Από το «Τραμπ TV» στο… «Λιόλιος TV»
Όταν κάποιοι στις ΗΠΑ αντιδρούν στους αποκλεισμούς του Τραμπ, εδώ κάποιοι άλλοι πανηγυρίζουν επειδή βρέθηκαν στη λίστα των «εκλεκτών».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ακόμη και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έχουν κάτι… κοχόνες να πούμε, αποφάσισαν να αντιδράσουν στις επιλογές του Τραμπ όταν εκείνος επιχείρησε να κόψει κάποιους μη αρεστούς δημοσιογράφους και ενημερωτικούς οργανισμούς, όπως το CNN, το Politico κ.λπ.
Εδώ, στη χώρα της μπανανίας και της φαιδράς πορτοκαλέας, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.
Μόλις ένας πρόεδρος ομοσπονδίας, για παράδειγμα ο Λιόλιος, αποφασίζει ποιοι δημοσιογράφοι και ποια μέσα είναι αρκετά… αρεστά για να παρακολουθήσουν ή να καλύψουν τον απολογισμό του στην ΕΟΚ, ξαφνικά όλοι γίνονται γατάκια.
Και όχι μόνο γατάκια.
Κάποιοι από αυτούς που επιλέγονται φαίνεται πως το θεωρούν και… προνόμιο!
Να είσαι δηλαδή μέσα στη λίστα των «εκλεκτών» και να λες κι ευχαριστώ. Να σε ξεχωρίζει ένας πρόεδρος από τους υπόλοιπους συναδέλφους σου και αντί να αναρωτηθείς γιατί συμβαίνει αυτό, να αισθάνεσαι και τυχερός που σε διάλεξαν.
Ε, κάπου εδώ χάνεται η μπάλα.
Απαράδεκτοι φυσικά εκείνοι που αποδέχονται τέτοιους διαχωρισμούς. Ακόμη πιο απαράδεκτες, όμως, είναι οι θεσμικές εκφράσεις της δημοσιογραφίας όταν βλέπουν τέτοιες πρακτικές και τις προσπερνούν σαν να μη συνέβη τίποτα.
Γιατί δεν είναι θέμα του ποιος πήγε.
Είναι θέμα του ποιος αποφασίζει ποιος θα πάει.
Και κυρίως, είναι θέμα του αν θα δεχτούμε ότι η πρόσβαση στην ενημέρωση αποτελεί πλέον προνόμιο που μοιράζεται κατά το δοκούν ο εκάστοτε πρόεδρος.
Αν αύριο είσαι εσύ ο «αγαπημένος» και μεθαύριο είμαι εγώ, όλα καλά; Αυτό είναι το νέο μοντέλο δημοσιογραφίας;
Να είμαστε αρεστοί για να έχουμε πρόσβαση;
Να είμαστε καλά παιδιά για να μας ανοίγουν τις πόρτες;
Και όσοι δεν είναι στη λίστα, ας κάτσουν απ' έξω να κοιτάνε;
Όχι. Αυτό δεν είναι ενημέρωση. Είναι επιλογή κοινού.
Και απέναντι σε τέτοιες μεθόδους, η απάντηση θα έπρεπε να είναι μία: κανονικό εμπάργκο.
Όπως έγινε χθες με τον Τραμπ, όταν η σύγκρουση με τα μέσα ενημέρωσης έφτασε στο σημείο να δημιουργηθεί μέχρι και το δικό του «Τραμπ TV», για να μεταδίδει αυτά που θέλει και όπως θέλει.
Ε, θα είχε πραγματικά γούστο να αφήσουν και τον Λιόλιο να κάνει το δικό του.
«Λιόλιος TV».
Να επιλέγει μόνος του ποιοι θα τον βλέπουν, ποιοι θα τον ακούν και ποιοι θα του κάνουν τις ερωτήσεις που επιθυμεί.
Και οι υπόλοιποι;
Απ' έξω.
Μόνο που τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε κάτι πολύ απλό:
Αν ένας πρόεδρος μπορεί να επιλέγει τους δημοσιογράφους που θα τον καλύπτουν, τι ακριβώς απέμεινε από τη δημοσιογραφία;
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
