Τουρνουά 3×3 με κόστος 35.000 ευρώ; Οι καταγγελίες που εκθέτουν την ΕΟΚ του Λιόλιου
Πρόταση έως 35.000 ευρώ για διοργανώσεις που, σύμφωνα με τον Ιωσήφ Βουράκη, ο Δήμος Πειραιά μπορούσε να πραγματοποιήσει με 7.000–8.000 ευρώ – Η επώνυμη μαρτυρία για τις αναθέσεις, οι αιχμές περί πιέσεων και τα ερωτήματα γύρω από την πειθαρχική τιμωρία του πρώην στελέχους του δήμου.
Τουρνουά 3×3, προτάσεις πολλαπλάσιου κόστους και ένας ετήσιος αποκλεισμός που γεννά ερωτήματα: Η επώνυμη μαρτυρία του πρώην στελέχους του Δήμου Πειραιά φέρνει στο προσκήνιο καταγγελίες για πιέσεις, αμφισβητούμενες πειθαρχικές διαδικασίες και τη λειτουργία της ομοσπονδίας υπό τον Βαγγέλη Λιόλιο.
Νέα ερωτήματα για τον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) προκαλεί η ενυπόγραφη και επώνυμη μαρτυρία του Ιωσήφ Βουράκη, πρώην δημοτικού συμβούλου Πειραιά και προέδρου του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του δήμου. Στο επίκεντρο βρίσκονται μια πρόταση διοργάνωσης τουρνουά μπάσκετ 3×3, το οικονομικό της σκέλος και η βαριά πειθαρχική ποινή που, σύμφωνα με τον ίδιο, ακολούθησε μήνες αργότερα, δημιουργώντας υποψίες για ενδεχόμενη σύνδεση των δύο υποθέσεων.
Η κατάθεση, που δημοσιοποιήθηκε από το Popaganda και αφορά γεγονότα της περιόδου 2021-2022, περιγράφει μια σειρά περιστατικών τα οποία ο Βουράκης θεωρεί ότι πρέπει να εξεταστούν συνολικά. Οι ισχυρισμοί του είναι σοβαροί και απαιτούν διερεύνηση, χωρίς όμως να αποτελούν από μόνοι τους απόδειξη ότι υπήρξαν πιέσεις, παρεμβάσεις ή μεθοδευμένες ενέργειες από συγκεκριμένα πρόσωπα.
Σύμφωνα με όσα καταθέτει, προς το τέλος του 2021 ο τότε νέος πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, επικοινώνησε με τον δήμαρχο Πειραιά, Γιάννη Μώραλη, εκφράζοντας την επιθυμία να πραγματοποιηθούν στην πόλη επίσημοι αγώνες 3×3 υπό την αιγίδα της ομοσπονδίας. Ο δήμαρχος, όπως αναφέρει ο μάρτυρας, τον παρέπεμψε στον ίδιο για να εξετάσει την πρόταση και να αξιολογήσει τις δυνατότητες συνεργασίας.
Στην ίδια συζήτηση, κατά την αφήγηση του Βουράκη, ο Μώραλης τού μετέφερε ότι ο Λιόλιος είχε εκφράσει προβληματισμό για το γεγονός ότι στις εκλογές της ΕΟΚ είχε στηρίξει τον Παναγιώτη Φασούλα, αντίπαλο του σημερινού προέδρου. Εάν η συγκεκριμένη αναφορά αποδίδεται σωστά, εγείρεται ένα εύλογο ερώτημα: είχε πράγματι σημασία η προηγούμενη εκλογική επιλογή ενός δημοτικού στελέχους για μια αθλητική συνεργασία που, θεωρητικά, θα έπρεπε να κρίνεται με βάση το συμφέρον της πόλης και τους όρους της διοργάνωσης;
Ο Βουράκης αναφέρει ότι, όταν επικοινώνησε μαζί του ο Λιόλιος, συζητήθηκε η διοργάνωση του τουρνουά και η ανάθεση της οργανωτικής και τεχνικής υποστήριξης σε εταιρεία που συνεργαζόταν με την ομοσπονδία. Ο ίδιος, όπως υποστηρίζει, δεν απέκλεισε εξαρχής τη συνεργασία. Επισήμανε, ωστόσο, ότι ο Δήμος Πειραιά είχε ήδη την εμπειρία και τους συνεργάτες για να οργανώσει αντίστοιχες εκδηλώσεις και ότι οποιαδήποτε ανάθεση θα έπρεπε να εξυπηρετεί το συμφέρον του δήμου και του οργανισμού.
Η συζήτηση, σύμφωνα με την κατάθεση, συνεχίστηκε με τον Μάκη Γιατρά και άλλο συνεργάτη, ο οποίος φέρεται να συμμετείχε στην παρουσίαση των τεχνικών και οικονομικών δεδομένων. Εκεί, όπως αναφέρει ο Βουράκης, παρουσιάστηκε πρόταση κόστους περίπου 30.000 έως 35.000 ευρώ.
Εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο οικονομικό ερώτημα. Ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΑΝ υποστηρίζει ότι ο Δήμος Πειραιά είχε διοργανώσει αντίστοιχα τουρνουά με κόστος περίπου 7.000 έως 8.000 ευρώ. Με βάση τα ποσά που παραθέτει, η διαφορά ξεπερνούσε τις 27.000 ευρώ ανά διοργάνωση. Πρόκειται για σημαντική απόκλιση, η οποία, εφόσον επιβεβαιωθεί και αφορά πράγματι συγκρίσιμες υπηρεσίες, δικαιολογεί αναλυτική εξέταση.
Γιατί, λοιπόν, μια διοργάνωση που ο δήμος θεωρούσε ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει με σαφώς χαμηλότερο κόστος παρουσιαζόταν με προϋπολογισμό πολλαπλάσιο; Τι ακριβώς περιλάμβανε η πρόταση; Ποια ήταν τα έξοδα για τον εξοπλισμό, την κατασκευή του γηπέδου, την τεχνική υποστήριξη, την παραγωγή και τις υπόλοιπες υπηρεσίες; Υπήρχε αναλυτική κοστολόγηση που να δικαιολογεί τη διαφορά;
Αυτά είναι ερωτήματα που δεν απαντώνται με εντυπώσεις ή γενικές διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται έγγραφα, οικονομικά στοιχεία, συμβάσεις και σαφής αποτύπωση του αντικειμένου κάθε διοργάνωσης. Μόνο έτσι μπορεί να διαπιστωθεί εάν το προτεινόμενο τίμημα ανταποκρινόταν στις υπηρεσίες που θα παρέχονταν ή εάν υπήρχε αδικαιολόγητη οικονομική επιβάρυνση.
Ο Βουράκης επικαλείται, επιπλέον, προηγούμενο περιστατικό σε διοργάνωση της ομοσπονδίας σε δήμο της περιφέρειας, κατά το οποίο, όπως αναφέρει, το δάπεδο είχε υποστεί ζημιές λόγω της ζέστης. Υποστηρίζει ότι το συγκεκριμένο ζήτημα αποτέλεσε ακόμη έναν λόγο για τον οποίο αντιμετώπισε με επιφυλακτικότητα την πρόταση. Και σε αυτή την περίπτωση, πάντως, η αξιολόγηση απαιτεί εξέταση των συγκεκριμένων δημοσιευμάτων, των τεχνικών προδιαγραφών και των συνθηκών υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η προηγούμενη διοργάνωση.
Η απόφαση του Βουράκη να μην προχωρήσει στη συνεργασία, όπως περιγράφει ο ίδιος, προκάλεσε ενόχληση. Μάλιστα, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια τηλεφωνικών συνομιλιών τού μεταφέρθηκε η φράση πως η εξέλιξη «δεν θα αρέσει στον Πρόεδρο», εννοώντας τον Βαγγέλη Λιόλιο. Παρά τις αντιρρήσεις, η διοργάνωση προχώρησε τελικά με διαφορετικούς όρους, ενώ, σύμφωνα με τον μάρτυρα, την ημέρα των τελικών δεν υπήρχε εκπρόσωπος της ομοσπονδίας, όπως ο ίδιος θεωρούσε ότι θα ήταν αναμενόμενο.
