Το «πάγωμα» των προστίμων και η δήθεν δικαίωση του Προμηθέα

Προσωρινή δικαστική προστασία μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης – Τι σημαίνει πραγματικά η αναστολή και γιατί η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.

 Στην εποχή της ταχύτητας και των εντυπώσεων, μια προσωρινή δικαστική απόφαση μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να μετατραπεί από διαδικαστική εξέλιξη σε... πανηγυρική δικαίωση.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται και η υπόθεση με τα πρόστιμα της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού που αφορούν τον Προμηθέα.

Η ουσία, όμως, είναι πολύ πιο απλή.

Το πάγωμα ενός προστίμου δεν σημαίνει ότι το πρόστιμο ακυρώθηκε. Δεν σημαίνει ότι ο Προμηθέας δικαιώθηκε επί της ουσίας. Και ασφαλώς δεν σημαίνει ότι η δικαστική διαδικασία ολοκληρώθηκε.

Σημαίνει ότι, μέχρι να εξεταστεί η υπόθεση στην κανονική της διαδικασία, αποφασίστηκε προσωρινά να ανασταλεί η εκτέλεση της συγκεκριμένης συνέπειας.

Μέχρι εκεί.

Η προσωρινή ανάσα δεν είναι τελική απόφαση

Όταν μια πλευρά προσφεύγει στη Δικαιοσύνη ζητώντας αναστολή, το βασικό αίτημα είναι να μην υποστεί άμεσα τις συνέπειες μιας απόφασης μέχρι να κριθεί η υπόθεση.

Το δικαστήριο μπορεί να δώσει προσωρινή προστασία, εφόσον κρίνει ότι συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις.

Αυτό όμως δεν αποτελεί τελική κρίση για την ουσία της υπόθεσης.

Δεν εξαφανίζει τα πραγματικά περιστατικά που εξετάστηκαν.

Δεν ακυρώνει αυτομάτως την απόφαση της ΕΕΑ.

Δεν αποτελεί δικαστική αθώωση.

Η ουσία θα κριθεί στο επόμενο στάδιο της διαδικασίας.

Και αυτό είναι κάτι που, δημοσιογραφικά, δεν μπορεί να μπερδεύεται.

Από το «πάγωμα» στη «δικαίωση»

Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η εξέλιξη.

Από τη μία υπάρχει μια προσωρινή δικαστική προστασία.

Από την άλλη, εμφανίζονται τίτλοι περί «πρώτης μάχης που κερδήθηκε» ή ακόμη και περί «δικαίωσης» του Προμηθέα.

Εδώ χρειάζεται ψυχραιμία.

Ναι, η πλευρά που ζήτησε την αναστολή πέτυχε μια προσωρινή δικαστική εξέλιξη που τη διευκολύνει.

Αλλά αυτό απέχει σημαντικά από το να έχει κριθεί ότι η αρχική απόφαση ήταν λανθασμένη ή ότι δεν υπήρξε παράβαση.

Μια διαδικαστική νίκη δεν είναι κατ' ανάγκη νίκη επί της ουσίας.

Και αυτή τη διαφορά οφείλουμε να την εξηγούμε στους αναγνώστες.

Πού βρίσκεται λοιπόν η ουσία;

Η πραγματική απάντηση θα δοθεί όταν εξεταστεί η υπόθεση επί της ουσίας.

Τότε θα φανεί ποια στοιχεία θα γίνουν δεκτά, ποια επιχειρήματα θα σταθούν και αν η απόφαση της ΕΕΑ θα επιβεβαιωθεί, θα τροποποιηθεί ή θα ανατραπεί.

Μέχρι τότε, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.

Γι' αυτό και προκαλεί ερωτήματα όταν μια προσωρινή εξέλιξη παρουσιάζεται σαν να αποτελεί τελική ετυμηγορία.

Ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από σαφή αναφορά στον αριθμό της δικαστικής απόφασης, στο αρμόδιο δικαστήριο, στο ακριβές περιεχόμενο της προσωρινής κρίσης και, κυρίως, στο σκεπτικό της.

Η δημοσιογραφία δεν είναι δελτίο πανηγυρισμών

Το θέμα δεν είναι αν κάποιος θέλει να πανηγυρίσει.

Δικαίωμά του.

Το θέμα είναι τι ακριβώς παρουσιάζεται ως είδηση.

Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει εάν διαβάζει για μια οριστική δικαστική απόφαση ή για μια προσωρινή αναστολή.

Πρέπει να ξέρει εάν η υπόθεση έκλεισε ή εάν βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Πρέπει να γνωρίζει εάν το δικαστήριο μπήκε στην ουσία της καταγγελίας ή απλώς αποφάσισε να αναστείλει προσωρινά την εκτέλεση μιας συνέπειας.

Αυτές οι λεπτομέρειες δεν είναι ψιλά γράμματα.

Είναι η ίδια η είδηση.

Η υπόθεση δεν τελείωσε

Στην περίπτωση του Προμηθέα, λοιπόν, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα από μια προσωρινή αναστολή είναι ότι η συγκεκριμένη συνέπεια δεν εφαρμόζεται, για την ώρα, μέχρι να εξελιχθεί η δικαστική διαδικασία.

Τα υπόλοιπα θα κριθούν στην πορεία.

Ούτε πανηγυρισμοί χρειάζονται ούτε προαναγγελίες τελικής δικαίωσης.

Χρειάζεται να περιμένουμε την ουσιαστική κρίση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει μια πολύ απλή δημοσιογραφική αρχή:

Το «πάγωσε» δεν σημαίνει «σβήστηκε».
Η «αναστολή» δεν σημαίνει «αθώωση».
Και η πρώτη δικαστική μάχη δεν σημαίνει ότι κερδήθηκε η υπόθεση.

Η τελική απάντηση θα δοθεί εκεί που πρέπει: στην ουσία της υπόθεσης και στην οριστική δικαστική κρίση.

 Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ: