Οι 6 αντιφάσεις του Λιόλιου που δεν γίνεται να περάσουν απαρατήρητες
Από την «αυστηρή οκταετία» και την ανεξάρτητη διαιτησία μέχρι τον Προμηθέα, τον Σπανούλη και τον Αντετοκούνμπο – Τι είπε, τι είχε πει και πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Η συνέντευξη Τύπου του Βαγγέλη Λιόλιου είχε πολλές απαντήσεις. Είχε όμως και αρκετά σημεία στα οποία η μία τοποθέτηση συγκρούεται ευθέως με την άλλη. Και επειδή οι αντιφάσεις δεν χρειάζονται χαρακτηρισμούς αλλά σύγκριση λόγων, ας τις βάλουμε μία προς μία στο τραπέζι.
1. Η οκταετία: «φεύγω» ή «δεν φεύγω μέχρι να καθαρίσει το μπάσκετ»;
Η μία θέση είναι συγκεκριμένη: ο Λιόλιος έχει παρουσιάσει την οκταετία ως σαφές όριο της παρουσίας του στην προεδρία της ΕΟΚ.
Στην ίδια συνέντευξη, όμως, έβαλε μία κρίσιμη προϋπόθεση: ότι δεν θα αποχωρήσει εάν προηγουμένως δεν έχει ολοκληρωθεί η προσπάθεια να «καθαρίσει» το μπάσκετ.
Η αντίφαση είναι συγκεκριμένη: αν η οκταετία αποτελεί απόλυτο χρονικό όριο, τότε η αποχώρηση δεν μπορεί ταυτόχρονα να εξαρτάται από το αν ο ίδιος θα κρίνει ότι ολοκληρώθηκε η «κάθαρση».
Και υπάρχει και τρίτο κομμάτι: ο ίδιος δήλωσε ότι θα παραδώσει το «δαχτυλίδι» σε κάποιον καλύτερό του. Άρα, εκτός από το πότε θα φύγει, παραμένει ανοιχτό και το ποιος θα κρίνει ότι ο επόμενος είναι πράγματι «καλύτερος».
2. Η ανεξάρτητη ΚΕΔ και η λίστα των 40 διαιτητών
Εδώ η αντίφαση είναι ακόμη πιο εύκολο να αποτυπωθεί.
Ο πρόεδρος υποστηρίζει ότι η διαιτησία και η ΚΕΔ λειτουργούν ανεξάρτητα. Την ίδια στιγμή, όμως, περιέγραψε πρόταση προς τις ομάδες της GBL να επιλέγουν από μία λίστα περίπου 40 διαθέσιμων διαιτητών.
Το ερώτημα είναι απλό: εάν οι ομάδες έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν ποιοι διαιτητές θα διευθύνουν τους αγώνες τους, πώς ακριβώς συμβιβάζεται αυτό με την απόλυτη ανεξαρτησία της διαιτησίας;
Δεν είναι ζήτημα άποψης. Είναι ζήτημα θεσμικού μοντέλου: ποιος επιλέγει τελικά τον διαιτητή, η ανεξάρτητη επιτροπή ή η ομάδα;
3. «Top secret» οι ορισμοί, ενώ οι ορισμοί κοινοποιούνται υποχρεωτικά
Αυτό είναι ίσως το πιο συγκεκριμένο σημείο που τέθηκε στη συνέντευξη.
Ο Λιόλιος εξήγησε ότι η ΚΕΔ κάνει τους ορισμούς και ότι, βάσει του αθλητικού νόμου, οι ορισμοί πρέπει να κοινοποιούνται ταυτόχρονα σε μεγάλο αριθμό παραληπτών.
Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει το μήνυμα προς τον Ηλία Παπαθεοδώρου, στο οποίο ο πρόεδρος χαρακτηρίζει την πληροφορία για τους ορισμούς «top secret».
Εδώ η αντίφαση χρειάζεται μία μόνο εξήγηση: εάν οι ορισμοί είναι υποχρεωτικά γνωστοί ταυτόχρονα σε δεκάδες αποδέκτες, γιατί χαρακτηρίζεται «top secret» μια πληροφορία που, σύμφωνα με την ίδια την εξήγηση, πρόκειται να κοινοποιηθεί θεσμικά;
Και το δεύτερο ερώτημα είναι ακόμη πιο συγκεκριμένο: ποιοι ακριβώς γνώριζαν τους ορισμούς και πότε;
4. Προμηθέας: «Δεν έχω καμία ανάμειξη» αλλά υπάρχει επικοινωνία με τον προπονητή
Ο Λιόλιος υποστηρίζει ότι, μετά την ανάληψη της προεδρίας της ΕΟΚ, απομακρύνθηκε από τον Προμηθέα ώστε να μην υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων.
