ΕΟΚ σε απολογία! Βροχή καταγγελιών, οργή στα σωματεία και βαριά σύννεφα πάνω από τη διοίκηση – Πόσο ακόμα θα κάνουν πως δεν ακούνε;
Ελευθερούπολη, Μακεδονικός και άλλοι σύλλογοι φέρονται να ανοίγουν μέτωπο με σοβαρές διαμαρτυρίες για τη διαιτησία και όχι μόνο. Τα ερωτήματα πληθαίνουν, η πίεση ανεβαίνει και η διοίκηση της Ομοσπονδίας καλείται να σταματήσει τις υπεκφυγές και να δώσει καθαρές απαντήσεις.
Το καζάνι στο ελληνικό μπάσκετ βράζει και στην ΕΟΚ δεν περισσεύει πλέον χώρος για να κρυφτεί κανείς πίσω από τις γνωστές δικαιολογίες! Οι καταγγελίες και οι διαμαρτυρίες που φέρονται να φτάνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ομοσπονδία πληθαίνουν, με σωματεία από διάφορες περιοχές της χώρας να εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια για διαιτητικά σφυρίγματα και άλλα ζητήματα που προκαλούν αναταραχή. Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη και ποιος θα δώσει επιτέλους τις απαντήσεις που απαιτούν οι ομάδες;
Η Ελευθερούπολη, ο Μακεδονικός και άλλοι σύλλογοι φέρονται να έχουν καταθέσει σοβαρές διαμαρτυρίες, στέλνοντας ένα μήνυμα που δεν γίνεται να αγνοηθεί. Τα σωματεία δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, ούτε υπάρχουν για να συμμετέχουν σε ένα πρωτάθλημα και να καταπίνουν αδιαμαρτύρητα όσα θεωρούν ότι αδικούν την προσπάθειά τους. Έχουν δικαίωμα να απαιτούν ισονομία, διαφάνεια και ξεκάθαρη αντιμετώπιση. Και η διοίκηση της ΕΟΚ έχει υποχρέωση να απαντήσει — όχι να περιμένει πότε θα ξεχαστεί η επόμενη φουρτούνα.
Γιατί όταν οι φωνές πολλαπλασιάζονται, η τακτική του «δεν συμβαίνει τίποτα» δεν αποτελεί λύση. Είναι λάδι στη φωτιά! Αν οι καταγγελίες είναι αβάσιμες, ας διαψευστούν με στοιχεία. Αν υπάρχουν ζητήματα που χρήζουν διερεύνησης, ας ελεγχθούν άμεσα και χωρίς εκπτώσεις. Εκεί ακριβώς μετριέται η αξιοπιστία μιας Ομοσπονδίας: όχι στις ανακοινώσεις και στις δημόσιες σχέσεις, αλλά στην ικανότητά της να αντιμετωπίζει τις κρίσεις με διαφάνεια και αποφασιστικότητα.
Το ΔΣ της ΕΟΚ δεν μπορεί να ζητά εμπιστοσύνη χωρίς να προσφέρει πειστικές απαντήσεις. Όσο οι καταγγελίες συσσωρεύονται και τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, τόσο μεγαλώνει η πίεση προς εκείνους που κρατούν το τιμόνι. Και τότε η συζήτηση δεν περιορίζεται πλέον στα σφυρίγματα ενός αγώνα. Αγγίζει την ίδια τη διοικητική αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη που απολαμβάνει η Ομοσπονδία από τα σωματεία της.
Το δίλημμα, λοιπόν, γίνεται ολοένα πιο πιεστικό: θα υπάρξει ουσιαστική λογοδοσία, με ελέγχους και συγκεκριμένες απαντήσεις, ή θα συνεχιστεί η ίδια τακτική της αναμονής, μέχρι να ξεσπάσει η επόμενη κρίση; Γιατί, αν επιβεβαιωθούν σοβαρές ευθύνες και αποδειχθεί ότι υπήρξε αδράνεια, τότε η ανάληψη ευθύνης δεν θα είναι απλώς μια πολιτική επιλογή. Θα είναι υποχρέωση.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται διοικήσεις που να ελπίζουν ότι οι αντιδράσεις θα ξεφουσκώσουν. Χρειάζεται διοίκηση που να απαντά, να ελέγχει και να αποδεικνύει στην πράξη ότι κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω κριτικής. Οι ομάδες ζητούν απαντήσεις. Η διαιτησία χρειάζεται αξιοπιστία. Και η ΕΟΚ οφείλει να καταλάβει ότι η σιωπή δεν είναι ασπίδα — είναι ένας ακόμη λόγος να φουντώνει η αμφισβήτηση.
Οι επόμενες ημέρες ενδέχεται να φέρουν νέες εξελίξεις. Αν υπάρξουν επίσημες καταγγελίες και τεκμηριωμένα στοιχεία, η Ομοσπονδία θα κληθεί να τα αντιμετωπίσει δημόσια και θεσμικά. Μέχρι τότε, οι ευθύνες δεν μπορούν να προεξοφλούνται, αλλά ούτε και τα ερωτήματα να θάβονται κάτω από το χαλί. Γιατί στο τέλος, η μεγάλη ζημιά δεν γίνεται μόνο από όσα καταγγέλλονται — γίνεται και από όσα οι αρμόδιοι αφήνουν αναπάντητα.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:



