Με τη μαγκιά του παίκτη δεν κερδίζεις τον πάγκο – εκεί μιλούν οι γνώσεις

Η μεγάλη καριέρα μέσα στις τέσσερις γραμμές δεν αποτελεί αυτόματα διαπιστευτήριο για τον πάγκο – το μπάσκετ ως αθλητής είναι διαφορετικό από το μπάσκετ ως προπονητής.

Στο μπάσκετ υπάρχει μια παρεξήγηση που συχνά επανέρχεται: η πεποίθηση ότι ένας σπουδαίος ή έμπειρος μπασκετμπολίστας είναι αυτομάτως και ικανός προπονητής. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Άλλο πράγμα η μπασκετική και αθλητική μαγκιά που αποκτά ένας παίκτης μέσα στο παρκέ και άλλο η προπονητική γνώση, η εμπειρία και η ικανότητα διαχείρισης μιας ομάδας από τον πάγκο.

Ένας αθλητής μπορεί να διαθέτει προσωπικότητα, ηγετική παρουσία, ένστικτο, ανταγωνιστικότητα και τεράστια εμπειρία από παιχνίδια υψηλού επιπέδου. Μπορεί να έχει ζήσει μεγάλες στιγμές, να έχει κερδίσει τίτλους και να γνωρίζει το άθλημα μέσα από τη δική του οπτική. Όλα αυτά είναι σημαντικά εφόδια. Δεν είναι όμως από μόνα τους αρκετά για να τον κάνουν προπονητή.

Γιατί ο προπονητής καλείται να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Πρέπει να διαβάζει το παιχνίδι από έξω, να κατανοεί τις λεπτομέρειες της τακτικής, να προετοιμάζει την ομάδα, να διαχειρίζεται διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητες, να παίρνει αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να δημιουργεί ένα αγωνιστικό πλάνο που θα μπορούν να υπηρετήσουν όλοι οι παίκτες.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται γνώσεις και εμπειρία στον πάγκο.

Η μετάβαση από το παρκέ στον πάγκο δεν είναι αυτόματη. Δεν αρκεί να έχεις παίξει μπάσκετ για να ξέρεις και να μπορείς να το διδάξεις. Όπως δεν αρκεί ένας εξαιρετικός οδηγός αγώνων για να γίνει αυτομάτως καλός μηχανικός ή εκπαιδευτής οδήγησης.

Ο καλός προπονητής δεν χρειάζεται μόνο να ξέρει τι να κάνει. Πρέπει να ξέρει γιατί το κάνει, πότε πρέπει να το κάνει και πώς θα πείσει την ομάδα του να το εφαρμόσει.

Γι’ αυτό και η αξία ενός πρώην αθλητή δεν πρέπει να αμφισβητείται, αλλά ούτε και να υπερεκτιμάται. Η αγωνιστική εμπειρία είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο. Η προπονητική ικανότητα, όμως, είναι ένα διαφορετικό κεφάλαιο που χτίζεται με μελέτη, δουλειά, τριβή, αποτυχίες, εμπειρίες και συνεχή εξέλιξη.

Στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Ούτε το όνομα, ούτε οι τίτλοι, ούτε η μεγάλη καριέρα μπορούν να αντικαταστήσουν τη γνώση και την προπονητική δουλειά. Γιατί άλλο να είσαι μεγάλος παίκτης και άλλο να μπορείς να κάνεις τους άλλους καλύτερους παίκτες.

Και αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη μπασκετική μαγκιά του αθλητή και στην προπονητική αξία ενός ανθρώπου που έχει πραγματικά μάθει να καθοδηγεί μια ομάδα.

 Του Γιάννη Παρασύρη