«Παράγκα», οργή και ξεφτίλα στα γήπεδα – Η διαιτησία στο στόχαστρο και οι πολλοί πληρώνουν τα σπασμένα των λίγων!
«Είστε κι εσείς στην παράγκα του Λιόλιου;» Το ερώτημα που, σύμφωνα με καταγγελίες από τα γήπεδα, ακούγεται πλέον από τις εξέδρες και τους πάγκους, αποτυπώνει το εκρηκτικό κλίμα που επικρατεί στο τοπικό μπάσκετ. Διαιτητές και κομισάριοι βρίσκονται ολοένα και συχνότερα στο στόχαστρο, ενώ οι βολές κατά της ΕΟΚ και της ΚΕΔ δυναμώνουν, με την ένταση να απειλεί να δηλητηριάσει ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα στα ελληνικά γήπεδα.
Η κρίση εμπιστοσύνης στη διαιτησία δεν μένει πλέον στα μεγάλα πρωταθλήματα ούτε περιορίζεται στις δημόσιες αντιπαραθέσεις. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται από ανθρώπους που βρίσκονται στα γήπεδα, η ένταση μεταφέρεται και στις τοπικές διοργανώσεις, εκεί όπου διαιτητές και κομισάριοι καλούνται να κάνουν τη δουλειά τους μέσα σε ένα ολοένα πιο εχθρικό περιβάλλον. Αναφέρονται ειρωνείες, αποδοκιμασίες και προσωπικές επιθέσεις, με ορισμένες από αυτές να φέρονται να ξεπερνούν τα όρια της αθλητικής κριτικής.
Το πιο ανησυχητικό είναι πως η γενικευμένη καχυποψία κινδυνεύει να παρασύρει τους πάντες. Άνθρωποι που δεν έχουν καμία αποδεδειγμένη εμπλοκή σε όσα καταγγέλλονται βρίσκονται αντιμέτωποι με την οργή για μια συνολικότερη κατάσταση που έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Και κάπως έτσι, οι πολλοί κινδυνεύουν να πληρώνουν τα σπασμένα των λίγων — εφόσον και όπου υπάρχουν πραγματικές ευθύνες.
Οι αναφορές για προσβλητικά σχόλια με αποδέκτες τον πρόεδρο της ΕΟΚ, Βαγγέλη Λιόλιο, καθώς και μέλη της ΚΕΔ, προσθέτουν ακόμη ένα επεισόδιο σε μια αντιπαράθεση που χρειάζεται απαντήσεις, όχι περισσότερη τοξικότητα. Η κριτική προς τους θεσμούς είναι θεμιτή και απαραίτητη. Οι προσωπικές επιθέσεις, όμως, δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, όπως και οι γενικευμένες κατηγορίες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα στοιχεία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρμόδιοι μπορούν να αγνοούν την οργή που καταγράφεται. Αν η ΕΟΚ και η ΚΕΔ θέλουν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, οφείλουν να απαντούν με διαφάνεια, σαφείς διαδικασίες και ουσιαστικό έλεγχο κάθε τεκμηριωμένης καταγγελίας. Οι σκιές δεν διαλύονται με σιωπή, αλλά ούτε και οι ευθύνες αποδεικνύονται με συνθήματα από την εξέδρα.
Το τοπικό μπάσκετ δεν μπορεί να γίνει πεδίο εκτόνωσης μιας κρίσης που ξεκινά αλλού και καταλήγει να χτυπά ανθρώπους που βρίσκονται στο παρκέ για να κάνουν τη δουλειά τους. Όταν η δυσπιστία μετατρέπεται σε προσωπική στοχοποίηση, το παιχνίδι χάνει την ουσία του και το κλίμα γίνεται επικίνδυνο για όλους.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά για την «παράγκα». Είναι ποιος θα δώσει πειστικές απαντήσεις, ποιος θα αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν και ποιος θα προστατεύσει το μπάσκετ από τη γενίκευση, την τοξικότητα και την ατιμωρησία — όπου αυτές αποδεικνύονται. Γιατί όταν η εμπιστοσύνη καταρρέει, οι πολλοί πληρώνουν τον λογαριασμό και το ίδιο το άθλημα βγαίνει χαμένο.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:



