Φτάνει η υποκρισία με τις σχολικές ομάδες μπάσκετ! Ποιος ελέγχει την ισονομία;
Υποτροφίες, διευκολύνσεις σε ταλαντούχους αθλητές, διακρίσεις ιδιωτικών λυκείων και μοριοδότηση στις Πανελλαδικές: τα ερωτήματα προς τον Γιάννη Βρούτση για τη διαφάνεια και τους ίσους όρους ανταγωνισμού στον σχολικό αθλητισμό.
Με αφορμή όσα συμβαίνουν στο ελληνικό μπάσκετ και τις δηλώσεις του Γιάννη Βρούτση για τις βαθιές πληγές του αθλητισμού, ήρθε η ώρα να ανοίξει και η συζήτηση για τον σχολικό αθλητισμό. Γιατί η ανάγκη για διαφάνεια και ισονομία δεν σταματά στις επαγγελματικές διοργανώσεις, αλλά αφορά και τα σχολικά πρωταθλήματα, εκεί όπου οι μαθητές θα έπρεπε να αγωνίζονται με ίσες ευκαιρίες και κοινούς κανόνες.
Κύριε Βρούτση, δεν τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τις υποτροφίες και τις άλλες διευκολύνσεις που ενδέχεται να προσφέρονται σε ταλαντούχους αθλητές από ιδιωτικά σχολεία; Ποιος ελέγχει τις προϋποθέσεις με τις οποίες συγκροτούνται οι ομάδες και αν οι κανόνες εφαρμόζονται ισότιμα για όλους; Τι συμβαίνει όταν σε μια σχολική ομάδα συγκεντρώνονται πέντε ή έξι ιδιαίτερα ικανοί αθλητές; Και με ποια κριτήρια διασφαλίζεται ότι ο ανταγωνισμός παραμένει δίκαιος για όλα τα σχολεία; Μιλάμε για σχολικό αθλητισμό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα ή για έναν μηχανισμό πρωταθλητισμού και προβολής;
Είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς γιατί ορισμένα ιδιωτικά σχολεία δίνουν τόσο μεγάλη έμφαση στις αθλητικές διακρίσεις. Αφορούν αποκλειστικά την εκπαιδευτική εμπειρία των μαθητών τους ή αποτελούν, παράλληλα, μέσο προβολής και προσέλκυσης νέων μαθητών; Πρόκειται για ερωτήματα που δεν απαντώνται με υποθέσεις, αλλά με διαφανή στοιχεία, συγκεκριμένους κανόνες και ουσιαστικούς ελέγχους. Και το σημαντικότερο: υπάρχει επαρκής εποπτεία ώστε να αποκλείονται αθέμιτα πλεονεκτήματα και να προστατεύεται η αξιοπιστία των σχολικών αγώνων; Αν προκύπτουν καταγγελίες για άνιση μεταχείριση ή αλλοίωση αποτελεσμάτων, ποιος τις διερευνά και ποια διαδικασία ακολουθείται;
Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει η ισονομία, γιατί να μη συζητηθούν μέτρα που θα εξασφαλίζουν δίκαιους όρους ανταγωνισμού ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία; Γιατί να μην υπάρχουν σαφή, δημοσιευμένα κριτήρια για τη συμμετοχή των μαθητών, τις παροχές προς τους αθλητές και την αξιολόγηση των ομάδων; Κανένα σχολείο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένοχο επειδή διακρίνεται. Κανένα, όμως, δεν πρέπει να βρίσκεται υπεράνω ελέγχου.
Υπάρχει, μάλιστα, ακόμη μία παράμετρος που κάνει το ζήτημα πιο σοβαρό: η σύνδεση των αθλητικών διακρίσεων με τη μοριοδότηση για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπου αυτή προβλέπεται από το ισχύον πλαίσιο. Όταν οι επιδόσεις στους σχολικούς αγώνες μπορούν να επηρεάσουν την εκπαιδευτική πορεία ενός μαθητή, η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια, αλλά υποχρέωση της Πολιτείας.
Το γεγονός ότι ιδιωτικά λύκεια έχουν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστές σχολικών διοργανώσεων δεν αποδεικνύει από μόνο του παρατυπίες. Δημιουργεί, ωστόσο, την ανάγκη να εξεταστούν τα δεδομένα: πώς συγκροτούνται οι ομάδες, ποιες παροχές δίνονται, αν εφαρμόζονται ενιαίοι κανόνες και αν υπάρχουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί ελέγχου για τη διασφάλιση της αξιοπιστίας των αποτελεσμάτων.
Κύριε Βρούτση, πόσα ακόμη ερωτήματα πρέπει να τεθούν μέχρι να υπάρξουν συγκεκριμένες απαντήσεις; Δεν γίνεται να ζητάμε κάθαρση στο επαγγελματικό μπάσκετ και να αφήνουμε τον σχολικό αθλητισμό έξω από τη συζήτηση για τη διαφάνεια. Τα παιδιά δικαιούνται ίσες ευκαιρίες, η παιδεία απαιτεί αξιοκρατία και ο αθλητισμός χρειάζεται κανόνες που εφαρμόζονται σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς «παραθυράκια». Φτάνει πια τα μεγάλα λόγια. Χρειάζονται έλεγχοι, διαφανείς διαδικασίες και ουσιαστικές αποφάσεις. Αν θέλουμε πραγματικά να προστατεύσουμε τον αθλητισμό, η διαφάνεια πρέπει να αρχίσει από παντού — και από τις σχολικές ομάδες μπάσκετ.
Του Γιάννη Παρασύρη



