Το πρόβλημα του Κρητικού μπάσκετ δεν είναι το ταλέντο – είναι η έλλειψη γνώσεων, η οργάνωση και η παιδεία

Από τους προπονητές και τους παράγοντες μέχρι τους γονείς, η αλλαγή νοοτροπίας είναι προϋπόθεση για να κλείσει η μεγάλη απόσταση από την Αθήνα. Δεν είναι θέμα ταλέντου, αλλά γνώσεων, οργάνωσης, προπονητικής και διοικητικής επάρκειας, αλλά και αθλητικής παιδείας που ξεκινά από την οικογένεια.

Το κρητικό μπάσκετ διαθέτει παιδιά με ταλέντο, ανθρώπους με διάθεση προσφοράς και σωματεία που παλεύουν καθημερινά μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Κι όμως, η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις καλές προθέσεις: η απόσταση που χωρίζει το μπάσκετ της Κρήτης από το αντίστοιχο επίπεδο της Αθήνας είναι τεράστια.

Και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για απόσταση αγωνιστική. Δεν είναι ότι η Κρήτη βρίσκεται πίσω από την Ευρώπη. Βρίσκεται πίσω ακόμη και από την ίδια την ελληνική πραγματικότητα, καθώς σε αρκετούς τομείς η διαφορά με την Αθήνα παραμένει εντυπωσιακή.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα και δεν έχει έναν μόνο υπεύθυνο. Είναι πολυπαραγοντικό και ξεκινά από τη βάση.

Η έλλειψη γνώσεων σε προπονητικό και διοικητικό επίπεδο αποτελεί μία από τις βασικές αιτίες. Σε ένα σύγχρονο αθλητικό περιβάλλον, η αγωνιστική προετοιμασία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην εμπειρία του παρελθόντος, ούτε η διοίκηση ενός σωματείου να λειτουργεί με πρακτικές άλλων εποχών.

Το μπάσκετ έχει εξελιχθεί. Η προπονητική επιστήμη έχει εξελιχθεί. Η ατομική βελτίωση, η φυσική κατάσταση, η ανάλυση παιχνιδιού, η αξιοποίηση της τεχνολογίας, η ψυχολογία του αθλητή και η διαχείριση μιας ακαδημίας απαιτούν σύγχρονη γνώση και συνεχή επιμόρφωση.

Το ίδιο ισχύει και για τη διοίκηση.

Ένα σωματείο δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με το μεράκι δύο-τριών ανθρώπων. Χρειάζεται οργάνωση, συγκεκριμένο πλάνο, στόχους, αξιολόγηση, συνεργασία και κυρίως μακροπρόθεσμη φιλοσοφία.

Και υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που συχνά αποφεύγουμε να συζητήσουμε: η αθλητική παιδεία των γονιών.

Ο γονιός πρέπει να καταλάβει ότι το παιδί του δεν πηγαίνει στην ακαδημία μόνο για να κερδίσει έναν αγώνα ή για να γίνει επαγγελματίας αθλητής. Πηγαίνει για να μάθει να συνεργάζεται, να πειθαρχεί, να αποδέχεται την ήττα, να σέβεται τον αντίπαλο, τον προπονητή και τον συμπαίκτη του.

Όταν, όμως, από την εξέδρα ξεκινούν πιέσεις, συγκρίσεις, φωνές και απαιτήσεις για περισσότερο χρόνο συμμετοχής ή για περισσότερα σουτ, τότε το μήνυμα προς το παιδί είναι λανθασμένο.

Η ανάπτυξη ενός αθλητή χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται σωστή καθοδήγηση και υπομονή.

Το κρητικό μπάσκετ δεν στερείται παιδιών. Δεν στερείται δυνατοτήτων. Αυτό που σε αρκετές περιπτώσεις στερείται είναι ένα οργανωμένο οικοσύστημα ανάπτυξης που θα μετατρέψει το ταλέντο σε πραγματική προοπτική.

Η Κρήτη μπορεί να παράγει πολύ περισσότερους και καλύτερους αθλητές. Μπορεί να δημιουργήσει καλύτερες ακαδημίες. Μπορεί να αναδείξει προπονητές και παράγοντες που θα κοιτούν μπροστά και όχι πίσω.

Για να συμβεί αυτό, όμως, απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας.

Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Χρειάζονται περισσότερη γνώση, καλύτερη οργάνωση, επιμόρφωση, αξιολόγηση και συνεργασία.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αποδείξουμε ότι το κρητικό μπάσκετ μπορεί να σταθεί απέναντι στην Αθήνα.

Το ζητούμενο είναι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε ένα παιδί από την Κρήτη να μην χρειάζεται να φύγει από τον τόπο του για να συναντήσει τις ευκαιρίες και τις συνθήκες που θα έπρεπε να υπάρχουν ήδη εδώ.

Και αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για το κρητικό μπάσκετ.

Του Γιάννη Παρασύρη