ΕΣΚΑΝΑ: Η «επιστολή των 30» και η πραγματική αριθμητική πίσω από την κόντρα με την ΕΟΚ

Οι υπογραφές δεν αποτελούν πλειοψηφία, οι απουσίες Ολυμπιακού, Πανιωνίου και Μίλωνα έχουν ιδιαίτερο βάρος και η δημόσια παρέμβαση ανοίγει νέα ερωτήματα για το παρασκήνιο της σύγκρουσης.

 Μία δημόσια παρέμβαση που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως μήνυμα ευρείας στήριξης προς την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης εξελίσσεται σε ένα ακόμη επεισόδιο στην ανοιχτή πλέον αντιπαράθεση με την ΕΣΚΑΝΑ.

Περίπου 30 σωματεία της Ένωσης υπέγραψαν επιστολή με την οποία τάσσονται επί της ουσίας απέναντι στη διοίκηση της ΕΣΚΑΝΑ και υπέρ των θέσεων της ΕΟΚ. Η κίνηση παρουσιάστηκε ως ισχυρή παρέμβαση της βάσης του μπάσκετ της Νότιας Αττικής.

Μία προσεκτικότερη, όμως, ανάγνωση των αριθμών και κυρίως των απουσιών δημιουργεί μία διαφορετική εικόνα.

Το πρώτο ερώτημα είναι απλό: οι 30 υπογραφές αποτελούν πράγματι πλειοψηφία;

Εφόσον ο συνολικός αριθμός των ενεργών σωματείων της Ένωσης κινείται περίπου στα 70, οι υπογραφές αντιστοιχούν σε σαφή μειοψηφία. Επομένως, όσο σημαντική και αν είναι η συγκεκριμένη παρέμβαση, δεν μπορεί από μόνη της να παρουσιάζεται ως καθολική έκφραση της βούλησης των σωματείων της ΕΣΚΑΝΑ.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρώτο επικοινωνιακό πρόβλημα.

Οι απουσίες που έχουν τη δική τους σημασία

Ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, ωστόσο, έχει το ποιοι δεν υπέγραψαν.

Ολυμπιακός, Πανιώνιος και Μίλωνας δεν βρίσκονται μεταξύ των σωματείων που προσυπέγραψαν την επιστολή.

Πρόκειται για τρεις συλλόγους με ιδιαίτερο ιστορικό και αγωνιστικό βάρος στο μπάσκετ της Νότιας Αττικής, με ισχυρή παρουσία, μεγάλες ακαδημίες και διαχρονική συμβολή στην ανάπτυξη του αθλήματος.

Η απουσία τους δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι τρεις σύλλογοι υιοθετούν την αντίθετη θέση ή ότι τάσσονται υπέρ της διοίκησης της ΕΣΚΑΝΑ. Σημαίνει, όμως, ότι δεν επέλεξαν να προσδώσουν με την υπογραφή τους χαρακτήρα καθολικής συσπείρωσης στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Και αυτό είναι πολιτικά και θεσμικά αξιοσημείωτο.

Η αριθμητική δεν είναι λεπτομέρεια

Στις διοικητικές αντιπαραθέσεις του αθλητισμού οι αριθμοί έχουν σημασία.

Όταν μία πλευρά παρουσιάζει μία συλλογή υπογραφών ως απόδειξη ευρείας αποδοχής, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξεταστεί είναι πόσοι έχουν υπογράψει και πόσοι όχι.

Εάν οι 30 υπογραφές αντιστοιχούν σε λιγότερα από τα μισά ενεργά σωματεία της Ένωσης, τότε η εικόνα της «καθολικής στήριξης» δεν επιβεβαιώνεται από την αριθμητική.

Αντίθετα, δημιουργείται ένα διαφορετικό συμπέρασμα: υπάρχει μία σημαντική ομάδα σωματείων που επέλεξε να τοποθετηθεί, αλλά υπάρχει και μία μεγαλύτερη ομάδα που δεν το έκανε.

Και αυτή η δεύτερη ομάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να μην υπάρχει.

Το δεύτερο ερώτημα: Πώς συγκεντρώθηκαν οι υπογραφές;

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσα φέρεται να έχουν ειπωθεί από παράγοντες σωματείων σχετικά με το περιεχόμενο της επιστολής.

Υπάρχουν αναφορές ότι ορισμένα σωματεία υποστήριξαν πως δεν γνώριζαν πλήρως το περιεχόμενο του κειμένου που υπέγραψαν και ότι η υπογραφή τους ζητήθηκε κατόπιν προτροπής από την Ομοσπονδία.

Εάν αυτές οι αναφορές ευσταθούν, τότε το ζήτημα γίνεται εξαιρετικά σοβαρό.

Δεν είναι το ίδιο να υπογράφει ένα σωματείο ένα κείμενο αφού προηγουμένως έχει ενημερωθεί πλήρως για το περιεχόμενό του και να υπογράφει απλώς επειδή του ζητήθηκε να στηρίξει μία συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Γι' αυτό και το θέμα χρειάζεται καθαρές απαντήσεις.

Ποιος συνέταξε την επιστολή;
Ποιος ανέλαβε τη συλλογή των υπογραφών;
Είχαν ενημερωθεί όλοι οι εκπρόσωποι των σωματείων για το πλήρες περιεχόμενο;
Υπήρξε προηγούμενη συζήτηση στις διοικήσεις τους;

Είναι ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν με επικοινωνιακές ανακοινώσεις.

Η επιστολή Καραγκιουλέ

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η επιστολή του προέδρου του Συνδέσμου Κριτών Νότιας Αττικής, Βασίλη Καραγκιουλέ.

Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση φέρει την προσωπική υπογραφή του προέδρου του Συνδέσμου και όχι μία συλλογική απόφαση που να αποτυπώνει τη θέση του συνόλου των μελών του, δημιουργεί επίσης εύλογα ερωτήματα για το εύρος της θεσμικής εκπροσώπησης.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η διάκριση ανάμεσα στην προσωπική άποψη ενός θεσμικού παράγοντα και στην επίσημη θέση ενός οργάνου είναι απολύτως απαραίτητη.

Η ουσία της σύγκρουσης βρίσκεται αλλού

Πίσω από τις επιστολές, τις υπογραφές και τις δημόσιες τοποθετήσεις υπάρχει ένα μεγαλύτερο ζήτημα.

Ποιος αποφασίζει για το τοπικό μπάσκετ;

Ποιος έχει τον πρώτο λόγο στις Ενώσεις;

Ποια είναι τα όρια της παρέμβασης της ΕΟΚ και ποια η αυτονομία των περιφερειακών ενώσεων;

Και κυρίως: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κεντρική Ομοσπονδία όταν βρίσκεται σε αντιπαράθεση με μία τοπική Ένωση;

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Γιατί εάν κάθε διαφωνία μιας Ένωσης με την Ομοσπονδία μετατρέπεται σε διαδικασία συγκέντρωσης υπογραφών υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, τότε το ελληνικό μπάσκετ οδηγείται σε μία επικίνδυνη λογική εσωτερικού διχασμού.

Η σιωπηλή πλειοψηφία

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης ίσως τελικά να μην είναι οι 30 υπογραφές.

Είναι όσοι δεν υπέγραψαν.

Οι σύλλογοι που κράτησαν αποστάσεις. Οι μεγαλύτερες δυνάμεις που δεν θέλησαν να μπουν σε μία δημόσια αντιπαράθεση. Οι παράγοντες που προτίμησαν να περιμένουν.

Η σιωπή δεν αποτελεί κατ' ανάγκη συμφωνία με την ΕΣΚΑΝΑ. Αλλά ούτε και αντίθεση.

Αποτελεί, όμως, ξεκάθαρη ένδειξη ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν κατάφερε να δημιουργήσει την εικόνα της καθολικής συσπείρωσης που επιχειρήθηκε να προβληθεί.

Και αυτό είναι ένα σημαντικό πολιτικό δεδομένο.

Η ΕΟΚ καλείται να απαντήσει

Εάν η Ομοσπονδία θεωρεί ότι η επιστολή αποτελεί αυθεντική έκφραση της πλειοψηφίας των σωματείων της ΕΣΚΑΝΑ, τότε τα πράγματα είναι απλά.

Ας δοθούν στη δημοσιότητα τα πραγματικά στοιχεία.

Πόσα είναι τα ενεργά σωματεία;
Πόσα υπέγραψαν;
Πόσα αρνήθηκαν;
Ποιοι είναι οι εκπρόσωποι που έλαβαν γνώση του κειμένου;
Υπήρξε απόφαση των διοικήσεων των σωματείων;

Η διαφάνεια είναι ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσει κάθε συζήτηση.

Γιατί σε μία θεσμική αντιπαράθεση δεν αρκεί να έχεις υπογραφές. Πρέπει να έχεις και πραγματική πλειοψηφία.

Και στην περίπτωση της ΕΣΚΑΝΑ, η αριθμητική, οι απουσίες του Ολυμπιακού, του Πανιωνίου και του Μίλωνα και τα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί για τη διαδικασία συγκέντρωσης των υπογραφών δείχνουν ότι η υπόθεση κάθε άλλο παρά έχει κλείσει.

Αντίθετα, μόλις τώρα αρχίζει να αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον.