ΚΕΔ: «Εμείς κάνουμε κουμάντο» – τα μηνύματα προς τα σωματεία και οι προειδοποιήσεις που προκαλούν ερωτήματα

Τηλεφωνικές επικοινωνίες, επαφές διά ζώσης και σαφείς οδηγίες προς τις ομάδες για το πώς πρέπει να κινηθούν στη διάρκεια των πρωταθλημάτων. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: η ΚΕΔ ενημερώνει για την εφαρμογή των κανονισμών ή επιχειρεί να επιβάλει τη δική της γραμμή με το μήνυμα ότι εκείνη έχει τον τελευταίο λόγο;

Δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς προσπαθεί να εξηγήσει η ΚΕΔ, όταν, σύμφωνα με όσα μεταφέρονται από τον χώρο του μπάσκετ, εκπρόσωποί της επικοινωνούν με σωματεία, είτε τηλεφωνικά είτε διά ζώσης, δίνοντας κατευθύνσεις για τη συμπεριφορά παικτών, προπονητών και πάγκων σε όλη τη διάρκεια των πρωταθλημάτων.

Το ζήτημα δεν είναι αν οι διαιτητές πρέπει να εφαρμόζουν τους κανονισμούς με συνέπεια. Αυτό είναι αυτονόητο. Το ζήτημα είναι ποιο ακριβώς μήνυμα περνά προς τις ομάδες, με ποιο θεσμικό πλαίσιο και με ποια σαφήνεια. Γιατί άλλο πράγμα είναι η ενημέρωση για την ορθή εφαρμογή των κανονισμών και άλλο η δημιουργία της εντύπωσης ότι οι αποφάσεις αποτελούν αποκλειστικό πεδίο μιας επιτροπής που δεν οφείλει να εξηγεί τίποτα σε κανέναν.

1. Τέλος στα φτηνά κόλπα και στα φάουλ που κερδίζονται από το πουθενά

Το μήνυμα προς παίκτες και προπονητές φέρεται να είναι σαφές: οι προσπάθειες εκμαίευσης φάουλ, οι θεατρικές πτώσεις και οι κινήσεις που αποσκοπούν στην παραπλάνηση των διαιτητών δεν θα αντιμετωπίζονται με επιείκεια.

Οι παίκτες που επιχειρούν να κερδίσουν βολές προκαλώντας επαφή ή πέφτοντας πάνω στον αμυνόμενο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τέτοιες ενέργειες μπορούν να τιμωρούνται σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η παράβαση μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια κατοχής ή άλλη προβλεπόμενη ποινή.

Εδώ, όμως, υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: οι κανονισμοί πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια και με τα ίδια κριτήρια για όλους. Δεν μπορεί μια κίνηση να θεωρείται αντικανονική για έναν παίκτη και να περνά απαρατήρητη για κάποιον άλλον.

2. «Εμείς κάνουμε κουμάντο» – ποια είναι τα πραγματικά όρια της ΚΕΔ;

Αυτό είναι το σοβαρότερο θεσμικό ερώτημα που προκύπτει από τις καταγγελλόμενες ή μεταφερόμενες επικοινωνίες με τα σωματεία.

Η ΚΕΔ έχει αρμοδιότητες στον χώρο της ελληνικής διαιτησίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να αλλάζει κατά βούληση τους επίσημους κανονισμούς του αθλήματος ή να τους εφαρμόζει κατά τρόπο που αποκλίνει από το ισχύον πλαίσιο της FIBA.

Οι διευκρινίσεις, οι οδηγίες και οι ερμηνείες για την εφαρμογή των κανονισμών είναι θεμιτές και αναγκαίες. Η αυθαίρετη μεταβολή τους, εφόσον αποδεικνυόταν, θα ήταν εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Γι’ αυτό απαιτείται σαφήνεια: ποιες ακριβώς οδηγίες έχουν δοθεί, σε ποιους απευθύνονται και σε ποιον κανονισμό στηρίζονται; Υπάρχει επίσημη εγκύκλιος ή πρόκειται για προφορικές κατευθύνσεις; Και, κυρίως, εφαρμόζονται τα ίδια κριτήρια σε όλες τις κατηγορίες και σε όλες τις ομάδες;

Η επίκληση της θεσμικής αρμοδιότητας δεν υποκαθιστά την ανάγκη για διαφάνεια.

3. Το challenge και η ευθύνη των προπονητών

Το σύστημα επανεξέτασης φάσεων μέσω βίντεο δίνει στους προπονητές τη δυνατότητα να ζητούν έλεγχο συγκεκριμένων αποφάσεων, σύμφωνα με όσα προβλέπει ο κανονισμός της εκάστοτε διοργάνωσης.

Η δυνατότητα αυτή, ωστόσο, συνοδεύεται από όρια και προϋποθέσεις. Η χρήση του challenge δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε ως παιχνίδι εντυπώσεων ούτε ως μέσο άσκησης πίεσης στους διαιτητές.

Οι προπονητές οφείλουν να γνωρίζουν πότε και για ποιες φάσεις μπορούν να ζητήσουν επανεξέταση, καθώς και ποιες είναι οι συνέπειες όταν το αίτημά τους δεν δικαιώνεται. Αντίστοιχα, οι αρμόδιοι οφείλουν να εξηγούν με σαφήνεια το πλαίσιο εφαρμογής του συστήματος, ώστε να μην υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες από αγώνα σε αγώνα.

Το ζητούμενο δεν είναι να φιμωθούν οι πάγκοι, αλλά να υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία, την οποία όλοι γνωρίζουν και όλοι αποδέχονται.

