Γιαννάκης: «Το ελληνικό μπάσκετ κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του»

Μια δυνατή παρέμβαση του «Δράκου» για όσα θεωρεί ότι αλλοιώνουν την ταυτότητα του ελληνικού μπάσκετ: η ευκολία, ο ατομικισμός, η έλλειψη δουλειάς και η απουσία του «εμείς».

Μια παρέμβαση που ξεπερνά τα όρια μιας απλής κριτικής και μοιάζει περισσότερο με κραυγή αγωνίας για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ έκανε ο Παναγιώτης Γιαννάκης.

Ο «Δράκος» μίλησε με τη ματιά ενός ανθρώπου που έζησε το μπάσκετ σε εποχές όπου το ταλέντο δεν αρκούσε, η φανέλα κερδιζόταν καθημερινά και η επιτυχία περνούσε μέσα από θυσίες, ιδρώτα και απόλυτη προσήλωση στην ομάδα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται πως φοβάται ότι χάνεται σήμερα.

Στο επίκεντρο της σκέψης του βρίσκεται η «παγίδα της ευκολίας». Ο Γιαννάκης βλέπει νέους αθλητές να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου πολλά μοιάζουν εύκολα και προειδοποιεί πως το ταλέντο, χωρίς καθημερινή δουλειά και αυτοσυγκέντρωση, μπορεί γρήγορα να μετατραπεί από πλεονέκτημα σε παγίδα.

Η δική του διαδρομή είναι χαρακτηριστική. Θυμάται μια εποχή στην οποία η προσπάθεια δεν ήταν επιλογή αλλά τρόπος ζωής. Πανεπιστήμιο από νωρίς το πρωί, λεωφορείο, προπόνηση μέχρι το βράδυ και παράλληλα δουλειά για να στηρίξει την οικογένειά του. Μια ζωή χωρίς εύκολες διαδρομές, αλλά με έναν στόχο που απαιτούσε καθημερινή υπέρβαση.

Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αγωνία του.

Γιατί, όπως λέει, το μπάσκετ δεν είναι μόνο το ταλέντο ενός παίκτη. Είναι η κίνηση χωρίς την μπάλα, το σκριν, η επιστροφή στην άμυνα, η πάσα, η θυσία για τον συμπαίκτη. Είναι η στιγμή που το «εγώ» κάνει ένα βήμα πίσω για να μεγαλώσει το «εμείς».

Η φράση του «ένα πάσο σε κάνει ευτυχισμένο» συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία του.

Για τον Γιαννάκη, μια ασίστ δεν είναι απλώς μια στατιστική κατηγορία. Είναι η επιλογή να κάνεις καλύτερο τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σου. Να χαρείς με τη δική του επιτυχία σαν να είναι δική σου. Να καταλάβεις ότι η μεγάλη ομάδα δεν χτίζεται από εκείνον που θέλει να ξεχωρίζει μόνος του, αλλά από εκείνους που ξέρουν πότε να βάλουν τον εαυτό τους στην άκρη.

Το ίδιο έντονη είναι και η ανησυχία του για τον συμβιβασμό.

Ο «Δράκος» δηλώνει πως δεν είναι ικανοποιημένος με την κατάσταση του ελληνικού μπάσκετ, επειδή θέλει να δει περισσότερους Έλληνες παίκτες να ανοίγουν τα φτερά τους και να δοκιμάζονται στο εξωτερικό. Θεωρεί πως η άνεση μπορεί να γίνει εχθρός της εξέλιξης και πως ένας αθλητής πρέπει κάποια στιγμή να αφήσει την ασφάλεια πίσω του και να μετρήσει τις δυνάμεις του απέναντι στους καλύτερους.

Το έκανε ο ίδιος.

Πήγε μόνος του στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο rookie camp των Boston Celtics, γνωρίζοντας ότι απέναντί του θα είχε παίκτες από το κορυφαίο επίπεδο του κόσμου. Δεν πήγε επειδή γνώριζε ότι θα τα καταφέρει. Πήγε επειδή ήθελε να μάθει αν μπορεί.

Και ίσως αυτή να είναι τελικά η ουσία όσων λέει σήμερα.

Ο Γιαννάκης δεν νοσταλγεί απλώς μια παλιά εποχή. Υπερασπίζεται μια νοοτροπία.

Τη νοοτροπία που λέει ότι τίποτα μεγάλο δεν χαρίζεται. Ότι το ταλέντο χρειάζεται πειθαρχία. Ότι η φανέλα έχει βάρος. Ότι η ομάδα είναι πάνω από τον παίκτη. Ότι η αποτυχία είναι μέρος της διαδρομής. Και ότι, αν θέλεις πραγματικά να γίνεις καλύτερος, πρέπει κάποια στιγμή να βγεις από τη ζώνη άνεσής σου.

Για έναν άνθρωπο που έζησε από μέσα τη γέννηση και την απογείωση του ελληνικού μπάσκετ, αυτά δεν είναι απλώς παράπονα.

Είναι ένα καμπανάκι.

Ένα καμπανάκι προς τους νέους παίκτες, τους προπονητές, τους συλλόγους και όλους όσοι αγαπούν το άθλημα: να μη χαθεί η ουσία πίσω από την εικόνα, η ομάδα πίσω από το «εγώ» και η δουλειά πίσω από την ευκολία.

Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν έγινε μεγάλο επειδή είχε μόνο ταλέντο.

Έγινε μεγάλο επειδή έμαθε να παλεύει, να μοιράζεται και να πιστεύει στο «μαζί».