέρεις.

Γιατί η πολιτική μνήμη δεν λειτουργεί με delete.

Η Μάνδρα δεν διαγράφεται από τη συλλογική μνήμη. Το Μάτι δεν διαγράφεται. Οι πολιτικές επιλογές μιας ολόκληρης περιόδου δεν εξαφανίζονται επειδή πέρασαν τα χρόνια ή άλλαξαν οι εσωκομματικοί συσχετισμοί.

Η δικαστική απαλλαγή πρέπει να γίνεται σεβαστή. Το ίδιο όμως πρέπει να γίνεται και με το δικαίωμα της κοινωνίας να ζητά πολιτικό απολογισμό.

Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο τεστ για τη Ρένα Δούρου σήμερα:

Όχι αν μπορεί να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή — αυτό το έχει ήδη πετύχει. Αλλά αν μπορεί να πείσει ότι η επιστροφή της συνοδεύεται από ένα νέο πολιτικό αφήγημα και όχι απλώς από την ανακύκλωση του παρελθόντος.

Γιατί οι τίτλοι, οι θέσεις και τα κομματικά αξιώματα αλλάζουν.

Οι πολιτικές ευθύνες, οι αποφάσεις και η δημόσια μνήμη, όμως, παραμένουν στο τραπέζι.

Του Γιάννη Παρασύρη