Η υγεία δεν είναι τηλεμάρκετινγκ – Κομπογιαννίτες που έχουν φυτρώσει σαν μανιτάρια
Η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» έβαλε στο στόχαστρο τον Βελόπουλο για τα σκευάσματα και τους ισχυρισμούς γύρω από αυτά και έθεσε ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος προστατεύει τελικά τον πολίτη όταν η ανάγκη και η απελπισία γίνονται αγορά.
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αντιπαράθεση ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και ακουμπά ένα πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα.
Μια τέτοια στιγμή ήταν η παρέμβαση της Αφροδίτης Λατινοπούλου με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει για τις εναλλακτικές θεραπείες και τις πρακτικές χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση.
Και η αλήθεια είναι ότι η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» δεν επέλεξε διπλωματική γλώσσα.
Το είπε ωμά.
Το είπε επιθετικά.
Και κυρίως το είπε με τρόπο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.
«Κομπογιαννίτες που έχουν φυτρώσει σαν τα μανιτάρια», είπε, βάζοντας στο επίκεντρο ένα φαινόμενο που ασφαλώς δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα.
Γιατί όταν κάποιος εμφανίζεται ως ειδικός, όταν υπόσχεται λύσεις για σοβαρές ασθένειες και όταν απέναντί του βρίσκεται ένας άνθρωπος που ψάχνει απεγνωσμένα μια ελπίδα, τότε το θέμα παύει να είναι απλώς πολιτικό.
Γίνεται κοινωνικό.
Γίνεται θεσμικό.
Και γίνεται επικίνδυνο όταν δεν υπάρχει έλεγχος.
«Σαν να σας πει για τον καιρό ένας Ινδιάνος μάγος»
Η Λατινοπούλου επιτέθηκε ευθέως στον Κυριάκο Βελόπουλο, θυμίζοντας το παρελθόν του με τις τηλεπωλήσεις σκευασμάτων.
Η παρομοίωση που χρησιμοποίησε ήταν χαρακτηριστική:
«Είναι σαν να καλείται να σας πει για τον καιρό ένας Ινδιάνος μάγος φυλής που κάνει τον χορό της βροχής».
Και συνέχισε αναφερόμενη στην κηραλοιφή που είχε παρουσιαστεί τηλεοπτικά την περίοδο του κορωνοϊού και στο πρόστιμο των 10.000 ευρώ που είχε επιβληθεί από τον ΕΟΦ στην εταιρεία που διέθετε το προϊόν για παραπλανητική διαφήμιση. Η σχετική υπόθεση έφτασε και στα διοικητικά δικαστήρια.
Δεν χρειάζεται εδώ ούτε υπερβολή ούτε πολιτική οπαδοποίηση.
Υπάρχει ένα απλό ερώτημα:
Πού τελειώνει η εμπορική προώθηση και πού αρχίζει η επικίνδυνη παραπλάνηση όταν μιλάμε για την υγεία ανθρώπων;
Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα.
«Έχω μια λίστα που αποδεικνύει ότι είναι συνειδητός ψεύτης»
Η Λατινοπούλου δεν έμεινε στην κηραλοιφή.
Προχώρησε πολύ παραπέρα και μίλησε για σειρά σκευασμάτων και ισχυρισμών που, όπως υποστήριξε, είχαν παρουσιαστεί στο παρελθόν.
«Έχω μια λίστα που αποδεικνύει ότι είναι συνειδητός ψεύτης», είπε.
Και στη συνέχεια αναφέρθηκε σε προϊόντα όπως το «Βυζαντινόν», το «απαλυντικόν» και σε σκευάσματα που, σύμφωνα με την ίδια, παρουσιάζονταν με αναφορές σε σοβαρές παθήσεις.
Το πιο βαρύ σημείο της παρέμβασής της ήταν όταν αναφέρθηκε στην άνοια και το Αλτσχάιμερ:
«Πουλούσε ματζούνια για την άνοια και δεν είναι στη φυλακή».
Εδώ, όμως, πρέπει να κάνουμε μια κρίσιμη διάκριση.
Οι συγκεκριμένες βαριές εκφράσεις αποτελούν πολιτικές καταγγελίες της Λατινοπούλου. Δεν είναι δική μας δουλειά να τις μετατρέψουμε αυθαίρετα σε δικαστική ετυμηγορία.
Είναι όμως απολύτως θεμιτό να ζητάμε απάντηση στο ερώτημα που θέτει.
Αν κάποιος παρουσιάζει ένα σκεύασμα ως λύση για μια σοβαρή ασθένεια, ποιος ελέγχει τον ισχυρισμό;
Ο γιατρός;
Ο επιστήμονας;
Ο ΕΟΦ;
Η Δικαιοσύνη;
Ή απλώς η τηλεθέαση;
«Οι άνθρωποι υποφέρουν»
Σε άλλη αποστροφή της παρέμβασής της, η Λατινοπούλου ανέβασε ακόμη περισσότερο τους τόνους, ζητώντας θεσμική παρέμβαση.
«Όταν εξαπατάς τον κόσμο και το κράτος κοιμάται, δεν είναι σοβαρή χώρα αυτό», ανέφερε, ζητώντας να υπάρξει παρέμβαση του υπουργείου Υγείας και της Δικαιοσύνης.
Και εδώ είναι που η συζήτηση αποκτά ουσία.
Γιατί μπορεί να διαφωνεί κάποιος με τη Λατινοπούλου πολιτικά.
Μπορεί να μη συμφωνεί με το ύφος της.
Μπορεί να θεωρεί υπερβολική τη ρητορική της.
Αλλά το ερώτημα για τον έλεγχο όσων πωλούνται ή παρουσιάζονται ως λύσεις για σοβαρές ασθένειες δεν εξαφανίζεται επειδή το έθεσε ένας πολιτικός.
«Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει ο καθένας»
Η ίδια το έθεσε ακόμη πιο καθαρά:
«Όταν υπάρχουν σοβαρές ασθένειες που έχουν γίνει έρευνες επί ερευνών από επιστήμονες, από γιατρούς... δεν είναι δυνατόν να βγαίνει ο καθένας».
Αυτό δεν είναι θέμα Δεξιάς ή Αριστεράς.
Δεν είναι θέμα Λατινοπούλου ή Βελόπουλου.
Είναι θέμα στοιχειώδους λογικής.
Ο άνθρωπος που πάσχει δεν είναι πελατάκι.
Η αγωνία του δεν είναι εμπορικό πλεονέκτημα.
Η ανάγκη του δεν είναι ευκαιρία για τηλεμάρκετινγκ.
Και η επιστήμη δεν μπορεί να βρίσκεται στο ίδιο ράφι με το «δοκιμάστε και βλέπουμε».
Η πιο σκληρή ατάκα
Και μετά ήρθε η ατάκα που έκλεισε την παρέμβαση με τον χαρακτηριστικό τρόπο της Λατινοπούλου:
«Είπαμε εντάξει για τις κεραλοιφές για τη φαλάκρα και ο ίδιος είναι φαλακρός, αλλά όταν εξαπατά τον κόσμο και το κράτος κοιμάται, δεν είναι σοβαρή χώρα αυτή».
Η πρώτη μισή φράση είναι καθαρή πολιτική ειρωνεία.
Η δεύτερη όμως είναι το σημείο που αξίζει να μείνει.
Όταν το κράτος κοιμάται, ποιος προστατεύει τον πολίτη;
Γιατί σε μια σοβαρή πολιτεία δεν περιμένεις να γίνει ο πολίτης πειραματόζωο για να αρχίσεις μετά να ψάχνεις ποιος είχε ευθύνη.
Ελέγχεις πριν.
Ρυθμίζεις πριν.
Παρεμβαίνεις πριν.
Και αν κάποιος παραβιάζει τους κανόνες, τον σταματάς πριν η ανάγκη ενός ανθρώπου μετατραπεί σε κέρδος κάποιου άλλου.
Η Λατινοπούλου μπορεί να μιλάει σκληρά. Το ερώτημα όμως παραμένει.
Αυτό είναι που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στον πολιτικό καβγά.
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου επέλεξε να συγκρουστεί μετωπικά με τον Βελόπουλο και χρησιμοποίησε βαριές εκφράσεις.
Αυτό είναι το πολιτικό σκέλος.
Το κοινωνικό σκέλος όμως είναι πολύ μεγαλύτερο.
Γιατί σε μια χώρα όπου ο πολίτης μπορεί να ακούσει υποσχέσεις για άνοια, Αλτσχάιμερ, κατάθλιψη, πόνους ή οποιαδήποτε άλλη σοβαρή πάθηση, η ερώτηση πρέπει να είναι μία:
Πού είναι η επιστημονική τεκμηρίωση;
Και αν δεν υπάρχει, ποιος έχει την ευθύνη να το σταματήσει;
Εδώ δεν χωράνε κόμματα.
Δεν χωράνε στρατόπεδα.
Δεν χωράνε «δικοί μας» και «δικοί σας».
Γιατί όταν ένας άνθρωπος πονάει, δεν τον ενδιαφέρει ποιος είναι δεξιός, αριστερός ή κεντρώος.
Θέλει βοήθεια.
Και η βοήθεια πρέπει να βασίζεται στην επιστήμη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι επικίνδυνο παιχνίδι.
Και, όπως πολύ χαρακτηριστικά είπε η Λατινοπούλου, «οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται σε μια ανάγκη» δεν μπορεί να γίνονται εύκολος στόχος για όσους εμφανίζονται ως σωτήρες χωρίς την απαιτούμενη επιστημονική τεκμηρίωση.
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική κόντρα.
Είναι ζήτημα κοινωνικής προστασίας.
Και κάποια στιγμή, σε αυτή τη χώρα, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον γιατρό από τον τηλεπωλητή, την επιστήμη από το «ματζούνι» και την πραγματική ελπίδα από την εμπορία της ελπίδας.
Του Γιάννη Παρασύρη