Η συγκεκριμένη αναφορά δεν αποδεικνύει από μόνη της άσκηση πίεσης ή απειλή. Προσθέτει, ωστόσο, ένα ακόμη σημείο που θα μπορούσε να αποσαφηνιστεί: ποια ήταν η επικοινωνία μεταξύ των εμπλεκομένων, ποιοι όροι τελικά συμφωνήθηκαν και για ποιους λόγους άλλαξε η μορφή της συνεργασίας.
Το δεύτερο και ακόμη πιο ευαίσθητο σκέλος της μαρτυρίας αφορά την πειθαρχική τιμωρία του Βουράκη, λίγους μήνες αργότερα, για περιστατικό σε αγώνα του Εργασιακού Πρωταθλήματος ΕΚΑ «Νίκος Γκάλης».
Στις 7 Απριλίου 2022, σε παιχνίδι της ομάδας MASSAGE FOR YOU απέναντι στην KALMAN, ο Βουράκης, ο οποίος αγωνιζόταν με τον αριθμό 99, υποστηρίζει ότι προσπάθησε να αποκλιμακώσει την ένταση μεταξύ συμπαικτών του και διαιτητών. Όπως περιγράφει, μετά τη λήξη του αγώνα οι εμπλεκόμενοι αποχώρησαν χωρίς να σημειωθεί άλλο επεισόδιο, ενώ ο ίδιος θεωρούσε ότι δεν είχε καταγραφεί παρατήρηση σε βάρος του στο φύλλο αγώνα.
Περίπου δεκαπέντε ημέρες αργότερα, όπως αναφέρει, κλήθηκε σε απολογία και πληροφορήθηκε ότι του αποδίδονταν εξύβριση και απειλές σε βάρος του διαιτητή Φώτη Καλογερόπουλου. Ο Βουράκης αρνείται κατηγορηματικά ότι προέβη στις συγκεκριμένες πράξεις και αμφισβητεί την περιγραφή του περιστατικού, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην έκθεση που αποδίδει στον διαιτητή.
Στην κατάθεσή του θέτει ερωτήματα για τον χρόνο σύνταξης της αναφοράς, για το γεγονός ότι, σύμφωνα με τη δική του αντίληψη, δεν υπήρξε σχετική καταγραφή αμέσως μετά τον αγώνα, αλλά και για το γιατί δεν κλήθηκε η αστυνομία, εφόσον είχαν πράγματι σημειωθεί οι απειλές που περιγράφονται. Επικαλείται επίσης την παρουσία δεύτερου διαιτητή και μελών της γραμματείας, των οποίων οι καταθέσεις και τα στοιχεία θα μπορούσαν να συμβάλουν στην αποσαφήνιση των γεγονότων.
Η δική του εκδοχή, όπως υποστηρίζει, δεν αξιολογήθηκε ουσιαστικά και τελικά του επιβλήθηκε αποκλεισμός ενός έτους. Για τον ίδιο, η ποινή ήταν δυσανάλογη σε σχέση με όσα υποστηρίζει ότι συνέβησαν, ενώ η διαδικασία δημιουργεί ερωτήματα που, κατά την άποψή του, δεν απαντήθηκαν επαρκώς.
Το κρίσιμο σημείο, ωστόσο, βρίσκεται στην αναφορά που κάνει για τη σύνδεση των δύο περιστατικών. Ο Βουράκης υποστηρίζει ότι σε μεταγενέστερο χρόνο έφτασαν σε αυτόν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η πειθαρχική του τιμωρία συνδεόταν με την προηγούμενη άρνησή του να αποδεχθεί την πρόταση για τη διοργάνωση του 3×3. Διευκρινίζει, μάλιστα, ρητά ότι δεν πρόκειται για κάτι που διαπίστωσε προσωπικά, αλλά για πληροφορίες που περιήλθαν αργότερα σε γνώση του.
