Λιόλιος και ασυμβίβαστο: Τι ισχύει πραγματικά για πρόεδρο ΕΟΚ και ιδιοκτησία σε ΚΑΕ
Η δήλωση του προέδρου της Ομοσπονδίας άνοιξε τη συζήτηση για τη σχέση αθλητικής διοίκησης και συλλογικών συμφερόντων – το γράμμα του νόμου και οι κανονισμοί της FIBA.
Μια δήλωση του προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλη Λιόλιου, ήταν αρκετή για να ανοίξει νέα συζήτηση στο ελληνικό μπάσκετ γύρω από το ζήτημα του ασυμβίβαστου ανάμεσα στη διοίκηση της Ομοσπονδίας και την ιδιοκτησία μιας ΚΑΕ.
Ο πρόεδρος της ΕΟΚ υποστήριξε πως, με βάση τον ισχύοντα αθλητικό νόμο, έχει το δικαίωμα να είναι μέτοχος ή ακόμη και μέλος διοικητικού συμβουλίου οποιασδήποτε ΚΑΕ επιθυμεί, καθώς -όπως ανέφερε- δεν υπάρχει ρητή απαγόρευση ή κώλυμα στον Αθλητικό Νόμο.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση προκάλεσε αντιδράσεις και έφερε στο προσκήνιο ένα βασικό ερώτημα: μπορεί ένα πρόσωπο που βρίσκεται στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας ενός αθλήματος να έχει ταυτόχρονα οικονομικό ή διοικητικό δεσμό με έναν σύλλογο που συμμετέχει στις διοργανώσεις του;
Το ζήτημα βρίσκεται στη διαφορά ανάμεσα στη νομική ερμηνεία και στη θεσμική ουσία. Ο αθλητικός νόμος προβλέπει συγκεκριμένα κωλύματα για τη συμμετοχή προσώπων στα όργανα των αθλητικών φορέων, ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται στο κατά πόσο μια διαφορετική χρονική ακολουθία δημιουργεί διαφορετική νομική αντιμετώπιση.
Συγκεκριμένα, το επιχείρημα που προβάλλεται από την πλευρά του Βαγγέλη Λιόλιου βασίζεται στο γεγονός ότι ο νόμος δεν αναφέρει ρητά την περίπτωση κατά την οποία ένας ήδη εκλεγμένος πρόεδρος αθλητικής ομοσπονδίας αποκτά μεταγενέστερα μετοχική σχέση με ΚΑΕ.
Ωστόσο, πέρα από το γράμμα της εθνικής νομοθεσίας, το θέμα αγγίζει και το ζήτημα της θεσμικής ανεξαρτησίας. Οι διεθνείς κανονισμοί των αθλητικών ομοσπονδιών, όπως της FIBA, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην αποφυγή καταστάσεων που μπορούν να δημιουργήσουν σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε διοικητικούς ρόλους και συλλογικά συμφέροντα.
Παράλληλα, σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα όπου υπάρχουν ζητήματα διαιτησίας, πειθαρχικών αποφάσεων, αδειοδοτήσεων και στοιχηματικής δραστηριότητας, η εικόνα αμεροληψίας αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την αξιοπιστία της διοργάνωσης.
Η ουσία της συζήτησης, επομένως, δεν περιορίζεται μόνο στο αν υπάρχει μια ρητή νομική απαγόρευση. Αφορά κυρίως το κατά πόσο ένας κορυφαίος θεσμικός παράγοντας μπορεί να διατηρεί οποιαδήποτε σχέση με έναν ενεργό ανταγωνιστή χωρίς να δημιουργούνται ερωτήματα για την ισορροπία και την ανεξαρτησία των αποφάσεων.
Η δήλωση του Βαγγέλη Λιόλιου άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο για τα όρια μεταξύ δικαιώματος, νομιμότητας και θεσμικής ευθύνης στο ελληνικό μπάσκετ. Το ερώτημα πλέον είναι αν το πλαίσιο που υπάρχει σήμερα επαρκεί για να προστατεύσει την αξιοπιστία του αθλήματος ή αν απαιτούνται σαφέστεροι κανόνες.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
