Ένα παιχνίδι τους έκανε όλους άχρηστους! – Η ελληνική εξέδρα στα χειρότερά της
Από τον «κορυφαίο» στον «άχρηστο» σε 40 λεπτά – Προπονητές και παίκτες περνούν από λαϊκό δικαστήριο μετά από κάθε αποτέλεσμα, με τους ειδικούς του πληκτρολογίου να ζητούν απολύσεις και μεταγραφές πριν καν αρχίσει η σεζόν.
Τελικά δεν χρειαζόμαστε προπονητές. Έχουμε Facebook.
Δεν χρειαζόμαστε τεχνικά επιτελεία, αναλυτές, scouting, διοικήσεις και ανθρώπους που ξοδεύουν αμέτρητες ώρες για να χτίσουν μια ομάδα. Υπάρχει ο Έλληνας οπαδός με Wi-Fi, ένα κινητό στο χέρι και απόλυτη βεβαιότητα ότι ξέρει καλύτερα από όλους.
Χάνεις ένα παιχνίδι;
«Διώξ' τον!»
Δεν έπαιξε καλά ένας παίκτης;
«Άχρηστος! Φέρτε άλλον!»
Δεν μπήκαν τα τρίποντα;
«Πάρτε σουτέρ!»
Έφαγες 90 πόντους;
«Διώξτε τον προπονητή!»
Και κάπως έτσι, μέσα σε ένα βράδυ, η δουλειά μηνών διαγράφεται με ένα σχόλιο κάτω από μια ανάρτηση.
«Να φύγει ο ταβερνιάρης Τρινκιέρι, παραλίγο να χάσει από τη Μύκονο».
«Να φύγει ο ξεπερασμένος Ομπράντοβιτς, έχασε από τον ΠΑΟΚ».
«Να φύγει ο βλάσφημος Μπαρτζώκας, έχασε από τη Βίρτους».
«Να φύγει ο άπειρος Σπανούλης, έχασε από την Καρδίτσα».
Και μετά ανοίγει το παζάρι.
«Διώξτε τον Γκρέι, πάρτε αθλητικό τεσσάρι με σουτ».
«Διώξτε τον Ντιμιτρίεβιτς, πάρτε Αμερικανάκι στον άσο».
«Ζοτς, πάρε σέντερ».
«Μπαρτζώκα, πάρε τριάρι με τρίποντο».
Διώξτε. Πάρτε. Αλλάξτε.
Όλα λύθηκαν μέσα σε 40 λεπτά.
Ούτε προετοιμασία χρειάζεται. Ούτε προπονήσεις. Ούτε χρόνος. Ούτε χημεία. Ούτε προσαρμογή. Ούτε αξιολόγηση.
Ένα αποτέλεσμα αρκεί για να βγει η ετυμηγορία.
Η απόλυτη σχιζοφρένεια της εξέδρας
Την Τετάρτη ο παίκτης είναι «παικταράς».
Το Σάββατο είναι «παλτό».
Τη Δευτέρα ξαναγίνεται «μεγάλη μεταγραφή».
Ο προπονητής είναι «στρατηγός» μετά από μία νίκη και «άσχετος» μετά από μία ήττα.
Και όλοι έχουν δίκιο. Πάντα.
Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο Άρης, ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ. Δεν έχει σημασία η φανέλα.
Η ίδια αρρώστια παντού.
Ο καθένας έχει άποψη για το rotation, το scouting, τις αλλαγές, τα συστήματα, τα συμβόλαια, τα μεταγραφικά, την άμυνα, την επίθεση, τα πάντα.
Και το πιο ωραίο;
Οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε τι ζητάει η ομάδα τους από τον κάθε παίκτη.
Αλλά ξέρουν ποιος πρέπει να φύγει.
Αφήστε τους επαγγελματίες να κάνουν τη δουλειά τους
Ο Τρινκιέρι δεν χρειάζεται τον κάθε ξερόλα για να του πει αν η ομάδα του χρειάζεται ενίσχυση.
