Α. Λατινοπούλου: «Μητσοτάκης: Ο πρωθυπουργός που ξεκληρίζει την ελληνική αγροτιά – Σπέρνει χρέη, θερίζει απόγνωση και οδηγεί την ύπαιθρο στον αφανισμό»

«Το 2027 ποιος θα έχει απομείνει να σπείρει;» – Η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» αναδεικνύει το αυξανόμενο κόστος παραγωγής, τις χαμηλές απολαβές των αγροτών, τις εκκρεμότητες των ενισχύσεων και το πρόβλημα της υπερχρέωσης, ζητώντας άμεσα μέτρα για τη βιωσιμότητα της ελληνικής υπαίθρου.

Με αφορμή την ολοένα εντονότερη πίεση που αντιμετωπίζει ο αγροτικός κόσμος, η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική αγροτική παραγωγή βρίσκεται σε οριακό σημείο. Όπως επισημαίνει, οι αγρότες καλούνται να αντιμετωπίσουν το αυξημένο κόστος σε πετρέλαιο, ηλεκτρική ενέργεια, λιπάσματα και άρδευση, τις χαμηλές τιμές παραγωγού, τις συνέπειες των φυσικών καταστροφών και τις οικονομικές εκκρεμότητες που επιβαρύνουν τις εκμεταλλεύσεις τους. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ίδια, είναι χιλιάδες αγροτικές οικογένειες να δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και τα έξοδα της επόμενης καλλιεργητικής περιόδου, ενώ ο παραγωγός κινδυνεύει να εργάζεται έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς να εξασφαλίζει βιώσιμο εισόδημα.

Η εικόνα αυτή, όπως τονίζει, δεν αφορά μία μόνο περιοχή, αλλά αγγίζει την ύπαιθρο από τη Θράκη και τη Μακεδονία μέχρι τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα οικονομικά στοιχεία συγκεκριμένων αγροτικών εκμεταλλεύσεων της Ροδόπης, τα οποία επικαλείται η «Φωνή Λογικής»: στο σκληρό σιτάρι, με κόστος παραγωγής 130,95 ευρώ ανά στρέμμα, τα συνολικά έσοδα μαζί με τις ενισχύσεις φτάνουν μόλις τα 88,94 ευρώ, καταγράφοντας αρνητικό αποτέλεσμα περίπου 42 ευρώ ανά στρέμμα. Αντίστοιχα, στο βαμβάκι, το κόστος ανέρχεται σε 307,50 ευρώ και τα έσοδα μαζί με τις ενισχύσεις σε 228,40 ευρώ, με τη ζημιά να διαμορφώνεται περίπου στα 79 ευρώ ανά στρέμμα. Με βάση αυτά τα παραδείγματα, ένας παραγωγός 100 στρεμμάτων θα μπορούσε να καταγράψει απώλειες περίπου 4.200 ευρώ στο σιτάρι ή 7.900 ευρώ στο βαμβάκι, χωρίς να συνυπολογίζονται πρόσθετες επιβαρύνσεις, όπως ενοίκια γης, δάνεια, αποσβέσεις και προσωπική εργασία. Πρόκειται για παραδείγματα συγκεκριμένων εκμεταλλεύσεων και όχι για πανελλαδικούς μέσους όρους, αποτυπώνουν όμως την οικονομική ασφυξία που μπορεί να δημιουργηθεί όταν το κόστος παραγωγής υπερβαίνει σταθερά τα έσοδα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η θέση της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή βαμβακοκαλλιέργεια. Η χώρα μας παράγει περίπου το 80% του βαμβακιού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο κρίσιμη τη στήριξη των παραγωγών και της συγκεκριμένης καλλιέργειας. <Cite refs={["turn613218search0","turn613218search48"]}/> Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει η Λατινοπούλου, η μεγάλη παραγωγική συμμετοχή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε οικονομική ασφάλεια για τον αγρότη. Το αυξημένο κόστος εισροών, οι πιέσεις στις διεθνείς τιμές, η περιορισμένη διαπραγματευτική δύναμη των παραγωγών και οι ζημιές από την ξηρασία, τις πλημμύρες και τα ακραία καιρικά φαινόμενα δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον. Την ίδια ώρα, οι καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις και η αβεβαιότητα γύρω από τις ενισχύσεις εντείνουν την ανασφάλεια, με την πρόεδρο της «Φωνής Λογικής» να θέτει το ερώτημα πόσα από τα ποσά που ανακοινώνονται καταλήγουν τελικά στην τσέπη του παραγωγού.

Στο πλαίσιο αυτό, ζητά πλήρη διαφάνεια στη λειτουργία του ΕΛΓΑ, με δημοσιοποίηση των εισφορών και των αποζημιώσεων ανά νομό για την τελευταία πενταετία, καθώς και σαφείς απαντήσεις για τις περικοπές ενισχύσεων, τις εκκρεμότητες του Μέτρου 23, το μέλλον της απονιτροποίησης και την πορεία του προγράμματος μείωσης του αποτυπώματος άνθρακα για το 2026. Όπως επισημαίνει, παραγωγοί είχαν ήδη προχωρήσει σε προετοιμασία και δαπάνες, αναμένοντας την ενεργοποίηση σχετικών δράσεων, και ζητά να αποσαφηνιστεί τι θα γίνει με όσους βασίστηκαν σε αυτές τις προσδοκίες. Το ερώτημα που θέτει είναι συγκεκριμένο: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι αγρότες καλούνται να πληρώσουν το κόστος μιας αλλαγής σχεδιασμού ή μιας καθυστέρησης;

Ακόμη πιο δύσκολη, σύμφωνα με την ίδια, είναι η κατάσταση για τους νέους αγρότες, οι οποίοι επένδυσαν σε μηχανήματα, εξοπλισμό και καλλιέργειες, αναλαμβάνοντας δανειακές υποχρεώσεις με την προσδοκία ότι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν βιώσιμες εκμεταλλεύσεις. Σήμερα, αρκετοί βρίσκονται αντιμέτωποι με δυσβάστακτες οικονομικές πιέσεις και τον κίνδυνο απώλειας της περιουσίας τους. Η Λατινοπούλου αντιπαραβάλλει αυτή την πραγματικότητα με τις τραπεζικές υποχρεώσεις της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίες, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία του ισολογισμού του 2025, ανέρχονται σε περίπου 593 εκατομμύρια ευρώ. <Cite refs={["turn707799search0","turn707799search1"]}/> Η πολιτική της αιχμή είναι σαφής: πώς είναι δυνατόν να συζητείται η διαχείριση τόσο μεγάλων κομματικών οφειλών, την ώρα που ένας αγρότης κινδυνεύει να χάσει την περιουσία του για χρέη μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ; Και με χαρακτηριστική ειρωνεία διερωτάται αν θα πρέπει να ζητήσουν και οι αγρότες αποπληρωμή σε 500 χρόνια.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η «Φωνή Λογικής» ζητά άμεση και ουσιαστική μείωση του κόστους του αγροτικού πετρελαίου και της ηλεκτρικής ενέργειας, έγκαιρες και δίκαιες αποζημιώσεις, βιώσιμες ρυθμίσεις αγροτικών δανείων, σταθερό χρονοδιάγραμμα καταβολής των ενισχύσεων, περιορισμό της γραφειοκρατίας και διαφάνεια στις τιμές παραγωγού. Παράλληλα, θέτει ως προτεραιότητα την ουσιαστική στήριξη της εγχώριας παραγωγής, ώστε ο αγρότης να μπορεί να προγραμματίζει την επόμενη χρονιά χωρίς να βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με νέες οικονομικές αβεβαιότητες.

Όπως τονίζει η Αφροδίτη Λατινοπούλου, ο Έλληνας αγρότης δεν ζητά ελεημοσύνη ούτε επιθυμεί να εξαρτάται από επιδόματα. Ζητά να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από την εργασία του, να καλύπτει το κόστος της παραγωγής του και να έχει προοπτική για το μέλλον. Γι’ αυτό και καλεί την κυβέρνηση να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα: ποιες καλλιέργειες μπορούν σήμερα να εξασφαλίσουν βιώσιμο εισόδημα, πώς θα παραμείνουν οι νέοι στην ελληνική ύπαιθρο και με ποιο σχέδιο θα διατηρηθούν η αγροτική παραγωγή και η διατροφική επάρκεια της χώρας;

Το διακύβευμα, σύμφωνα με την παρέμβασή της, ξεπερνά τα όρια μιας ακόμη δύσκολης αγροτικής χρονιάς. Αφορά το μέλλον της ελληνικής υπαίθρου, την επιβίωση των αγροτικών οικογενειών και τη δυνατότητα της χώρας να συνεχίσει να παράγει. Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα σπείρουν οι αγρότες το 2027, αλλά αν θα έχουν απομείνει αρκετοί για να καλλιεργήσουν την ελληνική γη.

Η ελληνική ύπαιθρος δεν μπορεί να αφεθεί να ερημώσει. Η αγροτική παραγωγή χρειάζεται σχέδιο, συνέπεια και ουσιαστική στήριξη – όχι μόνο ανακοινώσεις και υποσχέσεις.

Από το Blogger.