36 βολές, ήττα και μετά… καταγγελίες: Η «κανονικότητα» αλά Παναθηναϊκός!

Το έργο έχει ξαναπαιχτεί: όταν οι άλλοι φωνάζουν, είναι «γραφικοί» – όταν φωνάζει ο Παναθηναϊκός, ξαφνικά υπάρχει πρόβλημα με τη διαιτησία! Και η μνήμη του 2019 φαίνεται πως… βολεύει να είναι κοντή.

Εδώ υπάρχει ένα μικρό… θεματάκι με την «κανονικότητα». Και όχι, δεν αφορά μόνο τη διαιτησία. Αφορά κυρίως την κανονικότητα της μνήμης!

Ο Παναθηναϊκός εκτέλεσε 36 βολές στον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ. Τριάντα έξι! Και παρ’ όλα αυτά έχασε και έμεινε εκτός τελικού.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά είναι τα παιχνίδια. Κερδίζεις, χάνεις, προχωράς.

Το ενδιαφέρον αρχίζει αμέσως μετά.

Γιατί την επόμενη ημέρα, αντί να μείνει η συζήτηση στο παρκέ και στο αποτέλεσμα, οι «πράσινοι» αποφάσισαν να σηκώσουν ξανά το θέμα της διαιτησίας, αυτή τη φορά με αφορμή το Ολυμπιακός–ΠΑΟΚ.

Δηλαδή, από τις 36 βολές περάσαμε στις καταγγελίες. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ξανά η περίφημη «μάχη για την κανονικότητα».

Όταν φωνάζουν οι άλλοι, είναι… δικαιολογίες

Το πραγματικά εντυπωσιακό, βέβαια, δεν είναι ότι ο Παναθηναϊκός διαμαρτύρεται. Κάθε ομάδα έχει το δικαίωμα να εκφράζει τη δυσαρέσκειά της.

Το εντυπωσιακό είναι η ευκολία με την οποία αλλάζουν τα μέτρα και τα σταθμά.

Όταν φωνάζει ο Ολυμπιακός για τη διαιτησία, υπάρχει πάντα η… γνωστή αντιμετώπιση. Όταν όμως η ίδια κουβέντα φτάνει στην απέναντι πλευρά, ξαφνικά το θέμα γίνεται τεράστιο και αποκτά διαστάσεις «θεσμικής» μάχης.

Και φυσικά, επειδή η μνήμη είναι πολύτιμο πράγμα, ας θυμηθούμε λίγο το 2019.

Θυμάστε τους… Κινέζους διαιτητές;

Μάρτιος του 2019. Ο Ολυμπιακός διαμαρτύρεται για τη διαιτησία και ζητά ξένους διαιτητές.

Και ποια ήταν τότε η απάντηση του Παναθηναϊκού;

Μέσω του τότε εκπροσώπου της ΚΑΕ στο Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ, Μάνου Παπαδόπουλου, ήρθε η περίφημη πρόταση:

«Εμείς δεν θα ξανακατεβούμε αν δεν είναι Κινέζοι διαιτητές. Μόνο με Κινέζους θα παίξουμε ξανά».

Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν είχε τεθεί θέμα μη διεξαγωγής του ντέρμπι από την πλευρά του Ολυμπιακού, η απάντηση ήταν επίσης χαρακτηριστική:

«Αν δεν παίξει ο Ολυμπιακός στο ντέρμπι, θα βάλω την γάτα μου να κλαίει».

Αυτή ήταν η στάση τότε.

Σήμερα, βέβαια, έχουμε άλλη εποχή. Άλλη προσέγγιση. Άλλη «κανονικότητα».

Μόνο που το αρχείο υπάρχει. Και όσο κι αν προσπαθεί κάποιος να το προσπεράσει, δεν εξαφανίζεται.

Η «κανονικότητα» έχει δύο όψεις;

Αυτό είναι τελικά το ερώτημα.

Γιατί όταν η διαιτησία αφορά τους άλλους, είναι εύκολο να μιλάς για υπερβολές, δικαιολογίες και γκρίνια. Όταν όμως η κουβέντα φτάνει στη δική σου ομάδα, τότε όλα αποκτούν ξαφνικά τεράστια σημασία.

Και κάπου εδώ υπάρχει και μια ειρωνεία που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη:

36 βολές στον ημιτελικό και αποκλεισμός από τον ΠΑΟΚ. Την επόμενη ημέρα, διαμαρτυρία για τη διαιτησία ενός άλλου αγώνα.

Αυτό δεν είναι θέμα άποψης. Είναι η αλληλουχία των γεγονότων.

Και επειδή η λέξη «κανονικότητα» ακούγεται πολύ τελευταία, ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε κάτι: η κανονικότητα δεν μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει το χρώμα της φανέλας που αισθάνεται αδικημένη.

Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για κανονικότητα.

Μιλάμε για κανονικότητα… αλά καρτ!