Η κυβέρνηση αφήνει τους ψαράδες να βουλιάζουν
Ακριβό πετρέλαιο, εισαγόμενα αλιεύματα και μια παράκτια αλιεία που ασφυκτιά. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου καταγγέλλει κυβερνητική αδιαφορία και ζητά άμεσα μέτρα για τους Έλληνες αλιείς.
Δεν είναι πλέον μόνο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι που φωνάζουν ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν. Στον δρόμο βγαίνουν και οι Έλληνες ψαράδες, με τα σκάφη τους δεμένα και τον κλάδο να βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα εκρηκτικό μείγμα υψηλού κόστους, ανταγωνισμού από εισαγόμενα αλιεύματα και συσσωρευμένων προβλημάτων.
Οι κινητοποιήσεις των αλιέων ξεκίνησαν την 1η Οκτωβρίου, με βασικό αίτημα τη μείωση του κόστους του ναυτικού πετρελαίου και τη λήψη μέτρων για τη βιωσιμότητα της ελληνικής παράκτιας αλιείας.
Και τότε ήρθε η εικόνα που εξόργισε ακόμη περισσότερο τον κλάδο.
Στη Νέα Μηχανιώνα, αλιείς απέκλεισαν την είσοδο της Ιχθυόσκαλας, εμποδίζοντας τέσσερα φορτηγά που, σύμφωνα με τα σχετικά ρεπορτάζ, μετέφεραν ψάρια από την Τουρκία προς την ελληνική αγορά. Οι ίδιοι οι αλιείς υποστηρίζουν ότι, ενώ ο ελληνικός στόλος παραμένει δεμένος λόγω των κινητοποιήσεων και του υψηλού κόστους λειτουργίας, εισαγόμενα αλιεύματα συνεχίζουν να κατευθύνονται στην ελληνική αγορά.
Η εικόνα είναι πολιτικά εκρηκτική:
Ο Έλληνας ψαράς πληρώνει ακριβό πετρέλαιο για να βγει στη θάλασσα, ενώ την ίδια στιγμή η αγορά συνεχίζει να τροφοδοτείται με εισαγόμενα ψάρια.
Αυτό ακριβώς αναδεικνύει στην πολιτική της παρέμβαση η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία κατηγορεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι αφήνει τους επαγγελματίες αλιείς να παλεύουν μόνοι τους για την επιβίωσή τους.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι και ζήτημα παραγωγικής πολιτικής.
Για πόσο ακόμη μπορεί η ελληνική παράκτια αλιεία να αντέξει όταν το κόστος ανεβαίνει, ο εγχώριος αλιευτικός στόλος γερνά και η αγορά αντιμετωπίζει ολοένα εντονότερο ανταγωνισμό από εισαγόμενα προϊόντα;
Και ποιος προστατεύει τελικά τον άνθρωπο που ζει από τη θάλασσα;
Η Λατινοπούλου θέτει στο επίκεντρο και την ασφάλεια των Ελλήνων αλιέων στο Αιγαίο, επαναφέροντας τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί από Έλληνες αλιείς και φορείς σχετικά με τουρκική αλιευτική δραστηριότητα. Αυτές οι καταγγελίες απαιτούν σαφή θεσμικό έλεγχο και τεκμηρίωση από τις αρμόδιες αρχές — όχι πολιτική αδράνεια ούτε αόριστες διαβεβαιώσεις.
Γιατί για έναν ψαρά στα ακριτικά νησιά το Αιγαίο δεν είναι θεωρία.
Είναι η δουλειά του. Είναι το εισόδημά του. Είναι η καθημερινότητά του. Είναι η ίδια η παρουσία του στον τόπο του.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η ελληνική αλιεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμη κλάδος που θα επιβιώσει μόνος του μέσα από την αγορά.
Χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική:
Μείωση του κόστους του αλιευτικού πετρελαίου.
Στήριξη και εκσυγχρονισμό του ελληνικού αλιευτικού στόλου.
Αυστηρούς ελέγχους στην αγορά και πλήρη ιχνηλασιμότητα των αλιευμάτων.
Καθαρή ενημέρωση του καταναλωτή για την προέλευση κάθε ψαριού που αγοράζει.
Αποτελεσματικό έλεγχο των ελληνικών χωρικών υδάτων και άμεση αντιμετώπιση κάθε παράνομης δραστηριότητας, ανεξαρτήτως προέλευσης.
Η πολιτική θέση που εκφράζει η Φωνή Λογικής και η Αφροδίτη Λατινοπούλου είναι ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητά από τους Έλληνες αλιείς να συνεχίσουν να παράγουν όταν το κόστος παραγωγής γίνεται δυσβάσταχτο και ταυτόχρονα να αφήνει αναπάντητα τα ζητήματα που θέτει ο κλάδος.
Και το ερώτημα πλέον είναι απλό:
Θέλουμε ελληνική αλιεία ή θέλουμε μια αγορά που θα εξαρτάται ολοένα περισσότερο από εισαγόμενα αλιεύματα;
Γιατί αν ο Έλληνας ψαράς αναγκάζεται να δένει το σκάφος του επειδή δεν βγαίνουν τα έξοδα, ενώ την ίδια στιγμή εισαγόμενα ψάρια βρίσκουν τον δρόμο τους προς την ελληνική αγορά, τότε υπάρχει ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με επικοινωνιακές δηλώσεις.
Λύνεται με πολιτικές αποφάσεις.
Και αν το Αιγαίο πρόκειται να παραμείνει ζωντανό, δεν αρκεί να υπάρχουν σημαίες πάνω στους χάρτες.
Χρειάζονται άνθρωποι που να μπορούν να ζουν και να εργάζονται στα νησιά.
Χρειάζονται αλιείς που να μπορούν να βγαίνουν στη θάλασσα.
Χρειάζεται ελληνική παραγωγή.
Χρειάζεται κράτος που να ελέγχει.
Γιατί μια χώρα που αφήνει τον ψαρά της να βουλιάζει, δεν προστατεύει ούτε την παραγωγή της ούτε την ακριτική της Ελλάδα.



