Basketgate: «Πληγωμένο το μπάσκετ, προδομένοι οι διαιτητές» – Η οργή Κίντζιου και το μήνυμα Ανδριανού για την επόμενη ημέρα
Σκληρές κουβέντες, απογοήτευση και ένα ηχηρό μήνυμα για την κρίση αξιοπιστίας στην ελληνική διαιτησία. Ο Κωνσταντίνος Κίντζιος μίλησε για προδοσία, ηθική κατάρρευση και νέους διαιτητές που βλέπουν τα όνειρά τους να κλονίζονται, ενώ ο Σπύρος Ανδριανός έστειλε το δικό του μήνυμα: η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία για μια νέα γενιά που θα συγκρουστεί με τις παθογένειες και θα διεκδικήσει αξιοκρατία.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν αντιμετωπίζει πλέον μόνο μια σοβαρή κρίση γύρω από τη διαιτησία. Αντιμετωπίζει μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης, η οποία απειλεί να δηλητηριάσει τη σχέση των ανθρώπων του αθλήματος με τους θεσμούς του. Το Basketgate, οι δικαστικές εξελίξεις και οι αποκαλύψεις που διαδέχονται η μία την άλλη έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον αμφισβήτησης, με τη ζημιά να ξεπερνά κατά πολύ τα πρόσωπα που βρίσκονται στο επίκεντρο της έρευνας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον απέκτησε η συζήτηση του Κωνσταντίνου Κίντζιου με τον Σπύρο Ανδριανό. Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, δύο διαφορετικές αναγνώσεις της κρίσης, αλλά ένα κοινό σημείο: η ελληνική διαιτησία χρειάζεται να ξανακερδίσει την αξιοπιστία της.
Ο Κωνσταντίνος Κίντζιος, ο οποίος είχε προσκληθεί από την Ομοσπονδία να συμμετάσχει σε σεμινάριο διαιτητών, μαζί με τη διεθνή διαιτητή της EuroLeague Βάσω Τσαρούχα, προκειμένου να μιλήσουν για ζητήματα ψυχολογίας, δεν έκρυψε τη συναισθηματική του φόρτιση. Αντίθετα, περιέγραψε με ιδιαίτερα έντονο τρόπο την απογοήτευση που του προκαλούν οι εξελίξεις.
«Νιώθω προδομένος – Έχουμε φτάσει να παρακολουθούμε τους διαιτητές αντί για τους παίκτες»
Η τοποθέτηση του Κίντζιου αποτυπώνει το μέγεθος της κρίσης που έχει δημιουργηθεί. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Νιώθω και προδομένος μέχρι ένα σημείο και είναι πληγωμένο και το μπάσκετ. Παρακολουθούμε ματς και αντί να παρακολουθούμε τους παίκτες, παρακολουθούμε τους διαιτητές πλέον...»
Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα για ένα άθλημα: να περνά σε δεύτερη μοίρα το ίδιο το παιχνίδι και να κυριαρχεί η καχυποψία γύρω από εκείνους που καλούνται να διασφαλίζουν την ομαλή διεξαγωγή του.
Όταν οι φίλαθλοι, οι ομάδες και οι άνθρωποι του μπάσκετ αρχίζουν να αναζητούν πίσω από κάθε σφύριγμα πιθανές σκοπιμότητες, τότε η ζημιά δεν περιορίζεται σε μια λανθασμένη απόφαση. Αγγίζει την ίδια την αξιοπιστία της διοργάνωσης.
Ο Κίντζιος, μάλιστα, χρησιμοποίησε εξαιρετικά βαριά γλώσσα, θέλοντας να εκφράσει το μέγεθος της προσωπικής του απογοήτευσης:
«Εάν πραγματικά ισχύουν όλα αυτά... 10 φορές ισόβια! Εγώ να βάλω το λουκέτο πραγματικά, τόσο μέσα μου βαθιά νιώθω πληγωμένος από αυτό το οποίο συμβαίνει».
Μια δήλωση που αποτυπώνει την ένταση των συναισθημάτων του, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει και την ανάγκη να διαχωριστούν οι καταγγελίες από τις δικαστικά αποδεδειγμένες ευθύνες. Η Δικαιοσύνη έχει τον λόγο για όσους ελέγχονται, όμως η κρίση εμπιστοσύνης είναι ήδη ένα υπαρκτό πρόβλημα για το άθλημα.
Ο 25χρονος διαιτητής της περιφέρειας και τα όνειρα που κινδυνεύουν να συντριβούν
Το πιο ουσιαστικό σημείο της παρέμβασης του Κίντζιου αφορά τη νέα γενιά των διαιτητών και ιδιαίτερα εκείνους που προσπαθούν να χτίσουν την πορεία τους μακριά από τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων.
Έφερε ως παράδειγμα έναν 25χρονο διαιτητή της περιφέρειας, ο οποίος αγωνίζεται στις χαμηλότερες εθνικές κατηγορίες, αμείβεται με μόλις 40 ευρώ ανά παιχνίδι και έχει ως όνειρο να φτάσει κάποτε στα υψηλότερα επίπεδα.
Το ερώτημα που έθεσε είναι αποκαλυπτικό:
«Έλα στη θέση ενός επαρχιώτη 25άρη διαιτητή που σφυράει Β' και Γ' κατηγορία με 40€ το ματς... και έχει όνειρο να ανέβει εκεί ψηλά. Βλέποντας τέτοια πράγματα, κλονίζεται η πίστη του και λέει: "Δηλαδή έτσι θα πάω; Πρέπει να κάνω κι εγώ αυτά;"»
Εδώ βρίσκεται η πραγματική κοινωνική διάσταση του Basketgate. Δεν είναι μόνο οι ισχυροί παράγοντες, οι διοικήσεις, οι επιτροπές και οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στα κέντρα αποφάσεων. Είναι και εκείνοι που ξεκινούν από το μηδέν, ταξιδεύουν με δικά τους έξοδα, σφυρίζουν σε δύσκολες συνθήκες και προσπαθούν να προχωρήσουν αποκλειστικά μέσα από τη δουλειά τους.