4. Τα κρίσιμα φινάλε και ο φόβος των συνεχών διακοπών

Στο επίκεντρο βρίσκεται και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται οι επαφές στα τελευταία λεπτά των αγώνων. Οι ομάδες θέλουν να γνωρίζουν αν θα ισχύουν σταθερά κριτήρια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό ή αν θα παρατηρείται διαφορετική αντιμετώπιση όταν το αποτέλεσμα κρίνεται στις τελευταίες κατοχές.

Η αυστηρή εφαρμογή των κανονισμών δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι διαιτητές πρέπει να διακόπτουν το παιχνίδι σε κάθε αμφίβολη επαφή ή να αναζητούν διαρκώς αφορμές για έλεγχο στο μόνιτορ. Κάθε απόφαση πρέπει να στηρίζεται στους ισχύοντες κανόνες και στις προβλεπόμενες διαδικασίες επανεξέτασης.

Αν πράγματι έχουν δοθεί οδηγίες που οδηγούν σε διαφορετική αντιμετώπιση των φάσεων στα κρίσιμα σημεία, τότε αυτές πρέπει να αποσαφηνιστούν. Αν όχι, η ΚΕΔ οφείλει να διασφαλίσει ότι δεν δημιουργείται η εντύπωση πως το τέλος ενός αγώνα διέπεται από διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Γιατί οι αγώνες δεν κρίνονται μόνο από το αν έγινε ένα σφύριγμα, αλλά και από το αν οι ίδιες φάσεις αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

5. Τέλος στις αψιμαχίες και στο trash talking – πού βρίσκεται το όριο;

Η αντιμετώπιση των εντάσεων μεταξύ παικτών, των προκλήσεων, των σπρωξιμάτων και της αντιαθλητικής συμπεριφοράς αποτελεί σημαντικό μέρος της διαιτησίας. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι οι διαιτητές πρέπει να ανέχονται συμπεριφορές που υπονομεύουν την ομαλή διεξαγωγή ενός αγώνα.

Ωστόσο, άλλο είναι η τιμωρία μιας σαφούς παράβασης και άλλο η δημιουργία της εντύπωσης ότι κάθε λεκτική αντιπαράθεση ή κάθε επαφή θα οδηγεί αυτομάτως σε τεχνική ποινή.

Οι διαιτητές πρέπει να εφαρμόζουν τους κανονισμούς με ψυχραιμία, αναλογικότητα και συνέπεια. Οι παίκτες και οι πάγκοι πρέπει να γνωρίζουν τι επιτρέπεται και τι όχι, χωρίς να βρίσκονται αντιμέτωποι με διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με τον αγώνα ή τον διαιτητή.

Η πειθαρχία είναι απαραίτητη. Η αυθαίρετη αντιμετώπιση, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί μέρος της.

6. Ούτε οι αρχηγοί ούτε οι σταρ δικαιούνται ειδική μεταχείριση

Το τελευταίο μήνυμα αφορά τους παίκτες με πρωταγωνιστικό ρόλο, τους αρχηγούς και τις προσωπικότητες των ομάδων. Η βασική αρχή είναι απλή: κανένας αθλητής δεν πρέπει να απολαμβάνει προνομιακή μεταχείριση λόγω ονόματος, εμπειρίας ή αγωνιστικής αξίας.

Αν ένας παίκτης διαμαρτύρεται υπερβολικά, παραβιάζει τους κανονισμούς ή επιδεικνύει ανάρμοστη συμπεριφορά, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τα ίδια κριτήρια που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους.

Το ίδιο, όμως, πρέπει να ισχύει και αντίστροφα. Οι σταρ δεν πρέπει να τιμωρούνται αυστηρότερα μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται στο επίκεντρο, όπως και οι λιγότερο γνωστοί αθλητές δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη αυστηρότητα επειδή δεν έχουν την ίδια προβολή.

Η ισονομία στη διαιτησία δεν αποδεικνύεται με ανακοινώσεις. Αποδεικνύεται μέσα στο γήπεδο, σε κάθε κατοχή, σε κάθε επαφή και σε κάθε κρίσιμη απόφαση.

Το ερώτημα που παραμένει

Η ΚΕΔ έχει κάθε λόγο να ενημερώνει τους διαιτητές, τους προπονητές και τα σωματεία για την ορθή εφαρμογή των κανονισμών. Η ενημέρωση, όμως, πρέπει να είναι σαφής, θεσμική και συμβατή με το ισχύον πλαίσιο της FIBA.

Εάν οι επικοινωνίες με τις ομάδες αφορούν αποκλειστικά την εφαρμογή των κανονισμών, τότε η δημοσιοποίηση των οδηγιών θα μπορούσε να αποσαφηνίσει το τοπίο και να περιορίσει τις παρερμηνείες. Εάν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες που διαφοροποιούν την εφαρμογή τους, αυτές πρέπει να εξεταστούν με βάση το πραγματικό περιεχόμενό τους.

Το ζητούμενο δεν είναι ποιος κάνει κουμάντο. Είναι ποιος λογοδοτεί για τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται οι κανόνες.

Γιατί στο μπάσκετ οι κανονισμοί είναι κοινοί για όλους. Και η αξιοπιστία της διαιτησίας δεν εξαρτάται από το πόσο αυστηρό μήνυμα στέλνει μια επιτροπή, αλλά από το αν κάθε ομάδα γνωρίζει ότι θα αντιμετωπιστεί με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά.

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: 

Από το Blogger.