Όταν οι οθόνες γεμίζουν με «θέαμα», οι πολίτες μετρούν χρέη και άδειες τσέπες

Η τηλεοπτική υπερβολή δεν πληρώνει λογαριασμούς — ούτε οι πολύωρες αναλύσεις μπορούν να κρύψουν την οικονομική ασφυξία των νοικοκυριών.

Είναι πολλά αυτά που μπορούν να κρυφτούν πίσω από μια τηλεοπτική οθόνη. Η καθημερινότητα του πολίτη, όμως, όχι.

Όσο και αν τα φιλοκυβερνητικά —και όχι μόνο— μέσα ενημέρωσης επιμένουν να αφιερώνουν ατέλειωτες ώρες τηλεοπτικού χρόνου σε σχολιασμούς, αναλύσεις και αναλύσεις επί των αναλύσεων για τον θάνατο και τον τρόπο με τον οποίο έφυγε από τη ζωή ο μακαρίτης Μαζωνάκης, υπάρχει ένα μικρό «πρόβλημα» που δεν μπορούν να εξαφανίσουν από την οθόνη.

Ο πολίτης εξακολουθεί να ζει την πραγματική του ζωή.

Και στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει τηλεοπτικό διάλειμμα.

Υπάρχουν λογαριασμοί. Υπάρχουν φόροι. Υπάρχουν δάνεια. Υπάρχουν ενοίκια. Υπάρχουν τρόφιμα που ακριβαίνουν. Υπάρχουν συντάξεις και εισοδήματα που τελειώνουν πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.

Και υπάρχει, πάνω απ’ όλα, η αγωνία του ανθρώπου που αναρωτιέται «πώς θα τα βγάλω πέρα;»

Αυτό το ερώτημα, όμως, φαίνεται πως δεν χωράει εύκολα στα δελτία των ειδήσεων.

Είναι πολύ πιο εύκολο να γεμίσει ο τηλεοπτικός χρόνος με πρόσωπα, δηλώσεις, σχόλια, συγκινήσεις και ατελείωτες αναλύσεις γύρω από ένα θέμα που προσφέρεται για τηλεθέαση, παρά να ανοίξει σοβαρά η συζήτηση για το τι συμβαίνει στο πορτοφόλι του φορολογούμενου.

Μόνο που το πορτοφόλι δεν κάνει τηλεθέαση.

Αδειάζει.

Και αδειάζει κάθε μήνα όλο και περισσότερο.

Ο πολίτης που δεν έχει ακίνητο για να πουλήσει, δεν έχει κάποιο περιουσιακό στοιχείο για να ρευστοποιήσει και δεν διαθέτει οικονομικό «μαξιλάρι», βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιέξοδο: να δανειστεί για να καλύψει τις σημερινές ανάγκες και να αφήσει για αύριο το πρόβλημα που θα πρέπει και πάλι να αντιμετωπίσει.

«Και αύριο βλέπουμε».

«Έχει ο Θεός».

Μόνο που το «αύριο» έχει γίνει πλέον ένας λογαριασμός που μεταφέρεται από μήνα σε μήνα.

Και η αισιόδοξη προσδοκία ότι «κάποια στιγμή θα καλυτερέψουν τα πράγματα» χάνει καθημερινά έδαφος.

Κάθε πέρυσι και καλύτερα. Κάθε αύριο και δυσκολότερα.

Ιδιαίτερα για τους χαμηλοσυνταξιούχους και τα νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα, οι ονομαστικές αυξήσεις δεν αρκούν όταν το πραγματικό κόστος της ζωής κινείται με ταχύτητα που τα εισοδήματα αδυνατούν να παρακολουθήσουν.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Δεν μπορεί η κοινωνία να αντιμετωπίζεται σαν να είναι απλώς ένα κοινό τηλεθεατών που περιμένει το επόμενο θέμα του δελτίου.

Οι πολίτες δεν τρώνε τηλεοπτικό χρόνο. Δεν πληρώνουν το ρεύμα με σχολιασμό. Δεν αγοράζουν τρόφιμα με επικοινωνιακές εξαγγελίες. Και δεν εξοφλούν χρέη με χειροκροτήματα.

Γι’ αυτό και τα μέσα ενημέρωσης έχουν μια ευθύνη που υπερβαίνει την αναζήτηση της τηλεθέασης.

Να στρέψουν, επιτέλους, την κάμερα και εκεί όπου βρίσκεται η πραγματική αγωνία της κοινωνίας.

Στον συνταξιούχο που μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.

Στον εργαζόμενο που βλέπει τον μισθό του να εξαφανίζεται πριν από την επόμενη πληρωμή.

Στην οικογένεια που αναγκάζεται να περιορίσει ακόμη και βασικές ανάγκες.

Στον φορολογούμενο που δεν ζητά προνόμια, αλλά τη δυνατότητα να ζήσει με αξιοπρέπεια χωρίς να καταφεύγει κάθε τόσο σε νέο δανεισμό.

Αν οι κυβερνώντες δεν έχουν βρει ακόμη αποτελεσματικούς τρόπους να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση, ας ακούσουν την κοινωνία.

Και αν τα μέσα ενημέρωσης θέλουν πράγματι να υπηρετούν την ενημέρωση, ας δώσουν περισσότερο χώρο σε εκείνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά το πρόβλημα και λιγότερο χρόνο στην τηλεοπτική υπερβολή.

Γιατί η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους περισπασμούς.

Έχει ανάγκη από απαντήσεις.

Και κυρίως έχει ανάγκη να γνωρίζει ποιοι έχουν προτάσεις, ποιοι τις στηρίζουν και ποιοι τις απορρίπτουν.

Να τα ακούσει.

Να τα διαβάσει.

Να τα καταλάβει.

Και ύστερα, ως πολίτης, να κρίνει και να επιλέξει.