Η Τουρκία χτίζει δική της πολεμική βιομηχανία και η Ελλάδα πληρώνει πανάκριβα τα ξένα όπλα!
Η Άγκυρα επενδύει στην εγχώρια παραγωγή πυραύλων, με τους cruise Çakır να αναδεικνύουν τις φιλοδοξίες της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Την ίδια ώρα, η Αθήνα δαπανά δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς από το εξωτερικό. Το κρίσιμο ερώτημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αμείλικτο: αγοράζουμε μόνο οπλικά συστήματα ή χτίζουμε και την αμυντική βιομηχανία που θα έπρεπε να στηρίζει την εθνική μας ασφάλεια;
Η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της. Επιδιώκει να κατασκευάζει περισσότερα οπλικά συστήματα στο έδαφός της, να ενισχύει την τεχνογνωσία της και να περιορίζει την εξάρτησή της από ξένους προμηθευτές. Οι πύραυλοι cruise Çakır εντάσσονται σε αυτή την ευρύτερη στρατηγική, με την αναφερόμενη εμβέλειά τους να ξεπερνά τα 150 χιλιόμετρα. Η Άγκυρα επενδύει στην παραγωγική της βάση, επιδιώκοντας να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στα μέσα της στρατιωτικής της ισχύος.
Και η Ελλάδα; Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δύσκολη αλλά αναπόφευκτη συζήτηση για το πραγματικό αποτύπωμα των εξοπλιστικών της επιλογών. Οι μεγάλες συμβάσεις με ξένους προμηθευτές παρουσιάζονται ως αναγκαίες για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος. Όμως η επίκληση της εθνικής ασφάλειας δεν μπορεί να λειτουργεί ως λευκή επιταγή για δαπάνες δισεκατομμυρίων, χωρίς αυστηρό έλεγχο του κόστους, των ανταλλαγμάτων και της εγχώριας συμμετοχής.
Πληρώνουμε για σύγχρονα όπλα. Πληρώνουμε όμως και για να αποκτήσουμε τεχνογνωσία, παραγωγική δυνατότητα και μεγαλύτερη αυτονομία ή απλώς παραλαμβάνουμε έτοιμα συστήματα από το εξωτερικό; Αυτό είναι το ερώτημα που οφείλει να απαντήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με στοιχεία και όχι με γενικές διαβεβαιώσεις.
Γιατί η υπόθεση δεν τελειώνει με την υπογραφή μιας σύμβασης και την παράδοση ενός οπλικού συστήματος. Συνεχίζεται με το κόστος συντήρησης, τα ανταλλακτικά, τις αναβαθμίσεις, την εξάρτηση από τον κατασκευαστή και τους όρους που συνοδεύουν κάθε προμήθεια. Αν η εγχώρια βιομηχανία μένει στο περιθώριο, αν η μεταφορά τεχνογνωσίας δεν αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση και αν οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν αποκτούν σταθερό ρόλο στην παραγωγή, τότε η χώρα κινδυνεύει να παραμένει πελάτης εκεί όπου θα έπρεπε να οικοδομεί δυνατότητες.
Η σύγκριση με την Τουρκία δεν σημαίνει ότι κάθε ελληνική αγορά από το εξωτερικό είναι λανθασμένη. Σημαίνει, όμως, ότι η Αθήνα δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει την αμυντική βιομηχανία ως δευτερεύον ζήτημα. Η αποτροπή απαιτεί σύγχρονα συστήματα, αλλά απαιτεί επίσης δυνατότητα υποστήριξης, τεχνική επάρκεια και παραγωγική βάση που να αντέχει στον χρόνο και στις κρίσεις.
Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις: πόσα χρήματα κατευθύνονται σε ελληνικές επιχειρήσεις; Ποια προγράμματα περιλαμβάνουν ουσιαστική μεταφορά τεχνολογίας; Ποια είναι τα μετρήσιμα οφέλη για την εγχώρια παραγωγή; Και με ποιον τρόπο διασφαλίζεται ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες δεν θα δημιουργούν μόνο νέες υποχρεώσεις, αλλά και μακροπρόθεσμες εθνικές δυνατότητες;
Δεν αρκεί να ανακοινώνονται δισεκατομμύρια για την άμυνα. Χρειάζεται να αποδεικνύεται τι ακριβώς αγοράζει η χώρα με αυτά τα χρήματα — πέρα από τα ίδια τα όπλα. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και η ουσιαστική ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής πρέπει να βρίσκονται στον πυρήνα κάθε εξοπλιστικής απόφασης.
Η εθνική άμυνα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διαρκή λογαριασμό χωρίς σαφή απολογισμό. Η Ελλάδα χρειάζεται ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά χρειάζεται και σχέδιο που θα μειώνει την εξάρτηση από το εξωτερικό όπου αυτό είναι τεχνικά, οικονομικά και στρατηγικά εφικτό. Διαφορετικά, κάθε νέα αγορά θα ανοίγει την ίδια συζήτηση: πόσα πληρώσαμε, τι εξασφαλίσαμε και πόσες δυνατότητες αφήσαμε ανεκμετάλλευτες.
Η Άγκυρα επενδύει στην προσπάθεια να παράγει. Η Αθήνα οφείλει να αποδείξει ότι δεν περιορίζεται στην αγορά. Γιατί η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται μόνο στα όπλα που παραλαμβάνει μια χώρα, αλλά και στην ικανότητά της να τα υποστηρίζει, να τα εξελίσσει και να διατηρεί τον έλεγχο των κρίσιμων αμυντικών της δυνατοτήτων.



