Δουλεύουν παραπάνω, αλλά τα ένσημα σταματούν στα 25! Ποιος κερδίζει από τα «χαμένα» ένσημα των εργαζομένων;

Το όριο των 25 ημερών ασφάλισης τον μήνα αφήνει εκτός δεδουλευμένες ημέρες εργασίας – Η αλλαγή που έγινε επί κυβέρνησης Τσίπρα και το ερώτημα που παραμένει: γιατί ο εργαζόμενος να πληρώνεται και να ασφαλίζεται για λιγότερες ημέρες από όσες πραγματικά εργάζεται;

Υπάρχει ένα παράδοξο που εδώ και χρόνια παραμένει σχεδόν εκτός δημόσιας συζήτησης: ο εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει περισσότερες ημέρες, αλλά τα ένσημά του σταματούν στα 25 τον μήνα.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: γιατί;

Αν ένας εργαζόμενος προσφέρει την εργασία του για περισσότερες ημέρες μέσα στον μήνα, γιατί το ασφαλιστικό σύστημα δεν αναγνωρίζει αντίστοιχα κάθε ημέρα που πραγματικά εργάστηκε; Γιατί υπάρχει ένα ταβάνι στις ημέρες ασφάλισης, όταν η πραγματική εργασία μπορεί να ξεπερνά αυτό το όριο;

Η συγκεκριμένη πραγματικότητα έχει ιδιαίτερη σημασία για χιλιάδες εργαζόμενους, ειδικά σε κλάδους με έντονη εποχικότητα και αυξημένες απαιτήσεις, όπου τα ωράρια και οι ημέρες εργασίας συχνά δεν χωρούν εύκολα σε ένα «25» που μπαίνει ως ανώτατο όριο.

Και εδώ υπάρχει και ένα πολιτικό προηγούμενο που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα θεσπίστηκε το ανώτατο όριο των 25 ημερών ασφάλισης τον μήνα, αντικαθιστώντας το προηγούμενο πλαίσιο των 28 ημερών. Η αλλαγή παρουσιάστηκε τότε ως μέρος της αναμόρφωσης του ασφαλιστικού συστήματος.

Όμως για τον εργαζόμενο η ουσία είναι απλή: όταν εργάζεται περισσότερες ημέρες από όσες τελικά αναγνωρίζονται ασφαλιστικά, δημιουργείται ένα κενό ανάμεσα στην πραγματική εργασία και στην ασφαλιστική καταγραφή της.

Και αυτό το κενό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα ένσημο.

Τα ένσημα συνδέονται με ασφαλιστικά δικαιώματα, προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, παροχές και γενικότερα με την ασφαλιστική διαδρομή κάθε εργαζομένου. Επομένως, κάθε ημέρα εργασίας που δεν αποτυπώνεται αντίστοιχα στην ασφάλιση δεν είναι αδιάφορη υπόθεση.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πολιτικό αλλά και βαθιά κοινωνικό:

Γιατί ο εργαζόμενος να μπορεί να δουλεύει περισσότερες ημέρες, αλλά να μην μπορεί να «χτίζει» αντίστοιχα ένσημα;

Δεν είναι λογικό να ζητάμε από τον εργαζόμενο να είναι διαθέσιμος όταν η επιχείρηση τον χρειάζεται, να καλύπτει τις ανάγκες της αγοράς, να δουλεύει σε απαιτητικές συνθήκες και την ίδια στιγμή να του λέμε ότι η ασφαλιστική του αναγνώριση έχει ένα αυστηρό ταβάνι.

Και ακόμη περισσότερο: αν η εργασία είναι πραγματική, οι εισφορές καταβάλλονται και η απασχόληση δηλώνεται, γιατί να υπάρχει πλαφόν στην ασφαλιστική αναγνώριση των ημερών εργασίας;

Το θέμα δεν είναι κομματικό. Είναι θέμα δικαιοσύνης απέναντι στον εργαζόμενο.

Γιατί τα ένσημα δεν είναι χάρη. Είναι η ασφαλιστική αποτύπωση της εργασίας.

Και όταν ένας άνθρωπος δουλεύει περισσότερο, το ελάχιστο που περιμένει είναι να αναγνωρίζεται και ασφαλιστικά η δουλειά που πραγματικά προσφέρει.

Η εργασία δεν μπορεί να μετράει 30 μέρες στην επιχείρηση και 25 στο ασφαλιστικό σύστημα.

Του Γιάννη Παρασύρη