NBA – EuroLeague: Το πρώτο «όχι» και η μάχη για τον έλεγχο της Ευρώπης

Οι μέτοχοι της EuroLeague απέρριψαν την πρόταση του Άνταμ Σίλβερ, όμως το NBA δεν κάνει πίσω – Τα δύο διαφορετικά μοντέλα, τα δισεκατομμύρια και το μεγάλο ερώτημα: ποιος θα έχει το κουμάντο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Οι μέτοχοι της EuroLeague είπαν «όχι» στην πρόταση του NBA. Όχι, όμως, και στην ιδέα μιας μελλοντικής συνεργασίας. Η κρίσιμη συνάντηση στο Τσερνόμπιο της Ιταλίας ανέδειξε το χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές και ταυτόχρονα επιβεβαίωσε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η μάχη για το μέλλον του ευρωπαϊκού μπάσκετ μόλις ξεκίνησε.

Η πρόταση που κατέθεσε το NBA και ο Άνταμ Σίλβερ δεν κρίθηκε αρκετά ελκυστική από τους Ευρωπαίους μετόχους. Το οικονομικό σκέλος δεν στάθηκε ικανό να αντισταθμίσει την απώλεια ελέγχου που, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έγιναν γνωστές, θα συνεπαγόταν το αμερικανικό μοντέλο.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.

Το NBA ήθελε τα «κλειδιά»

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της γαλλικής L’Equipe, η αμερικανική πρόταση δεν περιοριζόταν σε μια απλή εμπορική συνεργασία. Το σχέδιο προέβλεπε βαθιά αλλαγή στη δομή της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, με την ECA να περνά ουσιαστικά στο παρελθόν και τη δημιουργία ενός νέου εταιρικού σχήματος.

Στο νέο αυτό μοντέλο, το NBA θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση των εμπορικών και τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Η FIBA θα επέστρεφε ως θεσμικός εταίρος, όμως το βασικό χαρακτηριστικό θα ήταν η μεταφορά του κέντρου αποφάσεων.

Για τους σημερινούς μετόχους της EuroLeague αυτό αποτελούσε το μεγάλο αγκάθι.

Οι ομάδες που έχουν χτίσει το προϊόν της διοργάνωσης εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες δεν ήταν διατεθειμένες να παραδώσουν τον έλεγχο και να μετατραπούν από ιδιοκτήτες της διοργάνωσης σε απλούς συμμετέχοντες ενός νέου σχήματος.

Με απλά λόγια, το δίλημμα ήταν: περισσότερα χρήματα ή διατήρηση της αυτονομίας;

Οι μέτοχοι επέλεξαν το δεύτερο.

Τα χρήματα δεν ήταν αρκετά

Το NBA προσπάθησε να κάνει ελκυστικό το σχέδιο μέσω μεγάλων οικονομικών εγγυήσεων και της υπόσχεσης για σημαντική αύξηση των εσόδων και της παγκόσμιας προβολής του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Το οικονομικό πακέτο, ωστόσο, δεν έπεισε.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της L’Equipe, είχε πέσει στο τραπέζι ποσό της τάξης των 400 εκατ. ευρώ για κάθε μόνιμο μέλος της μελλοντικής διοργάνωσης, με το σχέδιο να προβλέπει 12 μόνιμες θέσεις και τέσσερις αγωνιστικά προκριματικές.

Το ποσό μπορεί να μοιάζει τεράστιο, όμως για τους Ευρωπαίους μετόχους το τίμημα ήταν εξίσου μεγάλο: η απώλεια της δυνατότητας να αποφασίζουν οι ίδιοι για το προϊόν τους.

Και κάπου εκεί ήρθε το «όχι».

Δύο διαφορετικά σχέδια

Η σύγκρουση, πάντως, δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι και θεσμική, αλλά και αγωνιστική.

Το NBA θέλει ένα μοντέλο 16 ομάδων, με 12 μόνιμα franchises και τέσσερις θέσεις που θα προκύπτουν μέσω αγωνιστικών διαδικασιών.

Η EuroLeague, από την άλλη, έχει ήδη χαράξει διαφορετική πορεία. Το δικό της σχέδιο προβλέπει διεύρυνση της διοργάνωσης από τις 20 στις 24 ομάδες και μετατροπή των σημερινών 13 μετόχων σε franchises.

Δύο μοντέλα, δύο διαφορετικές φιλοσοφίες και, κυρίως, δύο πλευρές που θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο.

Η EuroLeague δεν θέλει να γίνει παράρτημα του NBA. Το NBA δεν δείχνει διατεθειμένο να εγκαταλείψει το δικό του όραμα για την Ευρώπη.

Το NBA Europe έχει ήδη πάρει μορφή

Το σημαντικότερο στοιχείο είναι πως το αμερικανικό σχέδιο δεν βρίσκεται πλέον στη θεωρία.

Το NBA έχει θέσει ως στόχο το 2027 και έχει ήδη κινηθεί για τη δημιουργία της νέας διοργάνωσης. Έχουν εξεταστεί επενδυτές και έχουν κατατεθεί προσφορές για τις 12 μόνιμες θέσεις.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σε αρκετές περιπτώσεις τα ποσά κινήθηκαν από περίπου 500 εκατ. έως και 1 δισ. δολάρια.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: το NBA Europe δεν είναι πλέον μια ιδέα που βρίσκεται σε ένα συρτάρι. Είναι project που προχωρά.

Και αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί το «όχι» της EuroLeague δεν σημαίνει ότι το σχέδιο του Άνταμ Σίλβερ σταματά.

Αθήνα και Κωνσταντινούπολη στο επίκεντρο

Ο χάρτης του NBA Europe έχει ήδη σχεδιαστεί.

Οι 12 αγορές που έχουν παρουσιαστεί είναι Λονδίνο, Μάντσεστερ, Παρίσι, Λυών, Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Μιλάνο, Ρώμη, Βερολίνο, Μόναχο, Αθήνα και Κωνσταντινούπολη.

Η Αθήνα, επομένως, βρίσκεται μέσα στον σχεδιασμό.

Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία από τη στιγμή που στην ελληνική πρωτεύουσα υπάρχουν ήδη δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός.

Το ποιος θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα ενός πιθανού franchise είναι ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που θα απασχολήσουν το επόμενο διάστημα.

Το ίδιο ισχύει και σε άλλες αγορές. Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Μιλάνο, Μόναχο και Κωνσταντινούπολη διαθέτουν ήδη ισχυρούς οργανισμούς που πρωταγωνιστούν στη σημερινή EuroLeague.

Το NBA, ουσιαστικά, δεν αναζητά μια διαφορετική Ευρώπη. Θέλει να δραστηριοποιηθεί στην ίδια αγορά.

Στο κάδρο και το ποδόσφαιρο

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το NBA δεν κοιτάζει αποκλειστικά προς τους παραδοσιακούς μπασκετικούς οργανισμούς.

Μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις έχουν συνδεθεί με το project, μεταξύ άλλων η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν, η Μίλαν και η Παρί Σεν Ζερμέν.

Η λογική είναι ξεκάθαρη: το NBA δεν θέλει απλώς να δημιουργήσει μια νέα μπασκετική διοργάνωση. Θέλει να δημιουργήσει μια νέα επιχειρηματική αγορά γύρω από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, αξιοποιώντας τη δύναμη των μεγάλων αθλητικών brands.

Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί η Αγγλία, με το Λονδίνο και το Μάντσεστερ να βρίσκονται στον σχεδιασμό.

Η μεγάλη μάχη μόλις άρχισε

Το πρώτο μπρα-ντε-φερ έληξε με νικητή την πλευρά που κράτησε τα «κλειδιά» της EuroLeague.

Δεν σημαίνει, όμως, ότι η υπόθεση τελείωσε.

Το NBA έχει ήδη επενδύσει χρόνο, κεφάλαια και ανθρώπινο δυναμικό στο ευρωπαϊκό project. Έχει χαρτογραφήσει αγορές, έχει προσεγγίσει επενδυτές και έχει θέσει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.

Από την άλλη πλευρά, η EuroLeague επιχειρεί να εξελίξει το δικό της μοντέλο, με περισσότερες ομάδες, franchises και μεγαλύτερη οικονομική αξία.

Γι’ αυτό και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν το NBA θέλει να μπει στην Ευρώπη. Αυτό έχει ουσιαστικά απαντηθεί.

Το ερώτημα είναι με ποιους όρους θα το κάνει.

Και κυρίως: θα έρθει μαζί με τη EuroLeague ή απέναντί της;

Το πρώτο «όχι» ακούστηκε στο Τσερνόμπιο. Η μεγάλη παρτίδα, όμως, τώρα αρχίζει.