Δεκάδες εκατομμύρια στο παρκέ, μηδέν ανοχή στο παρασκήνιο – Ο Γιαννακόπουλος ανοίγει ξανά τον φάκελο
Όταν επενδύεις στο προϊόν, απαιτείς να παίζεται στα ίσια
Ρίχνεις δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε ένα άθλημα. Φέρνεις παίκτες πρώτης γραμμής. Γεμίζεις γήπεδα. Χτίζεις ένα προϊόν που μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο.
Και περιμένεις το αυτονόητο: να κρίνεται το παιχνίδι μέσα στις τέσσερις γραμμές.
Αυτή είναι η λογική του επενδυτή.
Στην Ελλάδα, όμως, το αυτονόητο πολλές φορές δεν είναι τόσο αυτονόητο.
Και όταν η συζήτηση φτάνει στη διαιτησία, στους ορισμούς, στις σχέσεις προσώπων και στους μηχανισμούς εξουσίας, τότε το πράγμα αποκτά άλλη διάσταση.
Γιατί κανένας σοβαρός επενδυτής δεν βάζει εκατομμύρια για να συμμετέχει σε ένα παιχνίδι όπου η πραγματική μάχη μπορεί να δίνεται έξω από το παρκέ.
Ο Γιαννακόπουλος έχει ξαναζήσει το έργο
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν εμφανίστηκε χθες στο συγκεκριμένο κάδρο.
Έχει συγκρουστεί στο παρελθόν με ισχυρά πρόσωπα και δομές του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με πιο χαρακτηριστική την πολυετή αντιπαράθεσή του με τον τότε ισχυρό άνδρα της EuroLeague, Τζόρντι Μπερτομέου.
Οι θέσεις του είχαν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και αμφισβήτηση. Χρόνια αργότερα, όμως, ο Μπερτομέου αποχώρησε από τη θέση του και η εποχή του έκλεισε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε καταγγελία δικαιώνεται αυτομάτως επειδή αργότερα αλλάζουν πρόσωπα και ισορροπίες.
Σημαίνει, όμως, ότι ο Γιαννακόπουλος έχει αποδείξει πως δεν φοβάται να ανοίξει συγκρούσεις με ισχυρούς θεσμικούς παράγοντες όταν θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα.
Και τώρα η σύγκρουση μεταφέρεται στο ελληνικό γήπεδο.
Το νέο μήνυμα δεν μοιάζει με απλή έκρηξη
Η τελευταία δημόσια παρέμβασή του δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς ως άλλη μία ανάρτηση στα social media.
Εφόσον η αναφορά ότι στοιχεία έχουν διαβιβαστεί στις αρμόδιες αρχές είναι ακριβής, τότε μιλάμε για διαφορετικό επίπεδο.
Γιατί άλλο είναι μια δημόσια διαμαρτυρία για ένα σφύριγμα και άλλο να δηλώνεται ότι υπάρχουν στοιχεία που τίθενται υπόψη θεσμικών και δικαστικών αρχών.
Από εκεί και πέρα, βέβαια, η Δικαιοσύνη και οι αρμόδιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι αυτοί που πρέπει να εξετάσουν αν υπάρχουν πραγματικές παραβάσεις ή αν πρόκειται για καταγγελίες που δεν επιβεβαιώνονται.
Οι καταγγελίες που ζητούν απαντήσεις
Στο δημόσιο διάλογο έχουν διατυπωθεί αναφορές για μια σειρά ζητημάτων:
διαιτητικές αποφάσεις και ορισμούς σε διοργανώσεις διαφορετικού επιπέδου,
επιλεκτικούς ορισμούς,
πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων,
σχέσεις προσώπων που κατέχουν θέσεις επιρροής με παράγοντες του χώρου,
επικοινωνίες ή επαφές προσώπων του περιβάλλοντος ομάδων με διαιτητές,
συμβάσεις που ενδέχεται να δημιουργούν ερωτήματα ασυμβατότητας,
συνεργασίες εταιρειών με πρόσωπα που έχουν ή είχαν σχέση με ομάδες,
οικονομικές συναλλαγές οι οποίες, εφόσον υπάρχουν, θα πρέπει να ελεγχθούν ως προς τη νομιμότητα και τη διαφάνειά τους.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Δεν αρκεί ούτε η καταγγελία ούτε η διάψευση. Χρειάζονται στοιχεία.