Όταν, όμως, τέθηκε το ζήτημα της επικοινωνίας του με τον τότε προπονητή του Προμηθέα, η απάντηση ήταν ότι η δουλειά του προέδρου είναι να επικοινωνεί με όλους.
Εδώ η αντίφαση πρέπει να διατυπωθεί με ακρίβεια: άλλο το «δεν έχω θεσμική ανάμειξη στον Προμηθέα» και άλλο το «επικοινωνώ με τον προπονητή του». Το δεύτερο δεν αποδεικνύει από μόνο του θεσμική παρέμβαση, αλλά δημιουργεί εύλογο ερώτημα για το πώς εφαρμόζεται στην πράξη η περίφημη αποστασιοποίηση.
Και ακριβώς γι’ αυτό η επίκληση των προσωπικών δεδομένων δεν απαντά από μόνη της στο θεσμικό ερώτημα: ποια ήταν η φύση και ο λόγος της επικοινωνίας;
5. Η διπλή ιδιότητα του προπονητή: πρόβλημα γενικά, εξαίρεση όταν αφορά την Εθνική;
Ο Λιόλιος αναγνώρισε το πρόβλημα που δημιουργεί η παράλληλη εργασία ενός προπονητή σε σύλλογο και Εθνική ομάδα: από τη μία υπάρχει ο φόρτος και η διαφορετική καθημερινότητα, από την άλλη η ανάγκη να παραμένει ενεργός και να μην αποκοπεί από το μπάσκετ.
Την ίδια στιγμή, όμως, στηρίζει την επιλογή του Βασίλη Σπανούλη να συνδυάζει τις δύο ιδιότητες.
Η συγκεκριμένη αντίφαση είναι η εξής: εάν η διπλή ιδιότητα δημιουργεί αντικειμενικό πρόβλημα λόγω των απαιτήσεων του συλλόγου και της Εθνικής, τότε πρέπει να εξηγηθεί γιατί το ίδιο μοντέλο θεωρείται αποδεκτό στην περίπτωση Σπανούλη.
Δεν αρκεί το «στηρίζω τον προπονητή». Το ερώτημα αφορά το μοντέλο λειτουργίας.
6. Σπανούλης: «λογική απόφαση» και ταυτόχρονα «μέγα λάθος»
Εδώ έχουμε την πιο καθαρή λεκτική αντίφαση.
Ο Λιόλιος χαρακτήρισε λογική την προηγούμενη επιλογή προπονητή της Εθνικής. Ταυτόχρονα, αναγνώρισε ως μεγάλο λάθος το γεγονός ότι ο Βασίλης Σπανούλης δεν επιλέχθηκε εξαρχής.
Πώς γίνεται μια επιλογή να ήταν λογική και ταυτόχρονα η μη επιλογή του επόμενου προπονητή να αποτελεί «μέγα λάθος»;
Μπορεί ασφαλώς να εξηγηθεί: μια απόφαση μπορεί να ήταν εύλογη με τα δεδομένα της στιγμής και εκ των υστέρων να αποδειχθεί λανθασμένη. Αλλά τότε αυτό ακριβώς πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Διαφορετικά, μένει η εντύπωση ότι επιχειρείται να δικαιωθούν ταυτόχρονα δύο αντίθετες αξιολογήσεις της ίδιας απόφασης.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς ή να διαφωνήσει με τον Βαγγέλη Λιόλιο για να εντοπίσει αυτές τις αντιφάσεις. Αρκεί να βάλει δίπλα δίπλα τις δύο πλευρές κάθε τοποθέτησης.
Οκταετία, αλλά με προϋποθέσεις. Ανεξάρτητη διαιτησία, αλλά με επιλογές από τις ομάδες. Ορισμοί που κοινοποιούνται υποχρεωτικά, αλλά χαρακτηρίζονται «top secret». Αποστασιοποίηση από τον Προμηθέα, αλλά επικοινωνία με τον πάγκο του. Προβληματισμός για τη διπλή ιδιότητα, αλλά στήριξη της διπλοθεσίας. Προηγούμενη επιλογή που ήταν «λογική», αλλά η μη επιλογή Σπανούλη ήταν «μέγα λάθος».
Αυτά δεν είναι έξι διαφορετικές ιστορίες. Είναι έξι συγκεκριμένα σημεία στα οποία η ίδια η συνέντευξη δημιουργεί ερωτήματα που απαιτούν πιο καθαρές απαντήσεις.
Περισσότερα ΕΔΩ:
