Τι κρύβεται πίσω από το μπλόκο της ΕΕΑ και το παρασκήνιο της GBL
Όταν τα χαρτιά λένε άλλα και η πραγματικότητα άλλα, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού.
Ρητορικό είναι το ερώτημα: τι θα έκανα αν βρισκόμουν στη θέση εκείνου που τραβάει τα νήματα στα παρασκήνια; Εκείνου που διοικεί χωρίς να φαίνεται και αποφασίζει χωρίς να υπογράφει;
Πρωτίστως, θα κοιταζόμουν στον καθρέφτη.
Και θα αναρωτιόμουν πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αυταπάτη ότι τα γραφειοκρατικά τρικ μπορούν να ξεγελούν τους πάντες και για πάντα.
Μια ΚΑΕ βρίσκεται σήμερα στα σχοινιά όχι επειδή ξαφνικά ξέχασε να παίζει μπάσκετ, αλλά επειδή η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού αποφάσισε να ψάξει ζητήματα που αφορούν τη διοικητική και ιδιοκτησιακή πραγματικότητα της ομάδας.
Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί όταν η πραγματική διοίκηση και ο ουσιαστικός έλεγχος μιας εταιρείας δεν ταυτίζονται με όσα εμφανίζονται στα χαρτιά, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ζητήσει εξηγήσεις.
Και τότε τα χαρτιά παύουν να είναι μια βολική ασπίδα.
Η GBL και η αλήθεια πίσω από τα χαρτιά
Η ιστορία με το πιστοποιητικό συμμετοχής στην GBL είναι, στην ουσία, η σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια της καθημερινότητας και στο βελούδινο περιτύλιγμα των εγγράφων.
Μπορεί ένας παράγοντας να έχει αποχωρήσει τυπικά από το προσκήνιο.
Το ερώτημα, όμως, είναι αν έχει αποχωρήσει και ουσιαστικά.
Γιατί αν η επιρροή του παραμένει, αν η σκιά του εξακολουθεί να πέφτει πάνω σε αποφάσεις, πληρωμές ή κινήσεις της ΚΑΕ, τότε κάποια στιγμή θα πρέπει να εξηγηθεί ποιος πραγματικά διοικεί και ποιος πραγματικά αποφασίζει.
Και καλό είναι να μην εκπλαγούμε αν στο μέλλον προκύψουν κι άλλα ερωτήματα για ανθρώπους που ενδεχομένως εξακολουθούν να έχουν ενεργό ρόλο σε ζητήματα στα οποία, τουλάχιστον τυπικά, δεν θα έπρεπε να έχουν λόγο.
Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο η υπόθεση γίνεται σοβαρή.
Οι επιτροπές δεν λειτουργούν με… συναίσθημα
Εδώ βρίσκεται και η παγίδα.
Οι νόμοι και οι αρμόδιες επιτροπές δεν χορηγούν πιστοποιητικά επειδή κάποιος έχει προσφέρει στο άθλημα, επειδή έχει επενδύσει χρήματα ή επειδή έχει δημιουργήσει μια ομάδα που αγαπά ο κόσμος.
Κοιτούν τη νομιμότητα.
Και η νομιμότητα είναι στεγνή, απρόσωπη και – κυρίως – ίδια για όλους.
Το ελληνικό μπάσκετ έχει χορτάσει από παράγοντες που θέλουν και το καρπούζι και το μαχαίρι.
Να έχουν την εξουσία, να παίρνουν τις αποφάσεις, να ελέγχουν την κατάσταση, αλλά όταν έρθει η ώρα να αναλάβουν και το θεσμικό βάρος των επιλογών τους, ξαφνικά να εμφανίζονται άλλοι μπροστά.
Ε, αυτό κάποια στιγμή τελειώνει.
Γιατί τον λογαριασμό δεν τον πληρώνει ο αφανής παράγοντας.
Τον πληρώνει η ΚΑΕ.
Τον πληρώνουν οι παίκτες και οι εργαζόμενοι.
Και τελικά τον πληρώνει ο κόσμος.
Το άρθρο 61 και η κλωστή από την οποία κρέμεται μια ομάδα
Τα προβλεπόμενα από το άρθρο 61 του κανονισμού δεν είναι παιχνίδι.
Οι συνέπειες που μπορεί να προκύψουν από τη μη συμμόρφωση με το θεσμικό πλαίσιο μπορούν να αποδειχθούν εξαιρετικά βαριές για μια ομάδα.
Είτε μιλάμε για μηδενική συμμετοχή είτε για σημαντικές αγωνιστικές κυρώσεις, το αποτέλεσμα είναι ένα:
Το κόστος μιας διοικητικής επιλογής μπορεί να το πληρώσει ο σύλλογος.
Και αυτό είναι το πραγματικά παράδοξο.
Εκείνος που έχει την εξουσία μπορεί να παραμένει στη σκιά, αλλά η ομάδα είναι αυτή που βρίσκεται στο φως και κινδυνεύει να πληρώσει τον λογαριασμό.
Αν ήμουν στη θέση του...
Αν ήμουν στη θέση του, θα έβαζα τέλος στο κρυφτό.
Τόσο απλά.
Ή θα έβγαινα μπροστά, ανοιχτά, αναλαμβάνοντας πλήρως και θεσμικά το βάρος των αποφάσεων και των επιλογών μου.
Ή θα τραβιόμουν πραγματικά.
Όχι στα χαρτιά.
Πραγματικά.
Θα άφηνα την ομάδα να αναπνεύσει καθαρό αέρα και θα σταματούσα να υπάρχουν σκιές πάνω από κάθε απόφαση.
Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από αφανείς διοικήσεις, παραγοντικές αυταπάτες και παιχνίδια ισορροπιών.
Έχει ανάγκη από καθαρές κουβέντες.
Ανοιχτά χαρτιά.
Και, πάνω απ' όλα, ανθρώπους που δεν φοβούνται να βάλουν την υπογραφή τους εκεί ακριβώς όπου πέφτουν οι ευθύνες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η εξουσία χωρίς ευθύνη είναι απλώς παρασκήνιο. Και το παρασκήνιο κάποια στιγμή βγαίνει στο φως.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
