Όταν φεύγουν οι άνθρωποι του αθλητισμού, μένει η σιωπή της λήθης

Η απώλεια του «Αυτοκράτορα» του Ελληνικού Μπάσκετ, Βασίλη Γκουμά φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ερώτημα αν η Ελληνική κοινωνία τιμά πραγματικά όσους υπηρέτησαν τον αθλητισμό.

Η απώλεια του Βασίλη Γκουμά δεν αποτελεί μόνο την απώλεια ενός ανθρώπου του αθλητισμού. Είναι κάτι περισσότερο. Μια υπενθύμιση. Μια σιωπηλή κατηγορία προς όλους μας.

Κάθε φορά που φεύγει ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στα γήπεδα, που μόχθησε και πρόσφερε στον ελληνικό αθλητισμό, γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα: τον τιμήσαμε όσο ζούσε; Τον θυμηθήκαμε την ώρα που έπρεπε ή απλώς τον χειροκροτήσαμε για λίγο και μετά συνεχίσαμε την καθημερινότητά μας;

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ζούμε στο «τώρα». Στο αποτέλεσμα της στιγμής, στον τίτλο της επόμενης ημέρας, στην επιτυχία που θα γεμίσει το πρωτοσέλιδο. Εκείνο που δεν μάθαμε, όμως, είναι να χτίζουμε μνήμη.

Δεν υπάρχουν χώροι όπου η ιστορία του ελληνικού αθλητισμού να ζει και να μεταδίδεται. Δεν υπάρχουν αίθουσες τιμής, ούτε ένα σύγχρονο αθλητικό μουσείο όπου κάποιος να μπορεί να περπατήσει και να αισθανθεί ποιοι ήταν εκείνοι που άνοιξαν τον δρόμο πριν από εμάς. Δεν υπάρχουν θεσμοί που να κρατούν ζωντανή τη μνήμη των ανθρώπων που υπηρέτησαν τα ελληνικά χρώματα.

Ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμού, η πραγματικότητα είναι φτωχή. Ούτε καν τιμητικές θέσεις στους αγώνες των Εθνικών ομάδων για τους παλιούς διεθνείς δεν υπάρχουν. Και όταν αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή, η μνήμη τους συχνά περιορίζεται σε λίγες λέξεις, λίγα δάκρυα και ένα σύντομο αντίο.

Έτσι, μαζί με τους ανθρώπους χάνονται και οι ιστορίες τους. Και αυτή είναι μια ήττα. Όχι μόνο για τον αθλητισμό, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο μετάλλια, κύπελλα και τίτλοι. Είναι αξίες, διαδρομές και άνθρωποι που κουβάλησαν την Ελλάδα στις πλάτες τους χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.

Κι όμως, ως κοινωνία δεν καταφέραμε ούτε να τους προσφέρουμε έναν χώρο μνήμης. Όχι επειδή δεν μπορούμε. Αλλά επειδή δεν το επιλέξαμε.

Γιατί μια χώρα που δεν σέβεται το παρελθόν της δυσκολεύεται να χτίσει το μέλλον της. Αντίθετα, κινδυνεύει να επαναλαμβάνει τη λήθη της.

Ίσως, λοιπόν, η απώλεια του Βασίλη Γκουμά να είναι κάτι περισσότερο από μια θλιβερή είδηση. Ίσως να είναι ένα καμπανάκι. Μια ευκαιρία να σταματήσουμε να θυμόμαστε τους ανθρώπους μόνο όταν φεύγουν και να αρχίσουμε να τους τιμούμε όσο είναι ακόμη εδώ.

Γιατί στο τέλος της διαδρομής, εκείνο που πραγματικά μένει δεν είναι οι τίτλοι. Είναι αν σταθήκαμε δίπλα τους την ώρα που έπρεπε.

Του Γιάννη Παρασύρη