Όταν οι πολιτικοί της Ελλάδας είναι για γέλια, το μέλλον της χώρας είναι για κλάματα

Από τις μεγάλες υποσχέσεις στις μικρές πράξεις: μια πολιτική σκηνή που συχνά προκαλεί περισσότερο θυμό και απογοήτευση παρά εμπιστοσύνη, αφήνοντας την κοινωνία να αναρωτιέται ποιος σχεδιάζει πραγματικά την επόμενη ημέρα.

 Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό όταν η πολιτική μιας χώρας παύει να προκαλεί ελπίδα και αρχίζει να προκαλεί γέλιο. Όχι το γέλιο της αισιοδοξίας, ούτε εκείνο που γεννιέται από μια έξυπνη πολιτική ατάκα. Το άλλο. Το πικρό γέλιο του πολίτη που παρακολουθεί, ακούει, συγκρίνει και στο τέλος αναρωτιέται: «Μα είναι δυνατόν;»

Στην Ελλάδα, η πολιτική σκηνή έχει πολλές φορές μετατραπεί σε ένα ατελείωτο θέατρο αντιπαραθέσεων, αλληλοκατηγοριών, μεγάλων λόγων και μικρών αποτελεσμάτων. Οι πολιτικοί διασταυρώνουν πυρά στα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κόμματα ανταλλάσσουν ανακοινώσεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η πολιτική συχνά περιορίζεται σε μια μάχη εντυπώσεων.

Και την ίδια στιγμή, έξω από τα τηλεοπτικά στούντιο, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα.

Η Ελλάδα των πολιτών που παλεύουν με το κόστος ζωής. Η Ελλάδα των νέων που αναζητούν ένα μέλλον με αξιοπρέπεια. Η Ελλάδα της περιφέρειας που αισθάνεται συχνά ξεχασμένη. Η Ελλάδα των ανθρώπων που ζητούν ένα κράτος αποτελεσματικό, μια οικονομία που να τους επιτρέπει να αναπνέουν και μια πολιτική που να αντιμετωπίζει τα προβλήματα αντί να τα μεταθέτει από τη μία κυβέρνηση στην άλλη.

Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση.

Γιατί όσο περισσότερο η πολιτική γίνεται παράσταση, τόσο περισσότερο η πραγματικότητα γίνεται δυσβάσταχτη.

Μια χώρα δεν προχωρά με συνθήματα. Δεν αλλάζει με επικοινωνιακές ατάκες. Δεν μεγαλώνει επειδή οι πολιτικοί της κερδίζουν μια τηλεοπτική αντιπαράθεση. Προχωρά όταν υπάρχουν σχέδιο, σοβαρότητα, συνέπεια και κυρίως πολιτικοί που αντιλαμβάνονται ότι η εξουσία δεν είναι προσωπικό λάφυρο αλλά ευθύνη απέναντι στους πολίτες.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι οι πολιτικοί μπορεί να προκαλούν γέλιο.

Το πραγματικά επικίνδυνο είναι να γελάμε με την πολιτική επειδή έχουμε πάψει να περιμένουμε από αυτήν κάτι καλύτερο.

Γιατί πίσω από κάθε πολιτικό σόου υπάρχει μια πραγματική κοινωνία. Πίσω από κάθε ανούσια αντιπαράθεση υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα. Και πίσω από κάθε χαμένη πολιτική ευκαιρία υπάρχει ένα κομμάτι από το μέλλον της χώρας που δεν επιστρέφει.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερη πολιτική φασαρία.

Έχει ανάγκη από σοβαρότητα, σχέδιο και ανθρώπους που να μπορούν να κοιτάξουν πέρα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολιτικοί μπορούν να συνεχίσουν να είναι για γέλια.

Το μέλλον της Ελλάδας, όμως, δεν έχει την πολυτέλεια να είναι για κλάματα.

Του Γιάννη Παρασύρη