Συμβάσεις, ημερομηνίες, εταιρικά δεδομένα, αποφάσεις, πρακτικά, ορισμοί και κάθε άλλο αποδεικτικό υλικό πρέπει να ελεγχθούν από τους αρμόδιους.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν αντέχει άλλη σιωπή
Για χρόνια, μεγάλο κομμάτι του ελληνικού μπάσκετ λειτουργεί με μια άτυπη κουλτούρα σιωπής.
Ομάδες που δεν θέλουν να συγκρουστούν.
Παράγοντες που φοβούνται ότι μια δημόσια καταγγελία μπορεί να έχει αγωνιστικό ή θεσμικό κόστος.
Άνθρωποι που γνωρίζουν πράγματα αλλά προτιμούν να μη μιλήσουν.
Και ένας μηχανισμός διαιτησίας που, όπως υποστηρίζουν οι επικριτές του, χρειάζεται περισσότερη διαφάνεια, λογοδοσία και ανεξάρτητο έλεγχο.
Αν όλα λειτουργούν κανονικά, τότε η λύση είναι απλή: να ανοίξουν τα στοιχεία και να φανεί η κανονικότητα.
Αν υπάρχουν παρατυπίες, τότε επίσης η λύση είναι απλή: να εντοπιστούν και να αποδοθούν ευθύνες από τους αρμόδιους.
Αυτό είναι το μόνο σοβαρό μοντέλο για ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα.
Όταν τα εκατομμύρια συναντούν τη σφυρίχτρα
Το ελληνικό μπάσκετ έχει πλέον επενδύσεις, μεγάλους παίκτες, γεμάτα γήπεδα και διεθνή προβολή.
Δεν γίνεται να ζητά από τους επιχειρηματίες να βάζουν εκατομμύρια και ταυτόχρονα να τους ζητά να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα ένα περιβάλλον όπου δημιουργούνται διαρκώς ερωτήματα για τη διαιτησία και τη θεσμική λειτουργία του αθλήματος.
Το προϊόν πρέπει να προστατευτεί.
Και για να προστατευτεί, χρειάζεται καθαρούς κανόνες.
Διαφάνεια στους ορισμούς.
Έλεγχο στις πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων.
Διαφάνεια στις συμβάσεις.
Θεσμικές δικλίδες.
Και πάνω απ' όλα, έναν μηχανισμό που να μην αφήνει χώρο ούτε για πραγματικές παρεμβάσεις ούτε για την καχυποψία ότι μπορεί να υπάρχουν.
Η ώρα των αποδείξεων
Εδώ βρίσκεται πλέον το πραγματικό στοίχημα.
Αν υπάρχουν φάκελοι, να ελεγχθούν.
Αν υπάρχουν στοιχεία, να αξιολογηθούν.
Αν υπάρχουν παραβάσεις, να αποδοθούν ευθύνες.
Και αν οι καταγγελίες δεν ευσταθούν, να υπάρξουν εξίσου καθαρές απαντήσεις και να κλείσει κάθε σχετική συζήτηση με θεσμικό τρόπο.
Γιατί η κάθαρση δεν γίνεται με αναρτήσεις.
Δεν γίνεται με συνθήματα.
Δεν γίνεται με διαρροές.
Γίνεται με στοιχεία, έλεγχο και αποφάσεις.
Ο Γιαννακόπουλος μπορεί να επέλεξε να ανοίξει ξανά τη σύγκρουση. Από εδώ και πέρα, όμως, το θέμα δεν αφορά μόνο τον ίδιο.
Αφορά το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ.
Και αν πραγματικά θέλουμε ένα άθλημα στο οποίο τα δεκάδες εκατομμύρια να κρίνονται μέσα στο παρκέ, τότε υπάρχει μόνο ένας δρόμος:
Όλα στο φως. Και η σφυρίχτρα έξω από κάθε σκιά.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
