Basketgate: Οι τέσσερις της Ευελπίδων, ο διαιτητής που «έσπασε» τη σιωπή και το αφήγημα της αθωότητας
Η δικαστική έρευνα περνά από το παρκέ στο παρασκήνιο και οι καταθέσεις αποκτούν ξεχωριστή βαρύτητα. Μάρτυρας με αίτημα ασυλίας, παράγοντας με ισχυρές διασυνδέσεις στην περιφέρεια, η υπερασπιστική τακτική του Βαγγέλη Λιόλιου και μια προσωρινή διοίκηση που καλείται να μαζέψει τα συντρίμμια. Στο ελληνικό μπάσκετ τελειώνει η εποχή των εύκολων εξηγήσεων και αρχίζει η ώρα των απαντήσεων.
Στο ελληνικό μπάσκετ κάποιοι είχαν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν το παρασκήνιο σαν ιδιωτικό τους γήπεδο. Να μοιράζουν ρόλους, να χαράζουν συμμαχίες, να επιβάλλουν ισορροπίες και να θεωρούν ότι όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν πρόκειται ποτέ να βγουν στο φως. Μόνο που το Basketgate δεν είναι πλέον μια ιστορία που μπορεί να θαφτεί κάτω από ανακοινώσεις, δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Η υπόθεση βρίσκεται στα χέρια της Δικαιοσύνης και οι εξελίξεις, εφόσον επιβεβαιωθούν όσα μεταφέρονται από το δικαστικό περιβάλλον, δημιουργούν ένα σκηνικό με εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί όταν αρχίζουν να μιλούν άνθρωποι που γνωρίζουν το παρασκήνιο από μέσα, οι βεβαιότητες εκείνων που αισθάνονταν άτρωτοι αρχίζουν να τρίζουν.
Τέσσερις διαιτητές στην Ευελπίδων – Οι εξηγήσεις που ζητούνται και τα ερωτήματα που πληθαίνουν
Τέσσερις διαιτητές πέρασαν το κατώφλι της Ευελπίδων, προκειμένου να καταθέσουν στον ανακριτή για αναμετρήσεις που περιλαμβάνονται στη δικογραφία του Basketgate. Δεν πρόκειται για μια τυπική διαδικασία που μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Οι συγκεκριμένοι ρέφερι κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις για παιχνίδια που βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας και η διαδικασία, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ήταν εκτενής και εξονυχιστική.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τρεις από τους τέσσερις φέρονται να αιφνιδιάστηκαν από όσα τους παρουσιάστηκαν, τόσο ως προς τα στοιχεία όσο και ως προς το περιεχόμενο της δικογραφίας. Βέβαια, η έκπληξη δεν αποτελεί ούτε αποδεικτικό στοιχείο ούτε απάντηση. Στην πραγματικότητα, το ζητούμενο είναι τι γνώριζαν, τι αντιλήφθηκαν, τι συνέβη στις επίμαχες αναμετρήσεις και, κυρίως, αν υπήρξαν παρεμβάσεις που ξεπερνούσαν τα όρια της αθλητικής κανονικότητας.
Στο σημείο αυτό χρειάζεται να τελειώσει το θέατρο των γενικών εντυπώσεων. Η διαιτησία δεν μπορεί να λειτουργεί ως κλειστό κλαμπ, όπου όλοι γνωρίζουν, όλοι σχολιάζουν, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να μιλήσει. Η έρευνα οφείλει να φτάσει μέχρι τέλους, χωρίς εξαιρέσεις, προστατευόμενα πρόσωπα και επιλεκτικές ευαισθησίες.
Ο διαιτητής που ζήτησε ασυλία και φέρεται να άνοιξε τον ασκό του Αιόλου
Ακόμη πιο βαρύνουσα εμφανίζεται η περίπτωση του τέταρτου διαιτητή. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο συγκεκριμένος ρέφερι, ο οποίος φέρεται να διαθέτει σημαντική γνώση για τον τρόπο λειτουργίας του χώρου, ζήτησε καθεστώς προστασίας προκειμένου να καταθέσει όσα γνωρίζει.
Το αίτημά του έγινε δεκτό, πάντα σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, και η κατάθεσή του φέρεται να μην περιορίστηκε σε όσα αρχικά θα περίμενε κανείς. Αντιθέτως, φέρεται να έδωσε επιπλέον πληροφορίες για πρόσωπα, σχέσεις, εσωτερικές λειτουργίες και πιέσεις που σχετίζονται με το περιβάλλον της διαιτησίας και τον σύνδεσμο στον οποίο ανήκει.
Εδώ βρίσκεται ίσως μία από τις πιο κρίσιμες παραμέτρους της υπόθεσης. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει εκ των έσω τη λειτουργία ενός συστήματος μπορεί να φωτίσει διαδρομές που δεν αποτυπώνονται εύκολα σε έγγραφα και τηλεφωνικές συνομιλίες. Μπορεί να εξηγήσει ποιος μιλούσε με ποιον, ποιος είχε επιρροή, ποιος έδινε κατευθύνσεις και πώς διαμορφώνονταν οι ισορροπίες.
Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν και αξιολογηθούν ως ουσιαστικές από τις δικαστικές αρχές, τότε η κατάθεση μπορεί να αποδειχθεί κομβική. Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα κάθε μηχανισμού παρασκηνίου δεν είναι τα έγγραφα που αφήνει πίσω του. Είναι οι άνθρωποι που κάποια στιγμή αποφασίζουν να μη σιωπούν άλλο.
Ο παράγοντας της περιφέρειας και οι σχέσεις εμπιστοσύνης με τον Λιόλιο
Στο ανακριτικό κάδρο φέρεται να βρέθηκε και παράγοντας από την περιφέρεια, εκτός Αττικής, το όνομα του οποίου συνδέεται με συγκεκριμένη αναμέτρηση στην οποία η ομάδα του φέρεται να ευνοήθηκε. Πρόκειται για πρόσωπο με ισχυρή παρουσία στον τοπικό αθλητισμό και σημαντικές διασυνδέσεις, το οποίο στην μπασκετική πιάτσα περιγράφεται ως άνθρωπος ιδιαίτερης εμπιστοσύνης του Βαγγέλη Λιόλιου.
Οι σχέσεις αυτές, εφόσον έχουν πράγματι τη σημασία που τους αποδίδεται, καθιστούν την παρουσία του στην ανακριτική διαδικασία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Ο συγκεκριμένος παράγοντας γνωρίζει πρόσωπα, καταστάσεις και τις τοπικές ισορροπίες. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσα γνωρίζει. Είναι τι μπορεί να τεκμηριώσει και πόσο πρόθυμος είναι να μιλήσει χωρίς μισόλογα.
Στην ελληνική αθλητική πραγματικότητα οι ισχυρές φιλίες συχνά παρουσιάζονται ως διοικητικές συνεργασίες, οι εξυπηρετήσεις βαφτίζονται θεσμικές σχέσεις και οι συμπτώσεις πολλαπλασιάζονται με εντυπωσιακή συχνότητα. Η Δικαιοσύνη, όμως, δεν έχει υποχρέωση να προστατεύσει καμία παρέα. Έχει υποχρέωση να εξετάσει τα πραγματικά δεδομένα και να διαπιστώσει αν πίσω από τις προσωπικές σχέσεις υπήρχε κάτι περισσότερο.
Η υπερασπιστική γραμμή Λιόλιου: Όλοι φταίνε, όλοι τον εξαπάτησαν, κανείς δεν τον ενημέρωσε;
Η απολογητική προσέγγιση του Βαγγέλη Λιόλιου παρουσιάζει μια εικόνα που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ο βασικός άξονας, όπως προκύπτει από όσα έχουν γίνει γνωστά για τις θέσεις του, μοιάζει να στηρίζεται στην αποστασιοποίηση από πρόσωπα, αποφάσεις και καταστάσεις που βρίσκονται στο επίκεντρο της υπόθεσης.
Ο ένας συνεργάτης φέρεται να τον πρόδωσε, ο άλλος να κινήθηκε αυτόνομα, κάποιος τρίτος να τον παραπλάνησε, ενώ ο ίδιος εμφανίζεται περίπου ως ο άνθρωπος που βρέθηκε μπλεγμένος σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν γνώριζε επαρκώς. Ένα αφήγημα που έχει μια πολύ βολική ιδιότητα: μεταφέρει διαρκώς την ευθύνη στους γύρω, αφήνοντας τον κεντρικό πρωταγωνιστή στη θέση του ανυποψίαστου παρατηρητή.
Εδώ, όμως, γεννιούνται εύλογα ερωτήματα. Είναι δυνατόν ένας επιχειρηματίας με την εμπειρία και τη διαχειριστική παρουσία που αποδίδεται στον Λιόλιο να συμμετέχει σε συζητήσεις για εταιρικές συνεργασίες, να εξετάζει κοινές οικονομικές διευθετήσεις και να μην αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει στο περιβάλλον των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται; Πόσο πειστικό μπορεί να είναι το επιχείρημα της άγνοιας όταν οι σχέσεις, οι επαφές και οι αποφάσεις φέρονται να έχουν τόσο στενό χαρακτήρα;
Η επίκληση της προδοσίας, της παρεξήγησης και της προσωπικής εξαπάτησης μπορεί να αποτελεί μέρος μιας υπερασπιστικής στρατηγικής. Δεν αποτελεί, όμως, απάντηση σε όλα. Και κυρίως δεν υποκαθιστά την ανάγκη να εξηγηθούν συγκεκριμένα περιστατικά, συγκεκριμένες σχέσεις και συγκεκριμένες αποφάσεις.
Ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση δημιουργεί η εικόνα του απόλυτα συγκεντρωτικού διοικητικού μοντέλου που περιγράφεται από ανθρώπους του χώρου. Ένας πρόεδρος που, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τις μαρτυρίες που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί, ήθελε να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, δεν μπορεί εύκολα να επικαλείται γενικευμένη άγνοια για όσα συνέβαιναν γύρω του. Αν πράγματι είχε τον έλεγχο, οφείλει να εξηγήσει τι γνώριζε. Αν δεν είχε τον έλεγχο, οφείλει να εξηγήσει πώς διοικούσε.
Δεν γίνεται να είσαι παντοδύναμος όταν μοιράζεις εξουσία και ανήμπορος όταν έρχεται η ώρα των εξηγήσεων. Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση που καλείται να αντιμετωπίσει η υπερασπιστική γραμμή του Λιόλιου. Και όσο οι απαντήσεις παραμένουν στη σφαίρα της προσωπικής θυματοποίησης, τόσο τα ερωτήματα θα επιμένουν.
Ο Παπανικολάου επιστρέφει και η ΕΟΚ καλείται να αποκαταστήσει όσα διαλύθηκαν
Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, ο Άγγελος Παπανικολάου επιστρέφει από τις ΗΠΑ και καλείται να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση της θεσμικής και διοικητικής ομαλότητας. Πρώτο μέτωπο αποτελούν η ΕΣΚΑΝΑ και η ΕΣΚΑΣΕ, δύο ενώσεις που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο σοβαρών διοικητικών αναταράξεων.
Η προγραμματισμένη συνάντηση της Παρασκευής με τους παράγοντες των δύο ενώσεων αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Το ζητούμενο δεν είναι να πραγματοποιηθεί ακόμη μία συνάντηση δημοσίων σχέσεων, να ανταλλαχθούν φιλοφρονήσεις και να βγει μια ανακοίνωση περί καλού κλίματος. Το ζητούμενο είναι να αποκατασταθεί η λειτουργία των ενώσεων, να σταματήσουν οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και να επιστρέψει η διοίκηση του αθλήματος σε θεσμικές ράγες.
Οι άνθρωποι των ενώσεων έχουν συσσωρευμένα παράπονα και αιτήματα, ενώ οι προηγούμενες διοικητικές επιλογές έχουν αφήσει ένα αποτύπωμα που δεν εξαφανίζεται με μια χειραψία. Εφόσον επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες περί πιέσεων και εκδικητικών χειρισμών, η νέα διοικητική πραγματικότητα οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά.
Βεβαίως, η σημερινή διοίκηση έχει προσωρινό χαρακτήρα και περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Δεν μπορεί να λύσει από τη μία μέρα στην άλλη όλα τα προβλήματα. Μπορεί, όμως, να κάνει το αυτονόητο: να σταματήσει τις πρακτικές αποκλεισμών, να αποκαταστήσει την επικοινωνία και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια καθαρή επόμενη ημέρα.
Οι περίπου 50 ημέρες που απομένουν μέχρι τις επόμενες θεσμικές εξελίξεις δεν είναι περίοδος χάριτος. Είναι περίοδος ευθύνης. Γιατί το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται άλλον έναν διαχειριστή προσωπικών λογαριασμών. Χρειάζεται διοίκηση που να υπηρετεί το άθλημα και όχι να απαιτεί από το άθλημα να υπηρετεί τη διοίκηση.
Και κάτι τελευταίο: το Basketgate δεν θα κριθεί από τις διαρροές, τις δημόσιες τοποθετήσεις και τις επικοινωνιακές αντεπιθέσεις. Θα κριθεί από τα στοιχεία, τις καταθέσεις και τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Όποιος είναι αθώος έχει κάθε δικαίωμα να το αποδείξει. Όποιος γνωρίζει έχει υποχρέωση να πει την αλήθεια. Και όποιος θεωρούσε ότι το ελληνικό μπάσκετ είναι προσωπικό του βασίλειο, καλό θα ήταν να συνειδητοποιήσει ότι οι θεσμοί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Το παρκέ μπορεί να συγχωρεί ένα χαμένο σουτ. Η Δικαιοσύνη, όμως, δεν είναι υποχρεωμένη να χαρίσει ούτε ένα χαμένο στοιχείο.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:



