Το μπούμερανγκ των social media: Πρώην μέλος της ΚΕΔ προκαλεί και η διαιτησία σιωπά

Τα ειρωνικά σχόλια του Γιάννη Λουκαράκη, η δημόσια αντιπαράθεση με αθλητικό μέσο και τα ερωτήματα για τη στάση της ΟΔΚΕ και των αρμόδιων πειθαρχικών οργάνων.

 Στο διαρκώς δοκιμαζόμενο περιβάλλον της ελληνικής διαιτησίας μπάσκετ, η αξιοπιστία ενός θεσμού δεν κρίνεται μόνο από όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Κρίνεται και από τη συμπεριφορά όσων έχουν υπηρετήσει τον χώρο από θέσεις ευθύνης, ακόμη και όταν πλέον δεν κατέχουν επίσημο αξίωμα.

Η πρόσφατη δραστηριότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρώην μέλους της ΚΕΔ Χίου επαναφέρει, λοιπόν, ένα διαχρονικό ζήτημα: ποια είναι τα όρια της δημόσιας συμπεριφοράς ενός παράγοντα της διαιτησίας και ποια στάση οφείλουν να τηρούν οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς όταν αυτά τα όρια ενδεχομένως ξεπερνιούνται;

Στην προκειμένη περίπτωση, αναφερόμαστε στον Γιάννη Λουκαράκη, ο οποίος επέλεξε να σχολιάσει με ειρωνικό ύφος κάτω από ανάρτηση αθλητικής ιστοσελίδας. Η συγκεκριμένη διαδικτυακή τοποθέτηση προκάλεσε την αντίδραση του ίδιου του μέσου, με την αντιπαράθεση να παίρνει δημόσια διάσταση και να εξελίσσεται τελικά σε ένα επικοινωνιακό μπούμερανγκ.

Από το προσωπικό σχόλιο στο θεσμικό ζήτημα

Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι πρόκειται απλώς για μια προσωπική διαδικτυακή αντιπαράθεση.

Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται αλλού.

Όταν ένα πρόσωπο έχει υπηρετήσει σε θεσμική θέση στον χώρο της διαιτησίας, η δημόσια συμπεριφορά του δεν παύει να αξιολογείται μέσα από το πρίσμα του ρόλου που έχει διαδραματίσει. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο με εμπειρία στον χώρο, ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πόσο εύκολα μια προσωπική τοποθέτηση μπορεί να επηρεάσει την εικόνα ενός ολόκληρου θεσμού.

Η διαιτησία απαιτεί ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση και θεσμικότητα. Δεν μπορεί να ζητά από τους εν ενεργεία διαιτητές να επιδεικνύουν συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς και ταυτόχρονα να εμφανίζεται ανεκτική απέναντι σε δημόσιες αντιπαραθέσεις στελεχών της, πρώην ή νυν, όταν αυτές ξεφεύγουν από τα όρια μιας πολιτισμένης διαφωνίας.

Το παράδειγμα προς τους νεότερους

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ερώτημα.

Τι μήνυμα λαμβάνει ένας νέος διαιτητής όταν βλέπει ανθρώπους που έχουν περάσει από θέσεις ευθύνης να συμμετέχουν σε δημόσιες αντιπαραθέσεις στα social media;

Ποια εικόνα δημιουργείται για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος που υπηρετεί τη διαιτησία;

Και, κυρίως, υπάρχει ενιαίο μέτρο αξιολόγησης για όλους;

Γιατί εάν ένα αντίστοιχο περιστατικό αφορούσε κάποιο άλλο πρόσωπο, σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή ή με διαφορετικές διοικητικές διασυνδέσεις, θα υπήρχε η ίδια αντιμετώπιση;

Αυτό είναι το ερώτημα που δεν μπορεί να προσπεραστεί.

Θα υπάρξει θεσμική αντίδραση;

Η υπόθεση δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και για τους αρμόδιους φορείς.

Θα εξετάσει ο Σύνδεσμος Διαιτητών Χίου το περιστατικό και θα ζητήσει εξηγήσεις, εφόσον κρίνει ότι υπάρχει ζήτημα δεοντολογίας;

Θα αξιολογήσει η Επιτροπή Δεοντολογίας της ΕΟΚ εάν η συγκεκριμένη συμπεριφορά εμπίπτει στο πλαίσιο των κανόνων που διέπουν τη δημόσια παρουσία ανθρώπων του χώρου;

Θα τοποθετηθεί η ΟΔΚΕ;

Και ποια είναι η θέση των επικεφαλής της διαιτησίας, όπως ο Στέλιος Κουκουλεκίδης και ο Κώστας Μπούσιας, απέναντι σε τέτοιου είδους περιστατικά;

Δεν ζητείται προκαταβολικά καταδίκη κανενός.

Ζητείται κάτι πολύ απλούστερο: να υπάρχει ένας κανόνας που να ισχύει για όλους.

Η «α λα καρτ» δεοντολογία δεν βοηθά κανέναν

Η μεγαλύτερη παθογένεια κάθε θεσμού δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η αίσθηση ότι οι κανόνες εφαρμόζονται διαφορετικά ανάλογα με το πρόσωπο.

Εάν μια συμπεριφορά θεωρείται προβληματική, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο είτε αφορά έναν παράγοντα από την Αθήνα είτε από τη Θεσσαλονίκη είτε από τη Χίο.

Εάν, αντίθετα, κρίνεται ότι πρόκειται για μια απλή προσωπική διαφωνία που δεν χρήζει θεσμικής παρέμβασης, τότε το ίδιο μέτρο πρέπει να ισχύει για όλους.

Η διαιτησία δεν μπορεί να οικοδομήσει αξιοπιστία με επιλεκτικές ευαισθησίες.

Η διαφάνεια, η δεοντολογία και η πειθαρχία δεν είναι εργαλεία που ενεργοποιούνται όταν εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη διοικητική θέση και απενεργοποιούνται όταν το πρόσωπο που εμπλέκεται βρίσκεται πιο κοντά στο εκάστοτε σύστημα εξουσίας.

Στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι ο Γιάννης Λουκαράκης ούτε μια αντιπαράθεση στα social media.

Το πραγματικό ζήτημα είναι εάν η ελληνική διαιτησία θέλει πράγματι να επιβάλει ένα ενιαίο πλαίσιο συμπεριφοράς και λογοδοσίας.

Γιατί η αξιοπιστία ενός θεσμού δεν αποδεικνύεται όταν ελέγχει τους αδύναμους.

Αποδεικνύεται όταν εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες σε όλους.

 Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: