Τι απέγιναν οι διαιτητές με πιστοποίηση FIBA;
Ερωτήματα για την τύχη των διαιτητών με διεθνή πιστοποίηση, τις προαγωγές και τα κριτήρια που καθορίζουν τους ορισμούς ενόψει της νέας σεζόν.
Τα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στον χώρο της διαιτησίας, με επίκεντρο τους ορισμούς και τις αξιολογήσεις, δημιουργούν εύλογους προβληματισμούς και φέρνουν στο προσκήνιο μια σειρά από ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.
Πού πήγαν οι πιστοποιημένοι της FIBA;
Ένα από τα βασικά ερωτήματα αφορά την τύχη των διαιτητών που είχαν περάσει με επιτυχία το FIBA Clinic, το οποίο είχε διοργανώσει η προηγούμενη διοίκηση της ΟΔΚΕ.
Πρόκειται για διαιτητές που αξιολογήθηκαν με βάση διεθνή πρότυπα, μέσω διαδικασιών evaluation και participation, έλαβαν πιστοποίηση C-Level από τη FIBA και είχαν την ευκαιρία να διευθύνουν αγώνες σε σημαντικές διοργανώσεις, όπως Grand Series Finals και Masters.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Πώς γίνεται διαιτητές με συγκεκριμένη διεθνή αξιολόγηση και αποδεδειγμένη εμπειρία σε υψηλού επιπέδου διοργανώσεις να μην έχουν αντίστοιχη παρουσία στους ορισμούς και στις σημαντικές αναμετρήσεις;
Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται σήμερα οι διαιτητές και σε ποιο βαθμό λαμβάνεται υπόψη η προηγούμενη διεθνής πιστοποίηση και εμπειρία τους;
Τα «ταχύρρυθμα» σεμινάρια και τα ερωτήματα
Την ίδια στιγμή, ιδιαίτερη συζήτηση προκαλεί η εικόνα διαιτητών που, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τις επικρίσεις που διατυπώνονται, προωθούνται σε απαιτητικές αναμετρήσεις έχοντας περιορισμένη εμπειρία και μικρό αριθμό σεμιναρίων στο ενεργητικό τους.
Εάν πράγματι ισχύει ότι διαιτητές με ελάχιστη προϋπηρεσία και συμμετοχή σε «express» διαδικασίες εκπαίδευσης βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, τότε προκύπτει ένα κρίσιμο ζήτημα: ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια που καθορίζουν την εξέλιξη και τους ορισμούς;
Η διαιτησία δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς ξεκάθαρο πλαίσιο. Η τεχνική κατάρτιση, η εμπειρία, η αξιολόγηση και η απόδοση στο γήπεδο θα πρέπει να αποτελούν τα βασικά εργαλεία για την επιλογή των διαιτητών.
Τα προβλήματα στους αγώνες
Την ίδια ώρα, τα προβλήματα που εμφανίζονται στους αγωνιστικούς χώρους ενισχύουν τον προβληματισμό. Η αστάθεια στον πειθαρχικό έλεγχο, τα λάθη στην εφαρμογή βασικών κανονισμών και περιστατικά που προκαλούν εντάσεις στις εξέδρες δημιουργούν μια εικόνα που δεν βοηθά την προσπάθεια αναβάθμισης της διαιτησίας.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους διαιτητές, τους αθλητές και τους προπονητές. Όταν αυτή η σχέση διαταράσσεται, το πλήγμα δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους διαιτητές, αλλά συνολικά το άθλημα.
Η νέα αγωνιστική περίοδος βρίσκεται προ των πυλών και τα ερωτήματα είναι πλέον συγκεκριμένα: Ποια είναι τα κριτήρια των αξιολογήσεων; Ποιος είναι ο ρόλος της διεθνούς πιστοποίησης; Πώς εξελίσσονται οι διαιτητές; Και, τελικά, με ποια αντικειμενικά δεδομένα προκύπτουν οι ορισμοί;
Η διαιτησία χρειάζεται κανόνες, διαφάνεια και αξιοκρατία. Όσοι έχουν την ευθύνη για τη λειτουργία της οφείλουν να δώσουν καθαρές απαντήσεις, ώστε οι επιλογές να μην αφήνουν σκιές και η αξιολόγηση να βασίζεται σε μετρήσιμα και κοινά αποδεκτά κριτήρια.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, η αξιοπιστία της διαιτησίας δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις μέσα στο γήπεδο. Κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο επιλέγονται, αξιολογούνται και εξελίσσονται εκείνοι που καλούνται να τις πάρουν.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
