Από τις χειραλοιφές στο Μαξίμου; Το μεγάλο άλμα του Βελόπουλου

Από τις τηλεπωλήσεις και τις περιβόητες «επιστολές του Ιησού» στην πρωθυπουργική φιλοδοξία: όταν τα τηλεοπτικά τσιτάτα καλούνται να υποκαταστήσουν το πολιτικό σχέδιο.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος θέλει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Δεν αρκείται πια στον ρόλο του αρχηγού ενός κόμματος διαμαρτυρίας. Κοιτάζει προς την εξουσία, μιλά με όρους πρωθυπουργικής προοπτικής και εμφανίζεται ως έτοιμος να αναλάβει τις τύχες της χώρας.

Μόνο που το Μαξίμου δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο. Και η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν γίνεται με τηλεπωλήσεις, εύκολες ατάκες και συνθήματα για κάθε περίσταση.

Ο Βελόπουλος έγινε ευρύτερα γνωστός και μέσα από την τηλεοπτική προώθηση προϊόντων, ενώ η υπόθεση με τις λεγόμενες «επιστολές του Ιησού» βρέθηκε στο επίκεντρο δημοσιευμάτων και δημόσιας αντιπαράθεσης. Ο ίδιος έχει αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η υπόθεση. (in.gr, iefimerida)

Αυτή είναι η δημόσια διαδρομή που τον ακολουθεί. Και όσο μεγαλώνει η πολιτική του φιλοδοξία, τόσο μεγαλώνει και η απαίτηση να απαντήσει σε κάτι πολύ απλό:

Πέρα από την εικόνα, ποιο ακριβώς είναι το σχέδιο;

Η πολιτική δεν είναι τηλεμάρκετινγκ

Στην τηλεόραση μπορείς να τραβήξεις την προσοχή με μια εντυπωσιακή υπόσχεση. Στην πολιτική, όμως, η υπόσχεση πρέπει να συνοδεύεται από εξήγηση, κόστος, χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένο τρόπο εφαρμογής.

Δεν αρκεί να καταγγέλλεις τους πάντες. Δεν αρκεί να εμφανίζεσαι ως ο μοναδικός που έχει όλες τις απαντήσεις. Και δεν αρκεί να βαφτίζεις κάθε σύνθετο πρόβλημα «προδοσία», «σκάνδαλο» ή «ξεπούλημα».

Όταν διεκδικείς την πρωθυπουργία, οφείλεις να εξηγείς τι θα κάνεις με την οικονομία, την ακρίβεια, την υγεία, την παιδεία, την εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Όχι με γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά με σαφείς επιλογές και με το τίμημά τους.

Η χώρα δεν χρειάζεται μόνο κάποιον που καταγγέλλει. Χρειάζεται να γνωρίζει τι ακριβώς προτείνει.

Μεγάλα λόγια, δύσκολες απαντήσεις

Ο πολιτικός λόγος του Βελόπουλου συχνά επενδύει στην ένταση και στην καταγγελία. Το ερώτημα, όμως, είναι αν πίσω από αυτή τη ρητορική υπάρχει ένα συνεκτικό και πλήρως εξηγημένο κυβερνητικό σχέδιο.

Ποιες είναι οι συγκεκριμένες οικονομικές του προτάσεις; Πώς θα χρηματοδοτηθούν; Ποιες δεσμεύσεις θα αναλάβει απέναντι στους πολίτες; Πώς θα χειριστεί τις διεθνείς συμμαχίες και τις δύσκολες διπλωματικές ισορροπίες; Και τι θα κάνει όταν οι εύκολες απαντήσεις συγκρουστούν με την πραγματικότητα;

Αυτά δεν είναι εχθρικά ερωτήματα. Είναι τα στοιχειώδη ερωτήματα που πρέπει να απαντά κάθε πολιτικός που ζητά να κυβερνήσει.

Από την τηλεοπτική εικόνα στην κυβερνητική ευθύνη

Η δημόσια παρουσία ενός πολιτικού μπορεί να είναι θορυβώδης, αναγνωρίσιμη και επικοινωνιακά αποτελεσματική. Αυτά, όμως, δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη κυβερνητικής ετοιμότητας.

Η πρωθυπουργία απαιτεί κάτι περισσότερο από τηλεοπτική αυτοπεποίθηση: προετοιμασία, τεκμηρίωση, σαφείς θέσεις και λογοδοσία για τις συνέπειες των επιλογών.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό τεστ για τον Βελόπουλο.

Όχι πόσο δυνατά θα καταγγείλει τους αντιπάλους του. Όχι πόσο αιχμηρή θα είναι η επόμενη ατάκα του. Αλλά αν μπορεί να περάσει από την πολιτική καταγγελία σε ένα εφαρμόσιμο σχέδιο διακυβέρνησης — και να εξηγήσει με σαφήνεια τι θα αλλάξει, πώς θα το αλλάξει και ποιο θα είναι το κόστος.

Γιατί άλλο να πουλάς μια εικόνα στην τηλεόραση και άλλο να αναλαμβάνεις την ευθύνη μιας ολόκληρης χώρας.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Κυριάκος Βελόπουλος θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Είναι αν έχει παρουσιάσει στους πολίτες ένα συγκεκριμένο, συνεκτικό και ελέγξιμο σχέδιο για να κυβερνήσει.

Του Γιάννη Παρασύρη