Ο Ομπράντοβιτς δεν περιμένει το Facebook για να καταλάβει ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί.
Ο Σπανούλης δεν χρειάζεται συμβουλές από την εξέδρα για να αξιολογήσει το ρόστερ του.
Και ο Μπαρτζώκας έχει δώσει αρκετές φορές τις απαντήσεις του μέσα στο γήπεδο.
Αν κάποιος δεν μπορεί, θα κοπεί.
Αν κάποιος δεν ταιριάζει, θα αντικατασταθεί.
Αν χρειάζεται μεταγραφή, θα αποκτηθεί παίκτης.
Τα λεφτά πλέον υπάρχουν. Οι ομάδες έχουν δυνατότητα να διορθώσουν τα λάθη τους.
Αλλά οι αποφάσεις θα παρθούν από τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι.
Όχι από εμένα, όχι από εσένα και σίγουρα όχι από τον Θρασύβουλα που έγραψε 17 σχόλια κάτω από το post.
Και το πιο αστείο; Δεν χάσαμε όλοι!
Κάπου εδώ η κατάσταση γίνεται σχεδόν κωμική.
Διαβάζεις τα σχόλια και νομίζεις ότι έγινε η απόλυτη καταστροφή.
Κι όμως, σε αρκετές περιπτώσεις μιλάμε για παιχνίδια που κερδήθηκαν ή για ματς που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες.
Και φυσικά, όλοι ξέχασαν αμέσως τις προηγούμενες νίκες.
Δεν είναι φυσιολογικό να κερδίζεις τρεις ομάδες EuroLeague και να κοντράρεις μέχρι τέλους τον πρωταθλητή της Ευρώπης.
Αλλά δεν είναι φυσιολογικό ούτε να πιστεύεις ότι μία ήττα από την Καρδίτσα ή μία δύσκολη βραδιά απέναντι στη Βίρτους σημαίνει ότι πρέπει να κατεδαφιστεί ολόκληρο το οικοδόμημα.
Ούτε η μία εικόνα είναι η απόλυτη αλήθεια ούτε η άλλη.
Και ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμη: καζούρα χωράει.
Αλλά όταν βλέπεις τι έγινε στην Καρδίτσα, καλύτερα να μην το παίζεις πολύ μάγκας.
Γιατί λίγο έλειψε να πάθουμε τα ίδια.
Το φετινό πρωτάθλημα δεν θα είναι περίπατος
Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε από τώρα.
Οι «μικροί» δεν είναι διακοσμητικοί.
Όλοι μπορούν να κερδίσουν όλους. Οι μεγάλες ομάδες δεν έχουν ακόμη βρει ρυθμό, οι νέοι παίκτες χρειάζονται χρόνο και οι αυτοματισμοί δεν δημιουργούνται με ένα πάτημα κουμπιού.
Άρα το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι να μαζεύονται νίκες και να διορθώνονται τα λάθη.
Όχι να γκρεμίζονται ομάδες.
Και ίσως τελικά ήταν καλό που έγιναν όλα αυτά από τόσο νωρίς.
Για να καταλάβουμε όλοι πού πατάμε.
Για να σταματήσει η αυταπάτη ότι οι φανέλες κερδίζουν μόνες τους.
Και κυρίως, για να θυμηθούμε κάτι που η ελληνική αθλητική κουλτούρα ξεχνάει μονίμως:
Ο προπονητής δεν είναι άχρηστος επειδή έχασε ένα παιχνίδι. Ο παίκτης δεν είναι παλτό επειδή είχε μια κακή βραδιά. Και η ομάδα δεν έγινε ξαφνικά για πέταμα επειδή δεν κέρδισε εκεί που «έπρεπε».
Αφήστε τους να δουλέψουν.
Και αν στο τέλος αποδειχθεί ότι δεν μπορούν, τότε τους αλλάζετε.
Μέχρι τότε, όμως, κόψτε την κασέτα του «διώξτε – πάρτε – αλλάξτε».
Γιατί το μπάσκετ δεν διοικείται από τα σχόλια. Και ευτυχώς.
