«Δεν έχεις 10 ευρώ; Πάρε λεωφορείο»: Όταν η εξουσία μιλάει από τον γυάλινο πύργο της
Η δήλωση του Σπύρου Κουλκουδίνα προκάλεσε αντιδράσεις και η Αφροδίτη Λατινοπούλου απάντησε με τον τρόπο που ξέρει: χωρίς πολιτική ευγένεια, χωρίς στρογγυλέματα και με μια ατάκα που έπεσε πάνω στην πραγματικότητα σαν σφυρί.
Υπάρχουν δηλώσεις πολιτικών που απλώς περνούν.
Και υπάρχουν δηλώσεις που σε κάνουν να κοιτάς την οθόνη και να αναρωτιέσαι αν πραγματικά ειπώθηκαν.
Το «αν δεν έχετε 10 ευρώ, πάρτε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς» του βουλευτή της ΝΔ Σπύρου Κουλκουδίνα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος σου λέει ότι δεν έχει 10 ευρώ για να βάλει βενζίνη, δεν του κάνεις μάθημα μετακίνησης.
Δεν του λες «πάρε λεωφορείο» σαν να ανακάλυψες το αυτονόητο.
Και σίγουρα δεν του μιλάς σαν να ανακάλυψες τη λύση στη φτώχεια.
Τουλάχιστον, αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία.
Η Λατινοπούλου τον πήρε από τα μούτρα
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου δεν χρειάστηκε να ψάξει ιδιαίτερα για λέξεις.
«Αν δεν έχετε 10 ευρώ, πάρτε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς!»
Και αμέσως μετά η επίθεση:
«Αυτό δήλωσε ως νέα Μαρία Αντουανέτα ο βουλευτής Πιερίας της ΝΔ κ. Κουλκουδίνας!»
Σκληρό;
Ναι.
Πολιτικά αιχμηρό;
Απολύτως.
Αλλά το σημαντικό είναι ότι η Λατινοπούλου δεν έμεινε μόνο στην ειρωνεία.
Έβαλε στο τραπέζι την πραγματικότητα των μετακινήσεων: ελλείψεις στο δίκτυο, προβλήματα κάλυψης, καθυστερήσεις και καθημερινή ταλαιπωρία πολιτών.
Και μετά πέταξε το καλύτερο:
«Για να γνωρίζεις τα προβλήματα των πολιτών, πρέπει πρώτα να έχεις μπει σε τρένο, λεωφορείο, Μετρό ή τρόλεϊ!»
Εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί.
Κύριε Κουλκουδίνα, η Ελλάδα δεν είναι PowerPoint
Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της δήλωσης δεν είναι ότι κάποιος πρότεινε τα ΜΜΜ.
Φυσικά και τα ΜΜΜ είναι μέσο μετακίνησης.
Το πρόβλημα είναι η αλαζονεία της απλοποίησης.
Ο πολίτης λέει:
«Δεν μπορώ να αντέξω το κόστος».
Και η απάντηση είναι:
«Πάρε λεωφορείο».
Τόσο απλά.
Σαν να μιλάμε για εφαρμογή στο κινητό.
Σαν να είναι η ζωή ένα excelάκι στο οποίο αλλάζεις κελί και λύθηκε το πρόβλημα.
Μόνο που η πραγματική Ελλάδα δεν είναι PowerPoint.
Είναι άνθρωποι που ξυπνούν χαράματα.
Που κάνουν δύο και τρεις δουλειές.
Που αφήνουν παιδιά σε σχολεία.
Που πρέπει να βρίσκονται στην ώρα τους στη δουλειά.
Που επιστρέφουν εξαντλημένοι.
Που μετρούν τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.
Και που δεν χρειάζονται πολιτικούς να τους εξηγούν ότι υπάρχει λεωφορείο.
Χρειάζονται πολιτικούς που να καταλαβαίνουν γιατί δυσκολεύονται να το πληρώσουν.
Η πολιτική της «συμβουλής» προς τον φτωχότερο
Αυτό είναι το πιο ενοχλητικό.
Όταν η πολιτική αδυνατεί να λύσει ένα πρόβλημα, αρχίζει να δίνει συμβουλές στον πολίτη για το πώς να ζήσει με αυτό.
Δεν έχεις λεφτά για βενζίνη;
Πάρε λεωφορείο.
Δεν σου φτάνει ο μισθός;
Κόψε έξοδα.
Το ενοίκιο σε γονατίζει;
Βρες μικρότερο σπίτι.
Η ακρίβεια σε πνίγει;
Κάνε οικονομία.
Και κάπως έτσι ο πολίτης καταλήγει να απολογείται επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα ακριβότερη.
Ο πολίτης δεν ζητάει life coach. Ζητάει πολιτική.
Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά.
Η Λατινοπούλου είπε αυτό που πολλοί σκέφτονται
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με την Αφροδίτη Λατινοπούλου σε δεκάδες πολιτικά ζητήματα.
Αυτό είναι θεμιτό και απολύτως φυσιολογικό.
Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η παρέμβασή της άγγιξε ένα κοινωνικό νεύρο: την οργή απέναντι στην αίσθηση ότι κάποιοι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται πλέον πώς ζει ο μέσος άνθρωπος.
Και ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη επίθεση βρήκε τόσο εύκολα ακροατήριο.
Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομματικός.
Δεν χρειάζεται να είσαι δεξιός ή αριστερός.
Δεν χρειάζεται καν να συμφωνείς πολιτικά με τη Λατινοπούλου.
Αρκεί να έχεις κάνει τον λογαριασμό στο τέλος του μήνα.
Να έχεις πληρώσει βενζίνη.
Να έχεις πληρώσει ρεύμα.
Να έχεις πληρώσει ενοίκιο.
Να έχεις πάει σούπερ μάρκετ.
Τότε καταλαβαίνεις πολύ καλά γιατί μια τέτοια ατάκα μπορεί να εξοργίσει.
Και τελικά, κ. Κουλκουδίνα, η ζημιά έγινε
Υπάρχει βέβαια και μια τελευταία ειρωνεία.
Με μία φράση για τα 10 ευρώ, ο κ. Κουλκουδίνας κατάφερε κάτι που πιθανότατα δεν είχε προγραμματίσει:
Τον έμαθε περισσότερος κόσμος.
Η Λατινοπούλου τον ανέδειξε.
Η κοινωνική αντίδραση τον έκανε γνωστό.
Και τα social media ανέλαβαν τα υπόλοιπα.
Μόνο που στην πολιτική υπάρχει ένας κανόνας που καλό είναι να θυμόμαστε:
Όταν μιλάς για ανθρώπους που δεν έχουν 10 ευρώ για βενζίνη, καλό είναι να έχεις σκεφτεί πρώτα αν η κοινωνία θα ακούσει τη συμβουλή σου ή αν θα ακούσει μόνο την αλαζονεία που κρύβεται πίσω από αυτήν.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Κουλκουδίνας πρότεινε τα λεωφορεία.
Το πρόβλημα είναι ότι έδωσε την εντύπωση πως δεν κατάλαβε ποτέ γιατί ο άλλος διαμαρτύρεται.
Και σε μια κοινωνία που μετράει τα ευρώ ένα-ένα, αυτό δεν είναι απλώς άστοχο.
Είναι πολιτικά εκκωφαντικό.
Του Γιάννη Παρασύρη
