Να μην γίνει το Άουγκσμπουργκ… παγίδα

Η Ελλάδα έκανε στη Γερμανία μια νίκη που θα μείνει στην ιστορία. Τώρα, απέναντι στην Ολλανδία, καλείται να αποδείξει ότι δεν ήταν μια εκτόξευση της στιγμής, αλλά το αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει πια τι θέλει και πώς να το πάρει.

Το ποδόσφαιρο έχει μια κακή συνήθεια: μόλις σε ανεβάσει στα σύννεφα, φροντίζει να σου θυμίσει πόσο κοντά βρίσκεται το έδαφος. Η Ελλάδα έκανε κάτι σπουδαίο στο Άουγκσμπουργκ. Νίκησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τη Γερμανία, όχι από τύχη και όχι επειδή κλείστηκε πίσω από την μπάλα, αλλά επειδή είχε σχέδιο, πειθαρχία, αυταπάρνηση και ποδοσφαιρική ευφυΐα. Τώρα έρχεται η Ολλανδία και μαζί της η δυσκολότερη δοκιμασία: η διαχείριση της επιτυχίας.

Γιατί το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι να πανηγυρίσεις μια σπουδαία νίκη. Είναι να μην επιτρέψεις στη σπουδαία νίκη να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις το επόμενο παιχνίδι.

Στη Γερμανία η Εθνική κατάλαβε ακριβώς τι ματς έπρεπε να παίξει. Ο Γιοβάνοβιτς δεν επιχείρησε να ανταγωνιστεί τους Γερμανούς στην κατοχή ούτε να τους αντιμετωπίσει στο δικό τους τέμπο. Τους άφησε να πιστεύουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι και τους περίμενε να έρθουν εκεί όπου ήθελε. Η εντολή στον Τζολάκη να ψάχνει με μακρινές μεταβιβάσεις τον Παυλίδη και τον Τετέη ήταν ένα από τα κλειδιά. Η Ελλάδα γνώριζε ότι θα δεχθεί πίεση ψηλά και αποδέχθηκε το κόστος της.

Ρέτσος και Μαυροπάνος στάθηκαν σαν ογκόλιθοι μπροστά από τον Τζολάκη, ο Τσιμίκας περιόρισε τον Αντεγέμι, ο Ανδρούτσος κατάπιε χιλιόμετρα και ο Ζαφείρης έδωσε μάχες σε κάθε σημείο του γηπέδου. Και όταν ήρθε η στιγμή, η ομάδα δεν δίστασε να επιτεθεί.

Ο Παυλίδης έκανε ξανά σεμινάριο κίνησης χωρίς την μπάλα, δημιούργησε τη μεγάλη ευκαιρία του Ιωαννίδη και, με την αλλαγή παιχνιδιού προς τον Τζόλη, έβαλε ουσιαστικά το χέρι του στη φάση που οδήγησε στο ιστορικό γκολ.

Ακόμη πιο σημαντικό, όμως, ήταν κάτι άλλο: η Εθνική δεν έμεινε αιχμάλωτη της άμυνάς της.

Δεν παρατάχθηκε με ένα… κάρο αμυντικούς για να περιμένει παθητικά πότε θα έρθει η επόμενη γερμανική επίθεση. Περίπου είκοσι πέντε λεπτά πριν από το τέλος, ο Γιοβάνοβιτς ανέβασε τις γραμμές. Η άμυνα πήγε περίπου δεκαπέντε μέτρα ψηλότερα και η Ελλάδα άρχισε να συναντά τη Γερμανία αντί απλώς να την περιμένει.

Εκεί φάνηκε η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που φοβάται και σε μια ομάδα που ξέρει γιατί αμύνεται.

Οι επιθετικοί δεν έγιναν διακοσμητικοί. Ο Τζόλης και ο Καρέτσας έτρεξαν, πίεσαν, έκλεισαν χώρους και, όταν πήραν την μπάλα, θυμήθηκαν αμέσως το επιθετικό τους ένστικτο. Ο Τζολάκης χρειάστηκε να κάνει τις μεγάλες επεμβάσεις του, αλλά δεν ήταν ο τερματοφύλακας μιας ομάδας που κατέρρεε. Ήταν ο τελευταίος κρίκος ενός μηχανισμού που λειτουργούσε.

Η Γερμανία είχε την μπάλα. Η Ελλάδα είχε το σχέδιο. Και τελικά αυτό αποδείχθηκε σημαντικότερο.

Τώρα, όμως, η Ολλανδία θα έχει δει την ταινία της Γερμανίας και δεν θα θέλει να ξαναπαίξει το ίδιο έργο.

Θα γνωρίζει ότι αν δώσει στην Ελλάδα χώρο να αμυνθεί οργανωμένα και να βγει στην κόντρα, μπορεί να πληρώσει ακριβά. Θα προσπαθήσει να χαλάσει τις ελληνικές πρώτες πάσες, να περιορίσει τον Παυλίδη, να κλείσει τους χώρους στον Τζόλη και τον Καρέτσα και να αναγκάσει την Εθνική να δημιουργήσει απέναντι σε οργανωμένη άμυνα.

Και εκεί θα δοκιμαστεί μια διαφορετική πλευρά της ελληνικής ομάδας.

Δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να περιμένει τόσο χαμηλά. Δεν είναι βέβαιο ότι θα έχει τους ίδιους χώρους για να χτυπήσει. Δεν είναι βέβαιο ότι το παιχνίδι θα της προσφέρει τις ίδιες συνθήκες που βρήκε στο Άουγκσμπουργκ.

Ακριβώς γι’ αυτό η νίκη στη Γερμανία δεν πρέπει να γίνει βαρίδι.

Η αυτοπεποίθηση είναι απαραίτητη. Η έπαρση είναι δηλητήριο.

Το «μπορούμε» είναι δύναμη. Το «το έχουμε» είναι η αρχή της καταστροφής.

Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από ομάδες που μετά από μια μεγάλη νίκη πήραν ένα ηχηρό χαστούκι στο αμέσως επόμενο παιχνίδι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγραφτεί η Ελλάδα σε αυτή τη λίστα.

Η Εθνική βρίσκεται σε μια όμορφη αλλά επικίνδυνη καμπή. Η νίκη επί της Γερμανίας και η εμφάνιση που τη συνόδευσε έδειξαν ότι αυτή η ομάδα μπορεί να σταθεί απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους. Δεν απέδειξαν ότι έγινε ξαφνικά ανίκητη.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την Ολλανδία τόσο σημαντική.

Η Γερμανία ήταν ο θρίαμβος. Η Ολλανδία είναι η εξέταση.

Στη φλογισμένη Τούμπα, η Ελλάδα πρέπει να μπει όχι μεθυσμένη από τη μεγάλη νίκη, αλλά πεινασμένη για την επόμενη. Να θυμάται ότι νίκησε και όχι πόσο σπουδαίο ήταν αυτό που κέρδισε.

Γιατί η πραγματική πρόοδος δεν μετριέται μόνο στις μεγάλες βραδιές. Μετριέται κυρίως στο τι κάνεις το βράδυ που ακολουθεί.

Εκεί θα φανεί αν το Άουγκσμπουργκ ήταν μια υπέροχη παρένθεση ή το πρώτο κεφάλαιο μιας πραγματικής ποδοσφαιρικής ενηλικίωσης. Μιας ενηλικίωσης που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στα τελικά του Euro 2028.