Ψηφιοποίηση ή συγκεντρωτισμός; Πώς οι Ενώσεις κινδυνεύουν να γίνουν «παραρτήματα» της ΕΟΚ

Η τεχνολογική πλατφόρμα, ο κεντρικός έλεγχος των δεδομένων και των διαδικασιών και τα ερωτήματα για τον ρόλο της ΓΓΑ απέναντι στην αυτονομία των τοπικών Ενώσεων.

Η ψηφιοποίηση του ελληνικού μπάσκετ παρουσιάζεται ως ένα από τα βασικά βήματα εκσυγχρονισμού του αθλήματος. Και πράγματι, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι το ελληνικό μπάσκετ πρέπει να επιστρέψει στην εποχή των φαξ, των χειρόγραφων εγγράφων και των ατελείωτων γραφειοκρατικών διαδικασιών.

Η τεχνολογία είναι απαραίτητη.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, βρίσκεται αλλού: ποιος ελέγχει την τεχνολογία και, κυρίως, τι εξουσία συγκεντρώνεται μέσα από αυτήν;

Γιατί άλλο είναι να χρησιμοποιείται μια ψηφιακή πλατφόρμα ώστε να διευκολύνονται οι τοπικές Ενώσεις και τα σωματεία και εντελώς διαφορετικό να εξελίσσεται η ψηφιοποίηση σε μηχανισμό συγκέντρωσης αρμοδιοτήτων στην κεντρική διοίκηση.

Και αυτή ακριβώς είναι η συζήτηση που πλέον ανοίγει.

Από την εξυπηρέτηση στον κεντρικό έλεγχο

Όταν ο ορισμός των αγώνων, η διαχείριση της διαιτησίας, τα αιτήματα των σωματείων και η διακίνηση των δεδομένων περνούν μέσα από ένα ενιαίο κεντρικό ψηφιακό σύστημα, η ΕΟΚ αποκτά εκ των πραγμάτων μια πολύ ισχυρότερη εικόνα και δυνατότητα παρέμβασης στη λειτουργία του συνόλου του οικοσυστήματος.

Αυτό μπορεί να αποτελεί σημαντικό εργαλείο αποτελεσματικότητας.

Μπορεί, όμως, ταυτόχρονα να δημιουργήσει και μια διαφορετική διοικητική πραγματικότητα, εάν οι τοπικές Ενώσεις χάσουν σταδιακά τις ουσιαστικές αρμοδιότητες που μέχρι σήμερα ασκούσαν.

Εκεί βρίσκεται η λεπτή γραμμή.

Η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της ούτε καλή ούτε κακή. Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται και το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί.

Τι απομένει στις Ενώσεις;

Οι τοπικές Ενώσεις δεν δημιουργήθηκαν απλώς για να αποτελούν διοικητικά γραφεία μιας κεντρικής ομοσπονδίας.

Έχουν εκλεγμένες διοικήσεις, οι οποίες προκύπτουν από τη βάση των σωματείων. Διαθέτουν γνώση των τοπικών συνθηκών, των ιδιαιτεροτήτων κάθε περιοχής και των πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι.

Αυτός είναι και ο θεσμικός τους ρόλος.

Εάν, όμως, η βασική λειτουργία τους μεταφέρεται σταδιακά σε μια κεντρική ψηφιακή πλατφόρμα, τότε δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα: πόση πραγματική εξουσία παραμένει στις Ενώσεις;

Γιατί μια Ένωση που δεν αποφασίζει, δεν διαχειρίζεται και δεν έχει ουσιαστική δυνατότητα παρέμβασης στη λειτουργία των πρωταθλημάτων της, κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν θεσμό περισσότερο τυπικό παρά ουσιαστικό.

Και τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνολογικό.

Είναι θεσμικό.

Η δύναμη των δεδομένων

Υπάρχει και μία ακόμη διάσταση που δεν πρέπει να υποτιμηθεί: τα δεδομένα.

Όσο περισσότερες διαδικασίες περνούν μέσα από ένα ενιαίο σύστημα, τόσο περισσότερη πληροφορία συγκεντρώνεται κεντρικά. Ποιοι αγώνες διεξάγονται, ποια σωματεία υποβάλλουν αιτήματα, ποιοι διαιτητές ορίζονται, ποια προβλήματα εμφανίζονται και ποια είναι η συνολική εικόνα των τοπικών πρωταθλημάτων.

Η συγκέντρωση αυτής της πληροφορίας μπορεί να προσφέρει τεράστιες δυνατότητες οργάνωσης και ανάλυσης.

Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί και μια πρωτοφανή συγκέντρωση γνώσης και ελέγχου.

Γι' αυτό και το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν πρέπει να υπάρχει ψηφιακή πλατφόρμα. Φυσικά και πρέπει.

Το ερώτημα είναι ποια δικαιώματα έχουν οι Ενώσεις μέσα σε αυτήν, ποια δεδομένα μπορούν να διαχειρίζονται και ποιες αποφάσεις εξακολουθούν να λαμβάνουν οι ίδιες.

Στο κάδρο και η ΓΓΑ

Σε αυτή τη συζήτηση υπάρχει και ένας ακόμη θεσμικός παράγοντας: η Πολιτεία και ειδικότερα η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.

Η αυτονομία των αθλητικών οργανισμών δεν μπορεί να σημαίνει απουσία κανόνων και ελέγχου. Αντίστοιχα, όμως, ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την αποδυνάμωση θεσμών που έχουν εκλεγμένη διοίκηση και συγκεκριμένο ρόλο.

Η ΓΓΑ οφείλει να γνωρίζει τι αλλάζει στη διοικητική αρχιτεκτονική του ελληνικού αθλητισμού και να διασφαλίζει ότι η τεχνολογική αναβάθμιση υπηρετεί τη διαφάνεια, την αποτελεσματικότητα και τη δημοκρατική λειτουργία — και όχι την υπερσυγκέντρωση εξουσίας.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν.

Το ζητούμενο είναι να μη βαφτίσουμε τον συγκεντρωτισμό «εκσυγχρονισμό».

Το πραγματικό στοίχημα

Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται ψηφιακά εργαλεία. Χρειάζεται σύγχρονα συστήματα, άμεση πρόσβαση στην πληροφορία και λιγότερη γραφειοκρατία.

Χρειάζεται όμως και θεσμικά αντίβαρα.

Οι Ενώσεις πρέπει να έχουν πραγματικό ρόλο και όχι απλώς να αποτελούν κρίκους μιας αλυσίδας που μεταφέρει εντολές από την κορυφή προς τη βάση.

Γιατί η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να αποκεντρώσει τη γνώση, να κάνει τις διαδικασίες διαφανέστερες και να δώσει περισσότερες δυνατότητες στα σωματεία.

Μπορεί, όμως, να κάνει και το ακριβώς αντίθετο: να συγκεντρώσει σε ένα κεντρικό σύστημα όλη την πληροφορία και, μαζί της, όλη την εξουσία.

Το στοίχημα, λοιπόν, δεν είναι αν το ελληνικό μπάσκετ θα ψηφιοποιηθεί. Αυτό είναι μονόδρομος. Το στοίχημα είναι αν η ψηφιοποίηση θα υπηρετήσει τους θεσμούς ή αν οι θεσμοί θα υποταχθούν στην ψηφιοποίηση.

Και αυτή είναι μια συζήτηση που η ΕΟΚ και η Πολιτεία οφείλουν να κάνουν ανοιχτά, πριν η νέα ψηφιακή πραγματικότητα γίνει μη αναστρέψιμη.

 Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: