Λατινοπούλου κατά Μητσοτάκη: «Συγχαρητήρια, ξεπεράσατε και τον χειρότερο σοσιαλιστή!» – Πόλεμος στα μετρητά, δώρα στις τράπεζες;

Σφοδρή επίθεση της προέδρου της Φωνής Λογικής στην κυβέρνηση για τους περιορισμούς στην αντικαταβολή με μετρητά. Καταγγέλλει πολιτική που, όπως υποστηρίζει, ενισχύει τις τράπεζες, ακολουθεί πιστά τις κατευθύνσεις των Βρυξελλών και απειλεί να στριμώξει ακόμη περισσότερο τις μικρές επιχειρήσεις.

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου εξαπολύει μετωπική επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη, με αφορμή τους περιορισμούς στην πληρωμή με μετρητά κατά την αντικαταβολή, και ανεβάζει κατακόρυφα το πολιτικό θερμόμετρο. Με δηκτική αναφορά στον πρωθυπουργό, τον κατηγορεί ότι έχει εγκαταλείψει τις διακηρύξεις περί ελεύθερης αγοράς και οικονομικής ελευθερίας, υιοθετώντας πρακτικές που, κατά την ίδια, περιορίζουν τις επιλογές των πολιτών και επιβαρύνουν τους μικρούς επαγγελματίες.

«Κύριε Μητσοτάκη, συγχαρητήρια! Ξεπεράσατε ακόμα και τον χειρότερο σοσιαλιστή εαυτό σας!», είναι το αιχμηρό μήνυμα της προέδρου της Φωνής Λογικής. Η πολιτική της επίθεση δεν περιορίζεται στον τρόπο πληρωμής μιας παραγγελίας. Αγγίζει τον πυρήνα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και θέτει ένα ευθύ ερώτημα: γιατί ο πολίτης να χάνει τη δυνατότητα να επιλέγει πώς θα πληρώνει, όταν αυτή η επιλογή αποτελεί μέρος της καθημερινής του συναλλαγής;

Η Λατινοπούλου κατηγορεί την κυβέρνηση ότι, αντί να προστατεύει την ελευθερία συναλλαγών, προωθεί ένα πλαίσιο που ενισχύει την εξάρτηση από τις ηλεκτρονικές πληρωμές. Στο στόχαστρό της βρίσκονται οι τραπεζικές προμήθειες, καθώς υποστηρίζει ότι η διεύρυνση της χρήσης ηλεκτρονικών συναλλαγών μπορεί να αποφέρει πρόσθετα έσοδα στις τράπεζες, την ώρα που πολίτες και επαγγελματίες καλούνται να προσαρμοστούν σε νέους περιορισμούς.

Η αιχμή είναι πολιτικά βαριά: ποιος ωφελείται τελικά από τις αλλαγές και ποιος καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό; Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει με συγκεκριμένα στοιχεία, όχι με γενικόλογες αναφορές στον ψηφιακό εκσυγχρονισμό. Γιατί η τεχνολογία μπορεί να διευκολύνει τις συναλλαγές, αλλά όταν οι νέοι κανόνες περιορίζουν τις επιλογές και δημιουργούν πρόσθετα βάρη, οι επιπτώσεις τους δεν μπορούν να αποσιωπώνται.

Ακόμη πιο σκληρή είναι η επίθεση για τις συνέπειες στους μικρούς επαγγελματίες. Οι επιχειρήσεις που βασίζονται στην αντικαταβολή για να προσεγγίζουν πελάτες οι οποίοι προτιμούν τα μετρητά ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπες με πρόσθετα εμπόδια, απώλεια παραγγελιών και μεγαλύτερη πίεση στη λειτουργία τους. Για μια μικρή επιχείρηση, κάθε επιπλέον κόστος και κάθε περιορισμός μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμος. Για τους μεγάλους οικονομικούς παίκτες, αντίθετα, η προσαρμογή συνήθως είναι ευκολότερη.

Η Λατινοπούλου συνδέει, παράλληλα, την κυβερνητική κατεύθυνση με τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στρέφει τα πυρά της κατά της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι ακολουθεί χωρίς ουσιαστική αντίσταση τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις. Με αυτόν τον τρόπο μετατρέπει την αντιπαράθεση για την αντικαταβολή σε ευρύτερη πολιτική σύγκρουση γύρω από τα όρια της κρατικής παρέμβασης, την ελευθερία των συναλλαγών και τον ρόλο του τραπεζικού συστήματος.

Το ερώτημα προς το Μέγαρο Μαξίμου είναι πλέον ευθέως πολιτικό: θα εξηγήσει με σαφήνεια τις επιπτώσεις των περιορισμών ή θα αρκεστεί να παρουσιάζει κάθε αλλαγή ως αναπόφευκτο βήμα εκσυγχρονισμού; Θα προστατεύσει τις επιλογές των καταναλωτών και τη βιωσιμότητα των μικρών επιχειρήσεων ή θα αφήσει την αγορά να προσαρμοστεί με κόστος που δεν επιβαρύνει όλους στον ίδιο βαθμό;

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς την ελευθερία της αγοράς και, όταν προκύπτουν εύλογα ερωτήματα για τους περιορισμούς στις συναλλαγές, να αποφεύγει την ουσιαστική συζήτηση. Ούτε μπορεί να ζητά από τους μικρούς επαγγελματίες να σηκώνουν κάθε νέο βάρος χωρίς να εξηγεί ποιο είναι το πραγματικό όφελος για την οικονομία και τον καταναλωτή.

Η παρέμβαση της Λατινοπούλου κλιμακώνει την πίεση προς τον πρωθυπουργό και φέρνει στο προσκήνιο μια σύγκρουση που αφορά την καθημερινότητα της αγοράς: λιγότερες επιλογές για τον πολίτη, περισσότερα ερωτήματα για τις τραπεζικές προμήθειες και μεγαλύτερη ανασφάλεια για τις μικρές επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση καλείται να δώσει απαντήσεις με στοιχεία και όχι με συνθήματα. Γιατί, όταν οι οικονομικές αποφάσεις αγγίζουν άμεσα την τσέπη των πολιτών, η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται πίσω από τον μανδύα του εκσυγχρονισμού.