Εάν ένας νέος διαιτητής αρχίσει να πιστεύει ότι η εξέλιξη δεν εξαρτάται από την απόδοση, την εκπαίδευση και την αξιολόγησή του, αλλά από τις γνωριμίες και τις εξαρτήσεις, τότε το σύστημα έχει ήδη αποτύχει απέναντι στη νέα γενιά.
Και αυτό είναι ένα κόστος που δεν αποτυπώνεται σε κανέναν οικονομικό απολογισμό.
Η Βάσω Τσαρούχα και η βαριά σκιά πάνω από τη διαιτησία
Στη συζήτηση έγινε αναφορά και στις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια κρίση για ανθρώπους που έχουν συνδέσει την επαγγελματική τους πορεία με τη διαιτησία, με ιδιαίτερη μνεία στη Βάσω Τσαρούχα.
Η χαρακτηριστική φράση «Μετά από όλο αυτό... σφυρίχτρα δεν ξαναπιάνει» αποτυπώνει τον φόβο για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η συνολική απαξίωση του χώρου.
Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή: οι προσωπικές ευθύνες δεν μπορούν να αποδίδονται συλλήβδην ούτε να προεξοφλείται η επαγγελματική κατάληξη οποιουδήποτε προσώπου. Η δικαστική διερεύνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει ποιος ευθύνεται, για τι και σε ποιο βαθμό.
Το βέβαιο είναι ότι κανένας διαιτητής δεν μπορεί να λειτουργεί υπό τη μόνιμη σκιά της καχυποψίας. Και κανένας νέος άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται ότι για να προχωρήσει χρειάζεται κάτι περισσότερο από ικανότητα, συνέπεια και αξιοκρατία.
Ανδριανός: «Θα μπω και θα το κάνω σωστά – Όσο μου επιτρέψει το σύστημα, θα πάω κόντρα»
Απέναντι στην απογοήτευση και την αίσθηση προδοσίας που εξέφρασε ο Κίντζιος, ο Σπύρος Ανδριανός παρουσίασε μια διαφορετική οπτική. Δεν αντιμετώπισε την κρίση ως λόγο εγκατάλειψης, αλλά ως πιθανή ευκαιρία για να αναδειχθούν νέοι άνθρωποι που θέλουν να υπηρετήσουν τη διαιτησία με διαφορετικούς όρους.
Η τοποθέτησή του ήταν χαρακτηριστική:
«Τώρα ανοίγει μια θέση και να το κάνω καλύτερα εγώ! Γιατί ξεμπερδεύουμε από το μπουρδέλο... Τώρα που ξεκαθαρίζει λίγο, θα μπω και θα το κάνω σωστά. Όσο μου επιτρέψει το σύστημα, θα πάω κόντρα στο σύστημα!»
Το μήνυμα του Ανδριανού εκφράζει τη διάθεση μιας διαφορετικής γενιάς να διεκδικήσει χώρο και να αμφισβητήσει τις παλιές πρακτικές. Δεν αρκεί, όμως, να αλλάξουν τα πρόσωπα. Χρειάζεται να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας.
Γιατί εάν οι ίδιες νοοτροπίες επιβιώσουν πίσω από καινούργια ονόματα, τότε η πολυδιαφημισμένη ανανέωση θα είναι απλώς αλλαγή βιτρίνας.
Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται κάθαρση, όχι άλλη μία ανακύκλωση εξουσίας
Η συζήτηση Κίντζιου – Ανδριανού αναδεικνύει δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας. Από τη μία, ανθρώπους που αισθάνονται ότι προδόθηκαν οι αξίες τις οποίες υπηρέτησαν. Από την άλλη, νέους διαιτητές που θέλουν να πιστέψουν ότι υπάρχει ακόμη χώρος για αξιοκρατία, αρκεί να τους δοθεί η δυνατότητα να αποδείξουν την αξία τους.
Το Basketgate δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια απλή σύγκρουση προσώπων ή παρατάξεων ενόψει των εκλογών της ΕΟΚ. Η ουσία είναι πολύ μεγαλύτερη. Αφορά την ανεξαρτησία της διαιτησίας, τη διαφάνεια στους ορισμούς, την αξιολόγηση των διαιτητών και την προστασία όσων δεν διαθέτουν ισχυρές διασυνδέσεις.
Δεν χρειάζεται άλλη μια διοίκηση που θα υποσχεθεί ότι όλα θα αλλάξουν. Χρειάζονται συγκεκριμένοι κανόνες, διαφανείς διαδικασίες, ανεξάρτητος έλεγχος και πραγματική λογοδοσία.
Γιατί το μεγαλύτερο σκάνδαλο για το ελληνικό μπάσκετ δεν θα είναι μόνο όσα ενδεχομένως αποδειχθούν στις δικαστικές αίθουσες. Θα είναι εάν, μετά από όλα αυτά, οι νέοι διαιτητές εξακολουθήσουν να πιστεύουν ότι για να φτάσουν στην κορυφή πρέπει πρώτα να μάθουν να υπακούουν. Η σφυρίχτρα πρέπει να επιστρέψει στα χέρια εκείνων που την αξίζουν. Όχι εκείνων που γνωρίζουν ποια πόρτα πρέπει να χτυπήσουν.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
