Η «ενότητα» της ΕΟΚ περνά μέσα από τη σύγκρουση με τον Παναθηναϊκό
Η πρόταση Λιόλιου για τους ορισμούς των διαιτητών, οι 13 ΚΑΕ που συμμετείχαν στη συνάντηση και το μεγάλο ερώτημα: ποιος τελικά αναλαμβάνει την ευθύνη όταν η «αντικειμενικότητα» αμφισβητηθεί;
Η νέα σεζόν της GBL δεν έχει ακόμη αρχίσει, όμως η μεγάλη μάχη φαίνεται πως έχει ήδη ξεκινήσει. Και αυτή τη φορά το επίκεντρο δεν είναι το παρκέ, αλλά η διαιτησία, οι ορισμοί και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο η ΕΟΚ επιχειρεί να διαμορφώσει το νέο τοπίο.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος επανέφερε στο τραπέζι την πρόταση που είχε καταθέσει πριν από τρία χρόνια: οι ίδιοι οι σύλλογοι να συμφωνούν στους διαιτητές των αγώνων, μέσα από τη λίστα που θα καταρτίζει η ΚΕΔ. Μια πρόταση που τότε δεν προχώρησε και σήμερα επιστρέφει με ακόμη μεγαλύτερο βάρος, καθώς το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια νέα περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων γύρω από τη διαιτησία.
Η ΕΟΚ παρουσιάζει την πρωτοβουλία ως προσπάθεια να υπάρξει μεγαλύτερη ευθύνη από τις ίδιες τις ΚΑΕ και να περιοριστεί η δημόσια τοξικότητα γύρω από τους διαιτητές. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, μάλιστα, έθεσε προθεσμία μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου για να υπάρξει απάντηση από τη λίγκα.
Όμως πίσω από τις λέξεις «ενότητα», «συνεργασία» και «κοινό καλό» υπάρχει ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: ποιος θα έχει τελικά την πραγματική ευθύνη για τους ορισμούς;
Γιατί εάν οι ομάδες επιλέγουν μεταξύ των διαθέσιμων διαιτητών, αλλά η ΚΕΔ εξακολουθεί θεσμικά να έχει την αρμοδιότητα και η ΕΟΚ διατηρεί τον κεντρικό έλεγχο του συστήματος, τότε η γραμμή ανάμεσα στην ευθύνη και την αρμοδιότητα γίνεται εξαιρετικά λεπτή.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της υπόθεσης.
Η ΕΟΚ εμφανίζεται να ζητά από τις ΚΑΕ να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για το σύστημα, την ώρα που η ίδια εξακολουθεί να έχει τον θεσμικό ρόλο και την τελική εποπτεία. Εάν το μοντέλο αποτύχει, ποιος θα χρεωθεί την αποτυχία; Οι ομάδες που θα έχουν συμφωνήσει ή η διοίκηση που θα έχει σχεδιάσει το πλαίσιο;
Το «ρήγμα» με τον Παναθηναϊκό
Στο ίδιο κάδρο υπάρχει και η απουσία του Παναθηναϊκού από τη συνάντηση. Και αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Ο Λιόλιος χαρακτήρισε την επιλογή του Παναθηναϊκού «στενάχωρη και εξαιρετικά άστοχη», κάνοντας λόγο για απομόνωση και έλλειψη διάθεσης συνεργασίας. Από την άλλη πλευρά, η παρουσία των υπόλοιπων 13 ΚΑΕ παρουσιάστηκε ως εικόνα ενότητας και διάθεσης για πρόοδο.
Μόνο που υπάρχει μια προφανής αντίφαση: η ενότητα δεν γίνεται εύκολα πειστική όταν ένας από τους δύο μεγαλύτερους πόλους του ελληνικού μπάσκετ βρίσκεται εκτός της διαδικασίας.
Η διαφωνία ενός ισχυρού συλλόγου δεν σημαίνει αυτομάτως ότι έχει δίκιο. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει σοβαρό θεσμικό ζήτημα προς συζήτηση. Και αυτό δεν λύνεται με χαρακτηρισμούς περί «τοξικότητας» ή «εύκολων άλλοθι».
Το πραγματικό στοίχημα για την ΕΟΚ είναι να πείσει και τον διαφωνούντα ότι το σύστημα που προτείνει μπορεί να εγγυηθεί ισονομία, διαφάνεια και λογοδοσία.
Η μεγάλη παγίδα της «τοξικότητας»
Η δημόσια κριτική στη διαιτησία αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα του ελληνικού αθλητισμού. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι οι διαιτητές πρέπει να γίνονται εύκολος στόχος ή να μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους για κάθε αγωνιστική αποτυχία.
Από την άλλη όμως, η καταπολέμηση της τοξικότητας δεν μπορεί να σημαίνει ότι κάθε διαφωνία με τις αποφάσεις της διαιτησίας θα βαφτίζεται αυτομάτως «λάσπη».
Η ισορροπία βρίσκεται στη διαφάνεια.
Να υπάρχουν ξεκάθαρα κριτήρια. Να γνωρίζουν οι ομάδες πώς γίνεται ένας ορισμός. Να υπάρχει μηχανισμός ελέγχου. Να υπάρχει λογοδοσία. Και κυρίως, να μην μπορεί κανείς να κρύβεται πίσω από μια γενική και αόριστη επίκληση της «αντικειμενικότητας».
Το μπάσκετ χρειάζεται κανόνες, όχι στρατόπεδα
Η συνάντηση της ΕΟΚ με τις 13 ΚΑΕ μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας διαφορετικής προσέγγισης στη διαιτησία. Μπορεί όμως να εξελιχθεί και σε ένα ακόμη επεισόδιο της διαρκούς σύγκρουσης που ταλαιπωρεί το ελληνικό μπάσκετ.
Το κρίσιμο δεν είναι πόσοι κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι ούτε πόσοι συμφώνησαν επί της αρχής.
Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς θα εφαρμοστεί στην πράξη.
Γιατί στο πρώτο μεγάλο ντέρμπι, στην πρώτη αμφισβητούμενη φάση και στην πρώτη πραγματικά δύσκολη απόφαση, θα φανεί εάν το νέο μοντέλο μπορεί να αντέξει την πίεση.
Τότε δεν θα υπάρχουν ανακοινώσεις, φωτογραφίες και δηλώσεις περί ενότητας.
Θα υπάρχει μόνο η απόφαση του διαιτητή.
Και τότε όλοι θα πρέπει να απαντήσουν στο ίδιο ερώτημα:
ποιος έχει τελικά την ευθύνη;
Το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται άλλον έναν πόλεμο χαρακωμάτων. Χρειάζεται ένα σύστημα που να μην απαιτεί από κανέναν να το πιστεύει επειδή το λέει η ΕΟΚ, αλλά να μπορεί ο καθένας να το ελέγξει και να διαπιστώσει ότι λειτουργεί.
Μόνο τότε η λέξη «αντικειμενικότητα» θα αποκτήσει πραγματικό περιεχόμενο.
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ:
