Το «επενδυτικό θαύμα» της κυβέρνησης και η Ελλάδα που περιμένει ακόμη την παραγωγή
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου καταγγέλλει μια εικόνα ανάπτυξης που, όπως υποστηρίζει, βασίζεται περισσότερο στις μεταβιβάσεις κεφαλαίων και λιγότερο σε νέες παραγωγικές επενδύσεις. Την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, τα στοιχεία που επικαλείται για το επενδυτικό ποσοστό της χώρας προκαλούν νέα πολιτική αντιπαράθεση.
Η κυβέρνηση μιλά για επενδυτική επιτυχία. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου μιλά για «επενδυτικό θαύμα-μαϊμού».
Και πίσω από τη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση βρίσκεται ένα ερώτημα που δεν απαντάται με κυβερνητικά συνθήματα και πανηγυρικές ανακοινώσεις:
Τι είδους επενδύσεις χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα;
Οι Ξένες Άμεσες Επενδύσεις πράγματι αποτελούν σημαντικό οικονομικό δείκτη. Όμως δεν σημαίνουν αυτομάτως νέα εργοστάσια, νέες παραγωγικές μονάδες και νέες θέσεις εργασίας. Στις σχετικές ροές μπορούν να περιλαμβάνονται εξαγορές επιχειρήσεων, μεταβολές μετοχικών συμμετοχών, επανεπενδυθέντα κέρδη, ενδοομιλικές χρηματοδοτήσεις και επενδύσεις σε ακίνητα.
Αυτό ακριβώς βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής της προέδρου της Φωνής Λογικής, Αφροδίτης Λατινοπούλου.
Το επιχείρημά της είναι αιχμηρό: δεν μπορεί κάθε μεταβίβαση περιουσιακού στοιχείου να παρουσιάζεται αυτομάτως ως παραγωγική έκρηξη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα που επικαλείται είναι η μεγάλη εισροή Ξένων Άμεσων Επενδύσεων τον Ιανουάριο του 2026, όταν σημαντικό μέρος της καταγράφηκε σε σχέση με την αύξηση της συμμετοχής της UniCredit στην Alpha Bank. Η ίδια το συνοψίζει με τη φράση: «Μετοχές άλλαξαν χέρια. Δεν φύτρωσαν εργοστάσια».
Και εδώ η πολιτική συζήτηση αποκτά ουσία.
Γιατί μια χώρα μπορεί να καταγράφει μεγάλες χρηματοοικονομικές ροές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκτά την παραγωγική βάση που χρειάζεται για να αλλάξει πραγματικά το οικονομικό της μοντέλο.
Η Λατινοπούλου επικαλείται στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σύμφωνα με τα οποία, για το 2023, η Ελλάδα βρισκόταν στην τελευταία θέση της Ε.Ε. τόσο στις συνολικές επενδύσεις, στο 15,2% του ΑΕΠ, όσο και στις επιχειρηματικές επενδύσεις, στο 7,7% του ΑΕΠ.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση που θέτει η ίδια:
Πώς γίνεται να μιλάμε για «επενδυτικό θαύμα», όταν οι συνολικές επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ παραμένουν τόσο χαμηλές;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή.
Η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις που να αφήνουν παραγωγικό αποτύπωμα. Χρειάζεται βιομηχανία, μεταποίηση, τεχνολογία, έρευνα, εξαγωγές, σύγχρονες υποδομές και επιχειρήσεις που δημιουργούν πραγματικό πλούτο και σταθερές, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.
Αυτό είναι το κρίσιμο τεστ για οποιαδήποτε κυβέρνηση:
Όχι πόσα δισεκατομμύρια πέρασαν από τα λογιστικά βιβλία.
Αλλά τι έμεινε πίσω στη χώρα.
Πόσα εργοστάσια δημιουργήθηκαν;
Πόσες παραγωγικές μονάδες άνοιξαν;
Πόσες νέες επιχειρήσεις μεγάλωσαν;
Πόσες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν;
Πόσο αυξήθηκαν οι εξαγωγές;
Πόσο ενισχύθηκε η εγχώρια παραγωγή;
Εκεί βρίσκεται η πραγματική διαφορά ανάμεσα σε μια οικονομία που απλώς διαχειρίζεται κεφάλαια και σε μια οικονομία που παράγει.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της μπορεί να επικαλείται την αύξηση των επενδυτικών ροών και τη βελτίωση σειράς οικονομικών δεικτών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, άλλωστε, καταγράφει για την Ελλάδα αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 2,1% το 2025 και προβλέπει ανάπτυξη 1,8% για το 2026.
Όμως η πολιτική αντιπαράθεση δεν τελειώνει εκεί.
Γιατί ανάπτυξη δεν είναι μόνο οι αριθμοί στους πίνακες. Είναι και η δυνατότητα της χώρας να παράγει, να εξάγει, να επενδύει και να δημιουργεί εισόδημα μέσα από την πραγματική οικονομία.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζει η Λατινοπούλου όταν απορρίπτει την εικόνα μιας Ελλάδας που, όπως λέει, μπορεί να εμφανίζει εντυπωσιακές χρηματοοικονομικές ροές, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρό επενδυτικό έλλειμμα.
Η κριτική της «Φωνής Λογικής» στρέφεται έτσι όχι μόνο απέναντι στους αριθμούς, αλλά κυρίως απέναντι στον τρόπο με τον οποίο αυτοί παρουσιάζονται πολιτικά.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αλλάζουν χέρια μετοχές, τράπεζες, ακίνητα και υφιστάμενες επιχειρήσεις και κάθε τέτοια συναλλαγή να βαφτίζεται αυτομάτως «παραγωγική επένδυση».
Το ζητούμενο είναι να παράγεται καινούργιος πλούτος.
Να δημιουργείται παραγωγή που μένει.
Να δημιουργούνται θέσεις εργασίας που αντέχουν.
Να αυξάνονται οι εξαγωγές.
Να μεγαλώνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις.
Να αποκτά η οικονομία μεγαλύτερη παραγωγική αυτονομία.
Η πραγματική πρόκληση, επομένως, δεν είναι ποιος θα κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων.
Είναι αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να μετρά κυρίως τις χρηματοοικονομικές ροές ή αν θα καταφέρει να μετατρέψει το επενδυτικό ενδιαφέρον σε παραγωγή, τεχνολογία, βιομηχανία και πραγματικό εισόδημα για την κοινωνία.
Και αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν απαντιέται με σαμπάνιες.
Απαντιέται με εργοστάσια, επιχειρήσεις, εξαγωγές και δουλειές.