Αυτή η διευκρίνιση είναι ουσιώδης. Η χρονική ακολουθία των γεγονότων μπορεί να δημιουργεί υποψίες και να δικαιολογεί έρευνα, δεν αποδεικνύει όμως αυτομάτως ότι η πειθαρχική διαδικασία χρησιμοποιήθηκε ως αντίποινο ή ότι υπήρξε παρέμβαση στην απόφαση. Για να τεκμηριωθεί μια τέτοια σύνδεση, απαιτούνται ανεξάρτητα στοιχεία, μαρτυρίες και έλεγχος του συνόλου του φακέλου.
Ακριβώς γι’ αυτό, η υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με αυτόματη αποδοχή των καταγγελιών ούτε με εύκολη απόρριψή τους. Εάν οι ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι, η πλήρης εξέταση των στοιχείων μπορεί να το αποσαφηνίσει. Εάν, αντίθετα, προκύψουν ενδείξεις ότι η πειθαρχική διαδικασία επηρεάστηκε από εξωαγωνιστικούς παράγοντες, τότε το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ την προσωπική υπόθεση ενός αθλητή και αγγίζει την αξιοπιστία των θεσμών του ελληνικού μπάσκετ.
Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με γενικόλογες τοποθετήσεις. Χρειάζεται να εξεταστούν η πρόταση για το τουρνουά 3×3, η αναλυτική οικονομική της τεκμηρίωση, οι τυχόν συμβάσεις και αναθέσεις, οι σχετικές επικοινωνίες, το φύλλο αγώνα της 7ης Απριλίου 2022, η έκθεση του διαιτητή, οι απολογίες, οι μαρτυρίες των υπόλοιπων παρόντων και το σκεπτικό της πειθαρχικής απόφασης.
Παράλληλα, είναι αναγκαίο να δοθεί η δυνατότητα στα πρόσωπα που κατονομάζονται ή εμπλέκονται στην κατάθεση να παρουσιάσουν τη δική τους εκδοχή. Η διαφάνεια δεν εξυπηρετεί μόνο εκείνον που καταγγέλλει· προστατεύει και όσους αμφισβητούνται, εφόσον δεν έχουν διαπράξει όσα τους αποδίδονται.
Η μαρτυρία Βουράκη φέρνει στο προσκήνιο δύο διαφορετικά, αλλά κατά τον ίδιο συνδεδεμένα, ζητήματα: μια πρόταση διοργάνωσης με κόστος που θεωρεί υπερβολικό και μια πειθαρχική ποινή την οποία αμφισβητεί. Το εάν τα δύο συνδέονται πραγματικά παραμένει προς διερεύνηση. Όμως τα ερωτήματα που τίθενται είναι συγκεκριμένα και απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις.
Στον αθλητισμό, οι θεσμοί δεν κρίνονται μόνο από τις αποφάσεις που εκδίδουν, αλλά και από το εάν μπορούν να εξηγήσουν με διαφάνεια πώς και γιατί τις λαμβάνουν. Όταν ένας πρώην αιρετός εκπρόσωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης καταθέτει επώνυμα τέτοιους ισχυρισμούς, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή ούτε η εύκολη επίκληση της θεσμικής αυθεντίας.
Το ζητούμενο δεν είναι να καταδικαστεί κανείς μέσα από μια καταγγελία. Είναι να ελεγχθούν όλα τα στοιχεία, να απαντηθούν τα ερωτήματα και να διαπιστωθεί εάν οι διαδικασίες λειτούργησαν όπως προβλέπεται. Γιατί, αν οι αποφάσεις στον ελληνικό αθλητισμό είναι καθαρές, ο έλεγχος δεν τις απειλεί. Τις δικαιώνει.



