H σιωπή στο λάθος καταστρέφει το crew chemistry
Στο σύγχρονο μπάσκετ, η διαιτησία δεν είναι ατομικό άθλημα, αλλά μια άσκηση συλλογικής επιβίωσης. Η φάση της παράβασης στο κέντρο (μπρος-πίσω) αποτελεί ένα από τα πιο κλασικά πεδία όπου η διαιτητική τριάδα μπορεί είτε να θριαμβεύσει μέσω της συνεργασίας, είτε να εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Το σενάριο όπου ο ένας διαιτητής έχει καθαρή ορατότητα και δείχνει «παίζετε», ενώ ο δεύτερος σφυρίζει παράβαση χωρίς να βλέπει, αναδεικνύει τρία θεμελιώδη λάθη.
1. Η παραβίαση των περιοχών ευθύνης
Το πρώτο λάθος είναι τεχνικό. Ο διαιτητής που βρίσκεται πιο κοντά στη φάση ή έχει ορατότητα, δηλαδή ο Κώστας Ζακεστίδης, έχει την πρωτεύουσα ευθύνη. Όταν ο δεύτερος διαιτητής, Ιωάννης Μπακάλης, «κλέβει» το σφύριγμα από μακριά χωρίς οπτική επαφή, παραβιάζει τη μηχανική της τριάδας.
2. Το σφύριγμα με τη «φαντασία»
Το δεύτερο λάθος αφορά τη φιλοσοφία της διαιτησίας. Ένας χρυσός κανόνας λέει: «Σφυρίζουμε μόνο ό,τι βλέπουμε. Όχι ό,τι νομίζουμε ότι έγινε». Ο Ι. Μπακάλης, βλέποντας την μπάλα να αλλάζει πορεία, υπέθεσε την παράβαση.
3. Η κατάρρευση του crew chemistry
Το πιο σοβαρό λάθος όμως είναι η στάση του Κ. Ζακεστίδη. Αν και γνωρίζει ότι η φάση είναι καθαρή, επιλέγει να «καταπιεί» τη σφυρίχτρα του, αφήνοντας τον συνάδελφό του να εκτεθεί. Η σωστή αντίδραση επιβάλλει: ο πρώτος διαιτητής οφείλει να καλέσει σε σύσκεψη, να μεταφέρει την πληροφορία και να διορθώσει την απόφαση.
Άρα, το γεγονός ότι εκτέθηκε ο Μπακάλης δεν πλήττει μόνο τον ίδιο, αλλά ευρύτερη την τριάδα.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
