30.000 αγώνες με AI, έξι δημοσιογράφοι με… τεφτέρι!

Η ΕΟΚ θέλει τεχνητή νοημοσύνη για τους διαιτητές, αλλά στη μεγάλη συνέντευξη προτίμησε την πιο παλιά και δοκιμασμένη τεχνολογία: την ανθρώπινη επιλογή.

Τριάντα χιλιάδες αγώνες θα τους αναθέσουμε στην τεχνητή νοημοσύνη.

Τριάντα χιλιάδες!

Ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ θα περάσει από αλγόριθμο. Θα μπει το σύστημα, θα επεξεργαστεί δεδομένα, θα πατήσει κουμπιά, θα βγάλει ορισμούς και —αν όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο— κάποια στιγμή θα μας εξηγήσει και γιατί ο συγκεκριμένος διαιτητής ήταν ο καταλληλότερος για το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Τεχνολογία να φαν' κι οι κότες.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Όταν ήρθε η ώρα να επιλεγούν οι έξι δημοσιογράφοι για τη μεγάλη απολογιστική συνέντευξη, το AI μάλλον πήρε ρεπό.

Και καλά έκανε.

Γιατί φαντάζεστε να έμπαιναν στον υπολογιστή τα ονόματα 50-60 αθλητικών συντακτών και να του ζητούσαν: «Βρες μας τους έξι με τη μεγαλύτερη γνώση, εμπειρία και διάθεση να κάνουν δύσκολες ερωτήσεις»;

Τι θα γινόταν μετά;

Θα μπορούσε να προκύψει κανένας… απρόβλεπτος.

Κάποιος που αντί για «πώς νιώθετε για τη νέα εποχή του ελληνικού μπάσκετ;» θα ρωτούσε για λεφτά.

Κάποιος που αντί για «ποιο είναι το όραμά σας;» θα επέμενε σε αναθέσεις.

Κάποιος που θα ήθελε να μάθει τι γίνεται με τους διαιτητικούς ορισμούς.

Κάποιος, τέλος πάντων, που θα είχε την κακή συνήθεια να θεωρεί ότι η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ρωτάει.

Ε, όχι.

Κάπου πρέπει να μπει και ένα όριο στην τεχνητή νοημοσύνη.

Γιατί άλλο να της ζητάς να ορίσει διαιτητές σε 30.000 αγώνες και άλλο να της ζητάς να επιλέξει ποιοι θα καθίσουν απέναντι από τον πρόεδρο.

Στο πρώτο χρειάζεσαι τεχνολογία.

Στο δεύτερο, φαίνεται πως χρειάζεσαι… γνωριμίες με το παλιό καλό σύστημα.

Το οποίο δεν κολλάει. Δεν θέλει updates. Δεν χρειάζεται κωδικούς. Δεν πέφτει ο server. Και κυρίως, δεν κινδυνεύει να εμφανίσει στην οθόνη το μήνυμα:

«Βρέθηκε δημοσιογράφος που επιμένει στην ερώτηση».

System error.

Restart.

Εξάλλου, ο Βαγγέλης Λιόλιος το είχε πει: ήθελε η συνέντευξη να είναι χαλαρή, σαν να πίνουν έναν καφέ.

Πολύ σωστό.

Γιατί μια απολογιστική συνέντευξη είναι σαφώς πιο απολαυστική όταν θυμίζει καφέ με φίλους και όχι δημοσιογραφική ανάκριση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.

Στον καφέ, ο φίλος σε ρωτάει πώς πήγε η μέρα.

Ο δημοσιογράφος, θεωρητικά, μπορεί να σε ρωτήσει πού πήγαν τα λεφτά.

Είναι δύο εντελώς διαφορετικές εφαρμογές.

Το AI, πάντως, δεν έχει ακόμη αναπτύξει τόσο εξελιγμένη κοινωνική νοημοσύνη. Δεν ξέρει ποιος ταιριάζει με ποιον για καφέ. Δεν καταλαβαίνει ποια ερώτηση «χαλάει το κλίμα». Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι ορισμένα θέματα είναι καλύτερο να μένουν για… άλλη φορά.

Ευτυχώς.

Γιατί αλλιώς θα κινδυνεύαμε να έχουμε πραγματική τεχνητή νοημοσύνη.

Και ποιος ξέρει τι θα έβγαζε.

Ίσως να ζητούσε απαντήσεις.

Κι αυτό θα ήταν πραγματικά επικίνδυνο.

Έτσι, το ψηφιακό όραμα μπορεί να συνεχίσει απρόσκοπτα στους 30.000 αγώνες. Εκεί όπου οι αλγόριθμοι θα αποφασίζουν, οι πλατφόρμες θα λειτουργούν και τα κουμπιά θα πατιούνται με υπερηφάνεια.

Για τους έξι, όμως, ας μην μπλέκουμε με τέτοια.

Ένα τεφτέρι, μια επιλογή και μια ωραία, χαλαρή κουβέντα.

Άλλωστε, η τεχνολογία είναι για τις δύσκολες δουλειές.

Για τις εύκολες, υπάρχει πάντα ο παλιός καλός άνθρωπος.

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: